Magnolia (1999)

Beste mozaiekfilm ooit gemaakt. Een film over het leven in al z'n facetten. Echt geweldig!

Wooow, een lange zit, maar hij was het waard zeg. Rustige opbouw, maar vervolgens ligt het tempo enorm hoog, waardoor de 3 uur geen moment verveelt hebben. Personages zijn echt heel goed met uitstekend acteerwerk. Muziek is constant aanwezig wat de emoties versterkt.
Bij vlagen grappig, vooral het begin met Cruise . Richting het einde toe wordt ie steeds serieuzer, waarbij ik het deel van de politieagent erg mooi vond. De voormalige whizzkid vond ik ietwat overbodig. Ook het begin met de drugsgebruikende dochter was wat chaotisch en irritant, maar komt er goed tot haar recht later in de film.
Ik wist dat de film zou toewerken naar een grootse climax en had helaas ook al iets gelezen over kikkers, doordat de spoilers niet goed waren aangegeven. Desondanks was het wel even een WTF-momentje. De symboliek snap ik ook nog niet helemaal, maar dat zal ik eens uitdokteren. Voor nu:

4,5*

Vergelijking met Happiness is inderdaad snel gemaakt, welke ik overigens toch wel wat beter vond. Die raakte me meer en had net wat interessantere personages. Beide films gaven, naar mijn inzien, een andere kant weer van de o zo mooie american dream.

Je eigen beoordeling (3,5 *) onderbouwt dit niet

Je hebt 'm al door, denk ik. Want dat is het: "Een WTF-momentje". Soms zit je vast in je eigen kleine wereld en misschien is een WTF-momentje precies wat je nodig hebt om je wakker schudden, je misschien op andere gedachten te brengen of om dingen anders te zien.

Ja dat klopt, maar ik zie hier bijvoorbeeld verwijzingen naar Exodus 8:2 etc. Als ik ergens geen verstand van heb, dan is het wel de Bijbel, dus kan ik die verbanden niet leggen. Maar ergens vind ik het ook niet nodig om het hele verhaal uit te dokteren. Kijk gewoon de film zoals je 'm voorgeschoteld krijgt. Hetzelfde had ik bij Mulholland Dr. . Ik vond die zo geweldig, gewoon om wat er allemaal gebeurde. Tis wel interessand om vanuit verschillende standpunten te bekijken, maar 't draait bij mij meestal om de eerste indruk en gewoon wat ik bij de film voel

Het gaat niet om de bijbel maar om kans. Er is een kans op zo'n kikkerregen als er een tornado in een druk gebied met kikkers komt. Heel de film gaat ook over kans en dergelijke.
Regisseur wist niet eens van de kikkerplaag af van de bijbel toen ze hem dat vroegen.

Ik denk er ook zo over want eens je het allemaal begrepen hebt kan je het alleen maar achter je laten. Een zekere dosis 'ambiguïteit' zorgt ervoor dat je gefascineerd blijft.

Wat een film zeg!! Ondanks tijdsduur verveelt hij geen moment, zelfs op het begin moest ik ff naar adem happen zo snel werd alles geintroduceerd.
Sterk menselijk drama, al irriteerde de rollen van Macy, Moore en Dillon mij wel enigzins.
Robards, Hoffmann en natuurlijk Cruise zijn hier de toppertjes.Die kikkerscene kwam voor mij nogal ui de lucht vallen haha

Imponerend, vooral in zijn opeenvolging en wisseling van scènes fraai gecomponeerd werkstuk, dat er vrij goed in slaagt iets van de kenmerkende 'poëzie' van popliedjes in beelden om te zetten. Wat een popsong in minuten doet, doet deze film in uren, maar dat is inherent aan beide 'media' (muziek en een dichtregel kunnen duizend beelden oproepen), en door de strakke structurering weet Anderson de volle lengte van de film de aandacht vast te houden.

Dat 'pop'-procedé - in felle kleuren geschetst sentiment, op de rand van kitsch of ver daaróver, dat in zijn beste vormen tegelijkertijd wel degelijk aan echte onderliggende emoties of problemen kan raken - heeft natuurlijk wel zijn beperkingen. Het lijkt vaak niet verder te gaan dan twee dimensies: de oppervlakte, en de schaduwzijde, die zich - ook in de personages en situaties van deze film - niet of nauwelijks daaronder bevindt, en vaak overduidelijk over die oppervlakte heen valt. De onderliggende conflicten worden ons vrij snel - of in ieder geval uiteindelijk in een oogwenk - glashelder ingepeperd.

