Marnie (1964)

Mooie beschrijving overigens.

Thanks!

Een goed opgebouwd degelijk verhaal over een blondje dat een kleptomane blijkt te zijn.

De regisseur weet zijn kijkers altijd te boeien en te verrassen. 8/10

idd mooie de analyse van yeyo

Echt een super goeie film!

Heel spannend!

Één van de beste Hitchcock's aller tijden!

4,0*

Tot nu toe vielen de Hitchcock films nog wel mee. Vooral qua spanning is hij sterk met bovenaan Rear Window en Dial M for Murder. Verder ook wel genoten van Birds, Psycho, Vertigo en North by northwest. Een film als Marty met één van m'n favoriete acteurs Sean Connery kan niet slecht zijn. Toch?

Het pluspunt in de film is wel Connery. Hij toont dat hij meer kan dan enkel Bond, al zal het duren tot 1975 in The Man Who Would Be King om buiten de Bondfilms een film echt te dragen met z'n klassieke charisma. Dit is niet helemaal zijn ding, al komt hij er wel goed mee weg. Dezelfde rol 5 jaar later zou hem beter afgaan. Dit is tenslotte een rol voor hem, maar je voelt dat het niet helemaal vlot. Tippi Hedren is opnieuw slecht, iets wat me ook stoorde in Birds. Het idee van Hitchcock om Grace Kelly te vragen had een geweldig resultaat kunnen opleveren. Dat had ze al bewezen in Rear Window en Dial M for Murder. Niet toevallig 2 geweldige Hitchcock films. Wie wel opviel in haar kleine rol is Diane Baker als Lil.

Het verhaal valt nogal mee. Op zich is het wel goed geschreven, maar ik hou gewoon niet van dat psychologisch gedoe met Freudverwijzingen. En het duurde ongelofelijk lang. Dit had veel korter gekunnen.

Visueel is dit niet te doen. Dat was het voordeel van Rear Window en Dial M for Murder natuurlijk. De pleinvrees van Hitchcock speelde daar geen parten omdat het toch binnen afspeelde. Hier zit je met veel buitenscènes die toch zijn binnen opgenomen. Veel blue screen dus wat zeer amateuristisch overkomt. Het typische gebruik van felle kleuren is goed in films met spanning (ik denk aan Vertigo) maar hier neemt het alle charme weg en werkt het averechts.

Ondanks de hoge beoordeling hier en de vele goede reacties, is Marnie me toch dik tegen gevallen. Zelfs als liefhebber van oudere films. Al heb ik het gevoel met deze film dat de gloriejaren van Hitchcock anno '64 al voorbij waren. Ben nog benieuwd of het goedkomt met Torn Curtain en Frenzy.

Een erg goede Hitchcock al zitten er niet echt horrorelementen in zoals ik verwacht had. Een erg sterk verhaal dat zijn ware schoonheid pas op het einde laat zien. Het is wel een erg trage film. Meerdere keren wilde ik hem afzetten, maar ik heb doorgezet. En dat stukje doorzettingsvermogen werd beloond. Als ik hem nu zie vind ik hem wel heel spannend, juist omdat ik meer weet. Een van de betere Hitchcocks.

Tweede Hitchcock en toch ook weer een goeie.

Hoewel dit niet echt beklemmend spannend is, weet Hitch het toch wel interessant te houden. Lange tijd weet men niet echt wat er precies aan de hand is met Marnie, maar naar het einde toe wordt dat natuurlijk duidelijk. En hoewel het allemaal logisch is, was het niet echt super. Nogal veel psychologisch geklets. Maar uiteraard in beperkte mate.

Sean Connery acteert ijzersterk. Hij past ook goed in dit soort stijlvolle rollen waarin z'n schermprésence tot z'n recht komt.

Tippi Hedren vond ik niet helemaal overtuigen. Af en toe slecht zelfs, maar het moet gezegd dat deze rol wel niet zo makkelijk was.

Zonder veel spanning, toch een leuke sfeer met die typische(?) violenmuziek. Zo nu en dan een beetje bombastisch.

De autoscènes zien er wel niet al te best uit.

Krappe 4

Goeie psychologische thriller waarin een leugenaarster/dievegge een nieuwe baan vindt, en haar nieuwe werkgever verliefd op haar wordt. Technisch is de film dik in orde met uitstekend camerawerk en een spanningsverhogende score van Bernard Herrmann. Maar het verhaal is soms iets te langdradig. Sean Connery zet een goeie rol neer en Tippy Hedren weet niet altijd te overtuigen (op de sterke eindscene na). Verder ademt de film Hitchcock in alle facetten.

