Magnolia (1999)

William H.Macy geweldig gewoon !!

I'm Sick and I'm In love !

Volgens komt deze film wel ieder jaar twee kee rop ned1 , 2 of 3 op televisie

Prima toch ?

was deze film niet een paar weken geleden niet eerder op tv ?

"Respect The Cock!"

Take it on headfirst with the skills that I will teach you at work and say no! You will not control me! No! You will not take my soul! No! You will not win this game! Because it's a game, guys. You want to think it's not, huh? You want to think it's not? Go back to the schoolyard and you have that crush on big-titted Mary Jane.

Hilarisch gewoon !!! Die scene

Terwijl de film juist niet gaat over dit soort 'hilarische' scenes, maar juist over de keerzijde van dit soort clichématig goeroe gelul.

Jaaaa.... fantastische film.

Voor mij heeft deze film 2 dingen tegen:

1e Tom Cruise

2e Drama

Niet kijken dus!

Ik vind Tom Cruise een goede acteur. Drama, mits geen RTL4 TV-filmdrama, vind ik ook prima. Dus ik ga maar tegen je goed onderbouwde advies in en ga vanavond deze film kijken.

is alweer een tijdje geleden dat ik deze film gezien heb

ga hem vanavon toch maar weer eens kijken

ik vind tom cuise ook niks, maar dat is dan het enige storende element in de film, al stoorde het me de eerste keer niet

daar is de film verder gewoon te mooi voor

Cruise schittert in deze film, zonder twijfel zijn beste rol. Hij neemt zijn imago behoorlijk op de hak.

Aangezien ik het begin gemist had was ik niet van plan de film te gaan kijken. Toen ik er echter toevallig langsheen zapte werd ik zodanig geboeid dat ik 'm toch maar heb laten staan.

De drie uur waren zo voorbij. Kort gezegd kan ik zeggen dat er zo ontzettend veel inhoud in de film zit en dat de inhoud dicht bij het leven staat. Regie en acteurwerk was meesterlijk.

5*

Vraag en tevens spoiler:
Kan iemand mij die tekst leveren dat naar voren kwam in de quiz van de Franse opera Carmen (als ik dat goed herinner) dat gaat over liefde?

Kheb 'm gevonden:
Love is a rebellious bird
that nobody can tame,
and you call him quite in vain
if it suits him not to come.

In het Frans:
L’amour est un oiseau rebelle
Que nul ne peut apprivoiser,
Et c’est bien in vain qu’on l’appelle
S’il lui convient de refuser.

Magnolia is nu al meerdere keren mijn pad gekruist. Telkens ben ik niet van plan hem uit te zien, maar wordt ik direct in de film gezogen, met het logische gevolg dat ik hem toch weer helemaal uit zie.

En ook deze keer was het weer raak, want wat eigenlijk een vroege nacht moest worden, liep uit op.. dit.

Telkens is het weer een feest. Zo een geweldig mooie en fijnzinnige, poëtische, menselijke, diepzinnige film. De eenzaamheid van de mens, van het bestaan en de zwaarheid hiervan. Philip Seymour Hoffman vertelt niet voor niets aan de telefoon dat dit (refererend naar de scène waarin hij speelt, of dus niet) een filmscène zou kunnen zijn, maar niet is. Magnolia is precies dit, een film, maar ook niet. Een poëtische vertelling, dat zeker. Een gedramatiseerde vertelling, ook. Een melodramatische zelfs. En toch, toch (of misschien juist hierom) tergt dit de ziel. Zoals Beethoven’s zevende (Allegretto) ongrijpbaar voelt, maar toch uit de mens zelf lijkt te komen. Het gevoel zat al in je, goede kunst wekt het alleen op, het speelt op het gevoel in en laat het langzaam maar zeker naar boven komen. Ik zie de film dan ook graag als een klassiek stuk.

De film voelt aan als één grote climax, met de échte climaxen pour moi wanneer Jim en Claudia ten tonele verschijnen. Het stuntelige verliefd worden, de vragen die niet gesteld worden, de kus die juist wel gegeven wordt. Magie alom. Ieder acteert bijna bovenaards, zodat ik moeite heb te geloven dat dit op set gefilmd is.

Muzikaal en visueel doet de film mij vaak denken aan een dans. De camera danst rond de personages, stopt dan ineens en volgt een ander door een lange donkere gang. Dan weer een snelle zoom, dan weer een lange rijder. Muzikaal wordt de muziek van Aimee Mann feilloos vermengt met die van Strauss. Het lijkt niet op te vallen, maar wanneer men oplet ziet men de prachtige shots, soms lijkt het alsof de cameraman op kunstschaatsen gleed.

De eenzaamheid dus:

Het is een musical vol menselijke en bovenaardse gevoellens en gebeurtenissen, heroïsche verhalen, verdriet, woede, angst, eenzaamheid en uiteindelijk de realisatie dat dit leven een wonder is. Audiovisueel loopt het op het ritme van het drama en het drama loopt op het ritme van het audiovisuele pracht. Het vult elkaar aan tot één sierlijk geheel. Wat een prachtige film, het doet me bijna in tongen spreken.