Als het echt goed gedaan wordt, kun je erop vertrouwen dat dieper liggende lagen door de toeschouwer/hoorder zelf gevoeld of 'gezien' worden. Voorzover die daarnaar zoekt, natuurlijk.

Anderson koos ervoor om toch zélf die extra dimensie toe te voegen, het als het ware voor ons uit te spellen. En dat is altijd linke soep, want je loopt dan het risico dat levensgrote waarheden (in dit geval over toeval, het verleden dat nooit voorbij is, schuld en vergeving) in even zo grote open deuren veranderen.
Maar zelfs dat hoeft geen probleem te zijn, als de vorm overtuigend blijft. Wat dat betreft kun je deze film inderdaad het beste als een soort (pop)opera zien, zoals Reinbo ergens opmerkte.

Persoonlijk heb ik over bepaalde zaken mijn twijfels, en die hebben vooral te maken met de neiging van Anderson tot door-construeren, om ietwat geforceerd tot een eenheid te komen, en dingen naar een soort 'closure', een oplossing, te duwen.

Verder vind ik het gesuggereerde verband tussen de inleidende 'freak accidents' en bizarre 'toevalligheden' en de rest van de film bepaald niet sterk.

En wat te denken van het bommentapijt van kikkers? De associatie met de Bijbelse plaag lijkt voor de hand liggend, maar is bij nadere beschouwing niet erg zinnig. Dat is echt (onderdeel van) een ander verhaal, dat alleen met de allerbeste wil van de wereld aan de verhalen in deze film is te koppelen. En als dat wel kan, dan kun je net zo goed alles met alles verbinden, en wordt alles metafoor voor iets anders (ik weet dat er mensen zijn die dat graag zien).

Als metafoor voor een bijzondere toevalligheid, een out-of-the-blue gebeurtenis, of een 'wonder' dat soms 'nodig' is als katalysator van een ommekeer dan? Zou misschien kunnen, maar zoals iemand op IMDb opmerkte, de tendenzen die het dan in gang zou moeten zetten, waren op dat moment al aanwezig.

Ik moet wel zeggen dat dit laatste fantastisch in beeld is gebracht. Eén van de hoogtepunten in de film, die verder natuurlijk hoe dan ook een uitbarsting van acteertalent en filmisch vakwerk is.

Ook mij deed de film toendertijd in eerste instantie sterk denken aan 'Short Cuts', Robert Altman's briljante collage van een aantal levens in Los Angeles, gebaseerd op enkele korte verhalen van Raymond Carver. Maar nader beschouwd zijn de overeenkomsten slechts zeer oppervlakkig, en de verschillen des te groter. Nou ja, een literaire short story en een popsong zijn natuurlijk ook heel verschillende dingen.

Voordat jullie denken dat ik de eerste de beste domme boerenlul bent die even een erg populaire film wil afkraken, ik ben dol op ingewikkelde films met doordachte plotwendingen, sterke dialogen en interessante personages en daarmee verwachtte ik dat Magnolia een uitstekende film voor mij zou zijn.

Aan het cijfer valt al te zien dat het dus anders uitgepakt heeft. Het begin was in elk geval veelbelovend. De genoemde voorbeelden waarin bepaalde gebeurtenissen te zien zijn die wel heel toevallig zo gelopen zijn, waren zeker interessant. Echter zie ik het in de film niet terug. De personen die gevolgd worden zijn lang niet allemaal even interessant. Voor de verandering is Tom Cruise nu wel. De hele opbouw is niet direct vervelend, maar duurt wel vreselijk lang. Waar de 'voorfilmpjes' met slechts enkele minuten erin slagen me op het puntje van de stoel te krijgen, doet de film dat geen seconde. De dvd hoes belooft dat alle verhaallijnen in Magnolia samen tot een onvergetelijke climax komen, maar voor mij was het een gigantische anticlimax. Op het moment dat het kikkers begon te regenen, ben ik afgehaakt. De eventuele verwijzing naar het boek Exodus zie ik niet. Wat was dat een vreselijk slappe finale. Doordat de climax me helemaal niks doet, maakt dat direct alle verhaallijnen teniet.

