Dracula (1992)

Erg stijlvolle verfilming van Bram Stoker’s boek. De aanpak van Coppola os groots met de gedetailleerde aanpak van de kostuums, decor, belichting en personages. Het ziet er best allemaal verzorgd uit. Ook de cast deed het op zich prima, maar dat hoeft niet te verbazen met wat we hier voorgeschoteld krijgen. Al is Reves misschien niet onmiddellijk dé referentie.

Het liefdesepos van graaf Dracula spreekt sowieso tot de verbeelding. Het verhaal is sterk en is een droom om verfilmd te mogen worden. Vooral het eerste deel vond ik echt sterk. Jammer dat we niet nog meer het kat-en-muisspel zagen tussen Dracula en Jonathan. Het kasteel en de weg naar in Transsylvanië was indrukwekkend.

Later viel de film wat in voor me en verloor het wat mijn aandacht. Dit beterde gelukkig terug naar het einde toe. Het visuele maakte veel goed met prima montage of overgangen met fijn camerawerk.

Lastige film om je (hoek)tanden in te zetten. Enerzijds tillen de prachtige kostuums en weelderige sfeer de verfilming naar een hoog niveau. Anderzijds werken de oubollige trucage en het tenenkrommende acteerwerk als wijwater op een vampier. Een film net als het hoog op een klif gevestigde kasteel van Dracula: eentje met hoge pieken en diepe dalen.

3,0 * Tussen kunst en kitsch

Een fijne Coppola wel. Niet zozeer een film over vampiers maar veel meer over seks en het keurslijf van de Victoriaanse tijd. Dit is bij uitstek een verhaal dat precies past in een tijd en over die tijd gaat. Visueel af en toe prachtig met dat gebruik van rood en spel met schaduwen. Ook de hele volle aankleding overtuigt. Qua vertelwijze soms wat rommelig alsof er ergens 20 minuten is weggesneden. Het acteerwerk is afwisselend. Reeves is saai maar dat past bij zijn rol, Oldman iets te theatraal dat net niet helemaal past bij zijn rol en Hopkins evenzeer theatraal maar dat past juist wel weer. De 2 uur weten eigenlijk constant wel te boeien al haalt de film qua impact nooit de grote werken van Coppola. 3,5*.

De film oogt goed. Pompeus en out of this world. Bepaald niet subtiel, maar dat is hier eigenlijk wel passend. Maar op een paar andere vlakken laat Dracula het toch ook wel liggen. Onder meer Hopkins, Oldman en Ryder sluiten aan op de visuele toon van de film. Reeves veel minder. Die acteert alsof hij zich niet helemaal durft te laten gaan. Ook mankeert er hier en daar wat aan het ritme en de montage van de film. Zeker in het begin zie je veel wisselende perspectieven, maar zeker in het midden lijkt de film hele stukken verhaal te laten liggen. Reeves in Transsylvanie wordt bijvoorbeeld nogal ruw afgekapt en we horen alleen nog in dialoog hoe het hem verging. Dat voelt als een film waar stukken uit zijn gehaald en die nu uit evenwicht is.

Maar het feit dat Coppola de kern van dit soort verhalen wel pakt, de film donker romantisch is en hij de film visueel lekker vol stopt met allerlei details (zeker in het begin kijk je je ogen uit) tilt deze film wel omhoog.

Je kan veel van deze interpretatie van Dracula zeggen, maar niet dat hij niet uniek of onderscheidend is. Het is een drukke film, waarbij ik als kijker veel (soms tegenstrijdige) gevoelens ervoer. De film is dan weer behoorlijk sensueel, op andere momenten best sfeervol en eng, en bij vlagen zelfs dolkomisch en 'over the top'. Het is een interessante mix, die ik niet constant heel geslaagd vond, maar die in ieder geval de aandacht vasthoudt, omdat je benieuwd bent welke kant het op zal gaan.

Bij vlagen voelt de film wat fragmentarisch of loopt het tempo onevenredig. Dat zijn zaken die ik soms als storend ervaren heb, en volgens mij is dat ook het punt dat hierboven me al wordt aangehaald door starbright boy. Daar staat echter tegenover dat Gary Oldman hier met een tour de force bezig is en dat is zondermeer een genot om naar te kijken: wat laat hij (letterlijk) een hoop verschillende gezichten zien in deze film, maar petje af hoor. De overige rollen, vertolkt door een sterrencast, weten wellicht wat minder te imponeren, maar worden nog steeds verdienstelijk neergezet. Met name met de chemie tussen Oldman en Winona Ryder vond ik het wel snor zitten. Verder mag het gezegd worden dat de film er qua vormgeving pakkend uitziet en daardoor ook wel de juiste sfeer weet te benaderen. Ik vind de film niet overal consequent sterk, maar heeft desondanks genoeg te bieden, waardoor ik 'm zeker de moeite waard zou noemen.

3,5*