American Guinea Pig: Bouquet of Guts and Gore (2014)

Unearthed madness! Holy fucking shit. Wat een waanzin. Unearthed heeft al een grootse reputatie in deze hoek van het genre, maar Stephen Biro (oprichter!) moest er zelf nog een schepje bovenop doen. Een schepje bovenop de Guinea Pig reeks? Dat is nogal een uitdaging. De reeks die met scheve ogen werd aangekeken; dit moet wel echt zijn?! Met zijn Amerikaanse Guinea Pig weet hij de verwachtingen echter wel dubbel en dwars waar te maken. Het is wachten op de eerste reacties, ''hoe kun je dit nou kijken''

In samenwerking met Marcus Koch (Special Effects held; Sweatshop (2009) en o.a het recente We Are Still Here (2015) staan in zijn lijst). Begon ooit bij het vierde deel van Toxic Avenger (ook weer een vondst van Troma, dus) en heeft daarna een geweldig aantal bijdrages geleverd aan smaakmakers in het underground circuit. Veelal uitgegeven door Unearthed. Anyhow: he did it again! En hoe..

Deze American Guinea Pig: Bouquet of Guts and Gore behoort tot de meest grove, compromisloze snuff-splatters ooit. Het einde zoekt de grens van smakeloosheid behoorlijk op, maar de rest staat allemaal in dienst van de gore. Het is een soort showreel van wat er vandaag de dag allemaal gedaan kan worden. Heeft dus zeker, ook als film, z'n waarde. Bovendien ondersteund door vreemde, diep brommende soundtrack en geheel in old school sferen gedraaid.

Boring

Met alleen gore beelden en 0.0% inhoud

word ik niet overtuigd van een goede horror/splatter/snuff movie.

Een cheap filmpje wat bedoelt is om te schokken....dat is mij gelukt ik ben geschokt over hoe slecht dit is.

De gore is leuk gemaakt maar het beeld is expres zo slecht gemaakt dat ik ook niet goed kan oordelen over dat stukje.

Dit was leuk toen de "faces of death" serie hip was....toen we een jaar of 12 waren en stiekem dit soort dingen keken.

Nu maken zulke dingen weinig indruk en helemaal als het zo inhoudsloos gebracht word.

Is vast de bedoeling hoor ik de fans denken maar voor mij kan hij de prullebak in....hoppa

Halve ster voor de moeite.

Regisseur Stephen Biro vond de Japanse voorgangers duidelijk interessant en besloot er in Amerika een eigen draai aan te geven, waarop hij aanzet met een film die behoorlijk wat wegheeft van Flowers of Flesh and Blood. De titel alleen al is min of meer een herhaling van die film, alleen committeert Biro zich iets meer aan het snuff-gegeven. Er wordt gekozen voor een goedkope uitstraling en de volledige focus op martelingen, met weinig ruimte voor enige vorm van komedie en/of gekte. Veel van de praktische effecten komen bijzonder overtuigend voor de dag, maar Biro lijkt niet helemaal te begrijpen dat de uiterst korte speelduur in het voordeel van het bronmateriaal was terug in 1985. Bouquet of Guts and Gore kent een veel te lange aanloop en wil na een halfuurtje aan hak- en snijwerk niet erg boeiend meer worden. Wanneer de messen en zagen bij het gezicht van de slachtoffers in de buurt komen wordt bovendien duidelijk dat er ook qua effecten nog het een en ander te leren viel. Voor de doeltreffende naargeestigheid en ongeremde focus op verontrustende beelden een halve punt extra, al is het zeer nipt.