Wat een emotionele achtbaan. Wat een paranoïde, negatieve en schreeuwerige film.

Wow, dat ik deze film al zo lang (anderhalf jaar of zo) op m'n pc had staan en sinds gisteren pas gekeken. Dit had eigenlijk meer met de lange speelduur te maken, maar eenmaal aan deze film begonnen deerde mij dat echt niet meer.

Wat een pracht van een film is dit zeg, het wordt lekker rustig opgebouwd en de personages worden stuk voor stuk uitgebreid geïntroduceerd en gedurende de film zie je ook wat voor relatie ze met elkaar hebben en/of hoe ze tot elkaar in verband staan.

De muziek is overigens ook erg opmerkelijk te noemen, zoals dat je steeds 'Dreams' van Gabrielle bij Donnie hoort of dat iedereen opeens meezingt met 'Wise Up'.

Het einde vond ik een beetje raar met al die kikkers, uiteraard een verwijzing naar het boek Exodus. Maar dit kwam letterlijk uit de lucht vallen, erg imponerend te noemen.

Ondanks dat er geen actie inzit en het eigenlijk alleen maar om het verhaal draait mede mogelijk gemaakt door het sterke acteren een dikke 4,5 sterren.

Gewoon verhoogd naar 5*, wat deze film verdient. Ik heb nog geen enkele film gezien, waarin zoveel personages toch zo boeiend kunnen zijn. Mijn favoriete rol is ongetwijfeld die van Reilly. Zijn conversaties met Claudia en het moed inspreken van zichzelf is echt onwaarschijnlijk goed gedaan!

Ook erg grappig dat telkens 'Dreams' wordt gedraait in de auto van Donnie. Naar de context van zijn personage ook heel ironisch (als wizzkid een toekomst, maar uiteindelijk in de slop geraakt.
Achja, ik kan nog wel een halfuur doorgaan...

overschat! in principe zijn het gewoon korte verhalen bij elkaar, wat dan gemakkelijk is om het boeiend te houden. Onderwerpen waren nou niet super origineel, en niet goed genoeg om apart een heel veel te maken.

Ja, het zijn inderdaag allemaal korte verhalen bij elkaar, maar deze hebben alle invloed op elkaar, dus er is wel degelijk één geheel en daardoor heeeel erg boeiend.

Geweldige soundtrack overigens

Tegen alle verwachtingen in ontzettend genoten van deze prent. Van het vlotte tempo, tot de strakke montage, de passende soundtrack, het kon me allemaal best bekoren.

Zelfs dat overdreven kijk-hoe-zielig-ik-ben gejank waar ik zo'n bloedhekel aan heb, kon de sfeer niet verpesten.

Personages ook een pak boeiender dan in Boogie Nights. Al ben ik wel nog steeds geen fan van Tom Cruise. Maar gelukkig geen Wahlberg in deze film

Geef mij maar Hoffman, wat een heerlijke kop heeft die man toch

Wanneer je een gezin gaat filmen en een cameraploeg op lid van de familie zet, krijg je ook verschillende verhaallijnen die invloed op elkaar hebben. Waarschijnlijk net zo boeiend.

Indrukwekkende film, waar ik vooraf toch een beetje tegenop zag vanwege de lange duur, maar de film heeft me geen moment verveeld. Komt natuurlijk doordat er meerdere verhalen afspelen gedurende film, maar ze sluiten allemaal mooi aan en de thema's zijn sterk. Naast dat het aangrijpend is valt er ook nog redelijk wat te lachen, mede door de rollen van William H. Macy en John C. Reily en hun knulligheid, en natuurlijk Tom Cruise. Maar Cruise liet ook de dramatische kant goed zien, hele sterke rol van hem. Heb eigenlijk niks aan te merken op de hele cast. Wat ook erg belangrijk was deze film. Goede muziek ook, vond de scene waarin iedereen meezong ook vrij sterk.

4*

Ik had 'Magnolia' al heel lang in de kast liggen, maar hij is eigenlijk uit het oog geraakt. Gisteravond dan toch maar bekeken.