Een film die me toch wat tegenviel...

Aan Sean Connery zal het in ieder geval niet gelegen hebben: hij doet het - zoals ik het van hem gewoon ben - meer dan goed. Over de prestatie van Tippi Hedren ben ik iets minder enthousiast: in het algemeen acteerde ze wel goed, maar haar angstaanvallen kwamen nogal ongeloofwaardig over. Het grootste probleem van Marnie - en dan heb ik het over de film en niet over het personage - is dat het allemaal nogal langdradig is. De film begint nochtans redelijk goed, maar al gauw zwakt het af tot een middelmatig drama.

Hitchcock wou oorspronkelijk Grace Kelly in de rol van Marnie hebben maar wegens andere verplichtingen (heel de historie met Rainier van Monaco) zorgde ervoor dat de rol naar Tippi Hedren ging. Jammer want ik had dit wel eens met Kelly in de hoofdrol willen zien.

Aardige film, maar voor Hitchcock begrippen niet zo heel bijzonder.

Wat vooral tegenvalt aan de film, is de rol van Tippi Hedren, die het hoofdpersonage Marnie speelt. Nu is het ook bepaald geen gemakkelijke rol om te spelen,. De rol vraagt behoorlijk veel van de actrice. En juist bij zulke rollen zie je dan vaak of iemand getalenteerd is of niet en Hedren valt hier wat mij betreft lelijk door de mand . Ze slaagt er namelijk niet in om altijd even geloofwaardig over te komen. Tegenspeler Connery is daarentegen juist erg op dreef. De ontspannen manier waarop hij af en toe zijn cynische tot zelfs sarcastische uitspraken doet is erg vermakelijk om te zien.

Het verhaal zelf is verder best goed uitgewerkt. Beetje bij beetje kom je als kijker meer te weten over wat er nu precies mis is met Marnie. Dat gegeven is op zich best interessant en samen met het prima spel van Connery houdt dat de film nog redelijk overeind. Dat Marnie telkens schrikt van rood is overduidelijk, alleen de overdreven manier waarop het in de film verwerkt zit, is visueel niet zo mooi. Qua spanning valt het ook ietwat tegen, want dat is er eigenlijk niet. Alleen het stelen van het geld, waarbij de schoonmaakster opduikt, heeft dat wel in zich zitten en is ook een erg sterke scène moet ik zeggen.

Helaas heeft de film te weinig van dit soort momenten om zich te mogen rekenen tot de betere films.

3,0*

Grappige verspreking. Marty en Marnie zijn twee personages, die volgens mij haast niet verder uit elkaar kunnen liggen.

Oei, iemand die mijn fout gezien heeft. Maar je begrijpt wel wat ik bedoel zeker?

Yep, de boodschap is helemaal duidelijk.

You Freud, me Jane?

Enkele weken geleden had ik Marnie en To catch a Thief gekocht om mijn Hitchcock-collectie wat uit te breiden. To Catch a Thief bleek weer zo’n pareltje van Hitchcock te zijn, dus was ik erg benieuwd welke kant het zou opgaan met Marnie, één van de laatste klassiekers van de meesterlijke regisseur.

De reden waarom ik Hitchcock films zo geweldig vind (en waarschijnlijk nog veel andere mensen), is dat hij meesterlijk is in het creëren van spanning en zijn films altijd een geweldig mysterieus randje kan geven. To Catch a Thief was in dat opzicht weer een geweldige Hitchcock, maar bij Marnie daarentegen heb ik nauwelijks op het randje van mijn zetel gezeten. Natuurlijk was de scène waar Hedren het geld uit de kluis van Rutland steelt wel erg sterk. Hier liet hij duidelijk zien dat hij zijn oude kunstjes nog niet verleerd was, maar bij die ene scène bleef het dus wat betreft suspense. Misschien was het gewoon niet zijn bedoeling om een spannende film te maken, maar wel om gewoon een interessant en sterk verhaal te vertellen. Daar slaagt hij toch ook niet helemaal in, want er waren wel degelijk wat mankementen. De psychische afwijkingen van Marnie zijn vrij gemakkelijk te verklaren en daardoor komt de climax niet echt helemaal tot zijn recht. Haar afkeer voor mannen, schrik voor het onweer en haar misselijkheid bij felle rode kleuren. De scène bij de moeder thuis waar alles samenkomt, is niet meer dan een bevestiging van wat er al vermoed werd. Gelukkig is er nog de muziek van Bernard Hermann die sommige scènes nog weet op te smukken, want visueel is dit ook het zwakste wat ik al van Hitchcock heb gezien.