Voorlopig surf ik nog niet op de 5* sterren-golf mee, maar dat ligt misschien aan het feit dat ik nogal versuft was tijdens het bekijken van deze film (met een pittige speelduur). Toch heb ik met heel veel interesse de film gevolgd, en valt er vrij weinig op aan te merken.
De regisseur biedt interessante blikken op thema's als het gezin, het toeval en boete/vergeving. De bijbelse verwijzingen de kikkerregen kan ik interpreteren als een verwijzing naar één van de plagen die Mozes op Egypte afstuurde? Om zijn volk te verlossen, wat in de film lijkt te gebeuren vanaf het moment dat de eerste kikkers naar beneden donderen waren ook leuk om te ontdekken.

De acteurs doen allemaal wat ze moeten doen, de verhaallijnen wisselen elkaar prima af en vullen elkaar goed aan.
Helaas ben ik nog niet alles te weten gekomen wie is nu die moordenaar waarover dat kleine jongetje het heeft?, maar dat is dan meteen een fijne uitnodiging voor een tweede, frissere, kijkbeurt. Sowieso een interessant werk.

Voorlopig: 3,5*

Complimenten voor de wijze waarop je gevoel onder woorden brengt.

wat me deze keer vooral opviel was de dreigende opwellende muziek,wanneer de verhalen zich langzaamaan gaan kruisen en de personages langzaamaan op instorten komen te staan , muziek die even later weer tot kalmte maant maar onbewust dat dreigende doorzet

erg goed gedaan, perfect in de film

climax uiteraard , its not goin to stop..

mooiste is wellicht dat de situaties voor iedereen herkenbaar zijn,ook al heb je de zaken niet exact zo meegemaakt, je weet wat de hoofdpersonen voelen en doormaken

een van de mooiste films die ik ken

Damn, zapte gister weer even naar dat allerlaatste shot waarin we een monoloog van Jim horen en alleen Claudia in beeld zien... Wat een geniale scène. En dan uiteindelijk die glimlach de camera in. Wat kreeg ik daar kippenvel van zeg!

Gelukkig heb ik deze film overgeslagen en naar Sopranos deel 1 gekeken. Vreselijke emo film was dit zeg.

ik had er wel naar uitgekeken om de film te kijken

maar ht boeide me totaal niet

normaal hou ik van films waar verschillende verhalen inzitten

alleen ik snapte er vrij weinig van

tom cruise acteerde naar mijn mening best goed

ik geef hem 2 *

Hmm ik had van Magnolia veel verwacht, aangezien het echt mijn type film leek, maar het viel toch een beetje tegen. Ik snapte ook de betekenis van de kikkerregen niet: misschien dat de wereld verrot is? Vaak irriteer ik me aan Tom Cruise maar deze keer vond ik hem goed spelen.

3,5 sterren.

Je zit er denk ik niet ver naast nien, het zal wel een apocalypistche betenis hebben. Volgens mij wordt dat ook aangekondigd eerder in de film.

De één denkt alles in het gareel te kunnen houden, onkwetsbaar, rationeel zijn gevoellens te boven. De ander denkt niets te kunnen overzien, verstopt zich achter zenuwtrekken. Weer een ander probeert door zijn eigen leven te beschouwen een groter plan voor zich zelf te zien.

Uiteindelijk heeft ieder (in de film) een tourniquet nodig. Een iemand, een iets dat de mens in gareel houdt, dat hem omarmt. Ieder probeert die omarming op zijn eigen manier in het leven te wekken (zo hebben we de cocaïne, een peptalk in de vorm van een eigen levensbeschouwing, “I have love to give”), maar uiteindelijk is er een groter iets nodig om ons écht wakker te schudden. En hebben we die toespraak nodig, om uiteindelijk écht te kunnen zeggen dat we verder kunnen. Dat is een wonder op zich, en in dat opzicht is een kikkerregen niet eens zo gek. Die dingen gebeuren, die grootse gevoellens overkomen je. Het verbergen achter rationele denkbeelden, achter een façade aan grootste praat (”Respect the Cock”), het kan niet eeuwig blijven duren. De kikkerregen is het keerpunt, het punt waar het allemaal ook niet meer uitmaakt. Natuurlijk buigt alles zich weer terug naar hoe het was, en is vanaf nu aan niet alles perfect, maar een wakkerschut moment op zijn tijd is nooit weg en is zelfs heel belangrijk.
En dan is de liefdevolle en bevestigende glimlach een teken Gods, dat het allemaal goed is, op het moment.

Magnolia is een film over dit teken Gods, over het omarmen. En dat neemt haast epische proporties aan. Wat een film, wat een spektakel en wat een fijnzinnig gevoel voor poëzie, zowel audiovisueel als dramaturgisch.

Emo film betekent vandaag de dag wat anders.

Ow ja, wat dan?

Emo is een populaire subcultuur in Amerika.

Hoe dan ook, ik zag gisteren weer een stuk uit Magnolia en het viel me wederom op hoe sterk de film is. Vooral de spanningsboog, die heel zorgvuldig wordt opgebouwd en met een enorme climax, is geweldig.

Okay. Weer wat geleerd. Pff hedendaagse pop/beeld en andere-cultuur wordt ook steeds ingewikkelder.

En dat maakt Magnolia NIET emo Wel melodramatisch misschien, veel misère en grootste gevoellens.

Gaat wel wat off-topic overigens, die emo discussie.

Thanks mikey , leuk plaatje heb je trouwens weer