De film beviel me goed, viel me mee en viel me tegen. Het wisselde eigenlijk een beetje af. Het acteerwerk is echt heel goed van de gehele cast. De verschillende verhaaltjes in het meerendeel ook wel, waarvan ik het verhaal van de stervende vader het meest interessant vond. Ook de soundtrack was mooi. Maar op de een of andere manier wist het niet altijd volledig mijn aandacht vast te houden. Hij viel me dus toch wel een beetje tegen. Ik kan echter wel begrijpen dat mensen dit goed vinden en misschien kwam het ook een beetje door mijn stemming (beetje moe). Dus ik zal de film absoluut nog eens een herkijk-beurt geven. Al moet ik toegeven dat er toch wel interessante scenes en fragmenten voorbij kwamen, en ik heb me absoluut niet verveeld. De film krijgt dus wel een voldoende.

De 'kikker-regen' vond ik bijv. dan wel weer een bijzondere scene. Een beetje mysterieus.

3*

Weet iemand waarom deze film 'Magnolia' heet?

Magnolia (1999) - Trivia - IMDb

Magnolia is toch een bloem die je op de poster ziet en die bestaat uit aparte blaadjes maar vormt wel een geheel net als de verhaallijnen in de film.

Lange tijd deze film niet meer gezien en het werd stilaan tijd. Anderson kon me ook al overtuigen met films als Boogie nights, Punch-drunk love en There will be blood. Een geweldige regisseur, waar we hopelijk nog meer van te zien krijgen.

Er is al veel gezegd en geschreven over de film. En ondertussen zijn er al meerdere mozaïekfilms gemaakt waar je het vergelijk mee kan maken. Maar waar oudere mozaïekfilms (als je wikipedia er bij haalt vallen titels als Star Wars, The Godfather, Pulp Fiction etc er ook onder) meer bestonden uit losse stenen die een geheel vormen, zorgt Anderson hier voor een vooruitstrevende montage die meer dan ooit de stukken aan elkaar kan lijmen. Zowel met montage als met muzikale ondersteuning, sfeer die overlapt bij verschillend scènes of monologen die doorgaan terwijl het volgende al in beeld komt.

In tegenstelling tot moraliserende films als Crash valt het filosofische gedeelte (religie, toeval, bestemming, ...) hier nog mee en wordt het ook niet prioritair. Dit gaat over gelijkgestemde gevoelens, hoe alles z'n gevolgen en oorzaken heeft en vooral hoe veel zaken met elkaar verstrengd zijn. De nadruk ligt gelukkig hoofdzakelijk op de sfeer in de film. En het mag gezegd worden dat Anderson ook aandacht heeft voor acteerwerk. Het is de eerste keer dat ik Tom Cruise echt zie acteren, maar ook de andere acteurs doen het geweldig.

De herziening is geslaagd en de film is me nu beter bevallen dan vroeger. 3 uur was hier zeker niet te lang.

Wtf is up with the frogs??

Ik had gehoopt dat daar nog een uitleg van zou komen ofzo. Zo'n onrealistisch geheel in een verder realistische film.... ik weet nog niet wat ik daar van vind.

Verder heb ik me best vermaakt, al was hij wel erg lang, en is niet elke verhaallijn even interessant. Die van Macy had wat mij betreft geschrapt kunnen worden (ook omdat ik die man niet kan uitstaan, weet niet wat het is, iets met z'n hoofd) en het plot van de politieagent en Claudia is ook niet bijster interessant.

Ik heb een aantal mooie, grappige, ontroerende, spannende dingen gezien, alles zit er eigenlijk wel in. Beetje weinig liefde misschien, nu ik er zo over nadenk.
Grote pluim voor Julianne Moore, ze acteert geweldig, net zoals Philip Seymour Hofmann. Oh, en het slimme ventje. Eigenlijk was het acteerwerk van iedereen dik in orde.

De muziek vond ik soms storend aanwezig. En ik had verwacht dat de verhaallijnen echt allemaal op een punt bij elkaar zouden komen, maar dat gebeurde niet echt, was een beetje een teleurstelling.

Voorlopig krijgt deze film gevoelsmatig 3,5 ster van me, maar dat kan bij herziening (als ik weer een keer zin heb in die lange zit) wellicht nog hoger worden. Als ik meer symboliek en subtiliteiten in ga zien.

Vergeet het synchroon zingen niet

Oh god, nu je het zegt ja! Was ook een minpunt! Thanks for reminding

Film gaat over het lot/toeval, but it did happen..., welke verklaring zoek je precies ?