Tippi Hedren wordt hier vrij hard afgekraakt voor haar acteerprestatie en daar is zeker wel iets van waar. De scènes waar ze steeds mama mama aan het roepen was, irriteerde ze mij enorm. Voor de rest vond ik dat ze haar rol vrij degelijk neerzette, maar nergens wordt ze echt hoogstaand. Natuurlijk had ik veel liever gehad dat Grace Kelly de rol van Marnie had aangenomen. Zij was dan ook de eerste keus van Hitchcock, maar ik betwijfel toch of ze het echt beter had kunnen doen want deze rol mag zeker niet onderschat worden. Ik heb Kelly alleen nog maar in Rear Window en To Catch a Thief gezien, maar daar gaat het veel minder emotioneel aan toe dan in Marnie. In ieder geval heb ik me niet al te veel zitten te ergeren aan Hedren, maar ze moet toch duidelijk de duimen leggen voor Sean Connery. Nu ben ik niet direct een fan van Connery. Zijn Bond films liggen ver in mijn geheugen en in The First Great Train Robbery vond ik hem zeker niet memorabel. Hier slaagt hij er wel in om zijn personage geweldig neer te zetten. Sowieso heeft hij charisma te over en door hier en daar wat cynische opmerkingen te geven, zorgt hij ervoor dat deze film naar een hoger niveau wordt geduwd. Iets wat altijd terugkeert in de films van Hitchcock zijn de opmerkelijke rollen voor de moeders. In The Birds was dat een serieus minpunt, maar sindsdien gaat het er alleen maar op vooruit. Niet dat de rol van Marnie’s moeder hoogstaand te noemen valt, maar zolang ze niet irritant worden is het voor mij prima. Verder is het rolletje van Diane Baker erg vermakelijk, maar zij had dan ook de makkelijkste taak van heel de cast.

Tja, duidelijk de minste van Hitchcock die ik tot nu toe heb gezien. Nu ja, ik heb alleen nog maar zijn vier bekendste, The Birds en To Catch a Thief gezien, dus waarschijnlijk zal ik in de toekomst nog een mindere van hem tegenkomen. Marnie mag dan wel zijn meest freudiaanse film genoemd worden, de spanning in de film is Hitchcock onwaardig. Tippi Hedren is geen storende factor maar memorabel is ze ook niet. Gelukkig is Connery wel op niveau en is de muziek van Hermann zeer aangenaam, want anders was dit een regelrechte flop.

2.5*

Gaat deel uitmaken van ALFRED HITCHCOCK: THE MASTERPIECE COLLECTION. V.a. 10 oktober een limited box blurays in de Nederlandse winkels, uitgebracht door Universal. De box bevat 15 films.

Een boeiende, markante, psychologische mysteriethriller over een gestoorde, kleptomanische vrouw. Wellicht is het verhaal een beetje afgezaagd en te veel uitgewerkt, maar visueel, qua geluid, sfeer en perspectief was Hitchcock een ware meester (wat had hij met de huidige technologie wel niet kunnen presteren?). Het spel is vol wrijving en vooral Sean Connery is ijzersterk.

Aardige Hitchcock-film. Geen thriller dit keer, maar meer een psycho-analytisch werk. Hoofdpersoon Sean Connery speelt als een baas. Zijn tegenspeelster Tippi Hedren heeft een lastigere rol als vrouw vol trauma's en paniekaanvallen. Soms iets te hysterisch wat mij betreft, maar goed. Het zorgt voor een paar intense indrukwekkende scenes. Overall gezien wel wat aan de langdradige kant.

Ah wat is die Tippi Hedren irritant zeg, verschrikkelijke stem en volstrekt ongeloofwaardig. Voor de rest doet Sean Connery het wel okay maar het plot is voor de rest ook niet zo bijster ingenieus. Wel een paar prachtige Hitchcock suspense momenten en geweldige shots, zoals op het moment dat Marnie de kluis van Rutland kraakt en de schoonmaakster dichterbij komt. .

Maar door de gigantische miscast, de voorspelbaarheid van het verhaal verveelde ik me dood, en dan duurt de film ook nog eens meer dan 2 uur..

2*

Prima film, mooie beelden en kleuren. Mooie drama film.

Duurt te lang en het verhaal en dan bedoel ik de veronderstelde zieke psyche van Marnie en haar gedrag is vergezocht.Het subject dat onderworpen wordt aan de psychoanalyse is uiteraard de hysterische, irrationele vrouw, wat de film behoorlijk vrouwonvriendelijk maakt.

Ook Alfred Hitchcock sloeg weleens de plank vreselijk mis. 'Marnie' is wat mij betreft daar het bewijs van. Dit is één van de minste films die ik zag van de beste man. Eigenlijk zag ik maar weinig Hitchcock terug in deze prent; zo'n scene dat Marnie de kluis van Rutland leeg haalt, terwijl de schoonmaakster om de hoek komt, is één van de weinige echte Hitchcock scenes. Direct één van de beste momenten uit de film.

Verder is het vooral Tippi Hedren waar ik echt niks mee kan in deze film - beginnend met haar zeer matige acteerprestatie. Verder vond ik haar gewoon vervelend en ongeloofwaardig. Het verhaal en de uitwerking ervan zijn bijzonder matig, soms tegen het stompzinnige aan. Met het kleurgebruik (Technicolor) zit het altijd goed, maar vond de muziek soms ook te overdreven aanwezig. Behoorlijke tegenvaller. Jammer.

Marnie, de slechtste die Hitchcock heeft gemaakt. Weer typisch nederlands om een Hitchcock film

op Bluray uit te brengen waar niemand op zit te wachten.

Wat mij betreft de op één na minste film van Hitchcock (de minste vind ik "The trouble with Harry"). Het verhaal is redelijk, maar het lijkt wel of de hoofdrolspelers in de verkeerde film zijn beland.

Aardige Hitchcock die inhoudelijk best interessant is, maar als film niet altijd even goed. Het voelt allemaal wat gedateerd aan, sommige decors en effecten zijn brak en het tempo is lang niet altijd even sterk. Daarnaast heb je zo halverwege de film wel het idee waar de film heen wil en dat slot kon dus ook niet echt indruk op me maken. Deels lag dat ook aan Hedren die vooral heel theatraal aan het schreeuwen is en bij mij vooral irritatie opwekte. Haar acteerwerk is de laatste scène zat tegen het lachwekkende aan. Daarentegen is Connery in topvorm en zet een heerlijke rol neer, een beetje in de stijl van Bond zij het net wat anders, maar wel met dezelfde charme en nonchalance. Die combinatie van die twee hoofdrolspelers deed me denken aan Gone With the Wind: hysterisch wijf naast rustige charmeur, al was Vivien Leigh wel overtuigender omdat haar rol dat ook vroeg. De rol van Hedren vraagt dat helemaal niet. Ook Diane Baker is erg fijn, naast dat ze bloedmooi is. Maar verder is de film ook best goed te kijken en is het tempo vaak genoeg ook wel prima en vermaakt daarmee behoorlijk. 3,0*

Over het algemeen zet ik een film op omdat ik vermaakt wil worden. Hitchcocks zijn dan vooral vermakelijk vanwege de spanning en dat zal de reden zijn waarom ik aanvankelijk weinig met Marnie kon. De regie is dik in orde en Hitchcock filmt menig mooi plaatje (dat straatje in Baltimore waar in het verlengde een schip ligt..!). Verder was ik eigenlijk nergens van onder de indruk. Het acteerwerk is flets. Ook Sean Connery kan weinig meer doen dan zo nu en dan grijnzen. Pas wanneer hij achter haar geheim komt, wordt langzaam maar zeker pandora's doos geopend en gaat dit psychologisch drama van kwaad tot erger. Het is wel dat vanaf dat moment het acteerspel een stuk beter wordt en ikzelf steeds meer rechtop ga zitten. Ik had wel een vermoeden waar het verhaal heen zou gaan en ik bleek behoorlijk in de juiste richting te zitten. Ik had alleen geen idee of Hitchcock dat anno 1964 durfde aan te snijden. Spannend vond ik het niet, maar wel heerlijk mysterieus en interessant.

Marnie is een van de laatste films van Alfred Hitchcock en vormt het einde van de meest succesvolle periode in zijn carrière. De film flopte niet, maar leed wel onder negatieve reviews. Na The Birds heeft Hitchcock nooit meer een groot commercieel succes kunnen maken.

Marnie is kleptomaan, ze reist van stad naar stad en zoekt werk bij grote bedrijven, om vervolgens de kas leeg te roven en een andere identiteit aan te nemen. Als ze bij Rutland & Co solliciteert herkend de eigenaar van het bedrijf haar van toen ze werkte voor een zakenrelatie. Als ze eenmaal de diefstal heeft gepleegd confronteert hij haar...

Er gaan veel verhalen de ronde over hoe de samenwerking tussen Tippi Hedren en Hitchcock verliep tijdens de productie van Marnie. Het is in ieder geval zeker dat de twee grote ruzie kregen en nooit meer met elkaar wilde samenwerken. Toch vind Hedren Marnie wel haar beste rol en ze speelt dan ook zeker niet slecht. Met name later in de film weet ze het overtuigend te brengen. Sean Connery deed het ook wel goed, al was zijn rol verder niet heel erg bijzonder. Ik kan me voorstellen dat men destijds meer van hem had verwacht, zijn charisma komt in ieder geval wel goed over.

Het duurt even voordat de film opgang kwam, maar zoals we van Hitchcock wel kunnen verwachten, weet de film de aandacht prima vast te houden. Echt seks zit niet in de film, maar voor 1964 maakt Hitchcock het al aardig bond. Zo krijgen we een verkrachting voorgeschoteld en in de flash-back scène ook prostitutie. De manier waarop het jeugdtrauma in de film naar voren komt doet me heel erg denken aan de films van Dario Argento, waar de moordenaar eigenlijk altijd een jeugdtrauma heeft. Ik durf met enige zekerheid te zeggen dat Argento destijds Marnie heeft gezien en dat de film hem heeft geïnspireerd voor Profondo Rosso.

De film is weer mooi geschoten en er zaten een aantal gave close-ups in. Het straatje in Baltimore was ook een schitterend set-stuk en de scènes op paard waren sterk in beeld gebracht. De laatste keer dat Bernard Herrmann met Hitchcock samenwerkte. Nadat Hitchcock zijn score voor Torn Curtain weigerde is Hermann voor bekende Hitchcock-fans zoals Brian De Palma muziek gaan maken.

Hitchcock maakt in de film meerdere verwijzingen naar Edgar Allan Poe. Marnie's achternaam is Edgar en alle locaties die in de film zijn genoemd zijn woonplaatsen van de 19e eeuwse schrijver. Het thema over psychologisch trauma is ook typisch Poe. In een interview heeft Hitchcock ooit gezegd dat de verhalen van Poe hem hebben geïnspireerd voor zijn Suspense-films.

Hitchcock heeft een cameo als iemand die uit een hotelkamer komt aan het begin van de film. De relatie tussen de hoofdpersoon en haar moeder is typerend voor Hitchcock en ook de Freudiaanse-motieven zie je vaak in zijn werk terug.

Marnie is mischien niet een van Hitchcock's beste films, maar ook zeker geen slechte. De film heeft een prima uitgangspunt en is weer mooi in beeld gebracht. Heel spannend wordt de film nergens, maar boeiend blijft het wel.

Marnie is toch wel de minste van Hitchcock die ik tot dusver zag. Niet dat de film zo gek slecht was, zeker niet, maar het verhaal boeide me in zijn geheel toch iets minder. 130 minuten is toch net te lang. Zoals ook hier al meermaals aangehaald was de roofscène in combi met de poetsvrouw één van de hoogtepunten. Hoewel het een volledig beeld was, heb je de indruk dat het precies een splitscreen was. Erg mooi gedaan.

Marnie, met na The birds opnieuw met Tippi Hedren in de hoofdrol werd geflankeerd door de charismatische flamboyante Sean Connery in de hoofdrol. Na de naar verluidt seksuele avances van Hitchcock en de weigering hierop in te gaan door Hedren, kwam haar carrière in het slop terecht. De rol van Hedren als Marnie is matig te noemen als geesteszieke vrouw. Mark (Sean Connery) mag dan wel nobele intenties hebben, hij gaat toch van het gedachtegoed uit dat een man een vrouw bezit. De film van een dievegge en gedaanteverwisseling komt ook in andere films van Hitchcock voor (Psycho, Vertigo, …(?)).

De zoektocht waarom Marnie panisch reageert op onweer en de kleur rood is mysterieus. De ontknoping zelf was vrij eenvoudig. Het decor lag wat in dezelfde lijn (bvb de haven met het gestrande schip ten huize Marnies moeder). Al bij al een degelijke film, maar voor een topper moet je een andere Hitchcock aanspreken.

“You Freud, me Jane?”

Dit is weer een echte Hitchcock film. Blonde vrouwen, een dubieuze moederrol, kindtrauma's, een obsessieve man/vrouw relatie, misdaad, de dolly zoom, de goede afloop etc. Marnie mag dan één van Hitchcock’s latere films zijn, hij laat zien het nog niet verleerd te zijn. Connery, Hedren, Diane Baker en Louise Latham zijn allemaal sterk op dreef, en het script zit ook ingenieus in elkaar. Je hebt als kijker geen idee waar het verhaal heengaat, van een luchtige heistfilm in het begin tot aan een psychologisch drama in het laatste gedeelte. Marnie zet je vaak op het verkeerde been. Classic Hitchcock.