Xanadu (1980)

Niet te schatten deze ... tja, film?

Je kan van musicals zeggen wat je wil, maar meestal ogen ze wel verzorgd en uitgedacht. Xanadu is daar een stevige uitzondering op. Het is zo'n oninteressant zooitje ongeregeld dat het amper te geloven valt dat deze film ook maar enige status heeft.

Het meest opvallende vond ik de erg slordige dansjes en de soms zielloze manier waarop alles in beeld gebracht wordt. Het dansnummer tussen ONJ en Beck op rolschaatsen lijkt op een mislukte voorrande van zo'n talentenshow, maar het droevigste is nog wel de zangsolo van ONJ net voor het finale "spektakel". Ze zingt gewoon een volledig lied zonder dat de camera ook maar poogt te bewegen. 3 minuten lang kijk je een naar hoofdwiegende ONJ die zingt. Tegen een pikzwarte achtergrond. Beschamend is het.

Het verhaaltje is enorme onzin, visueel stelt het echt geen bal voor, de muziek is voornamelijk lachwekkend slecht en het geheel is gewoon één grote aanfluiting. Ik had best medelijden met Gene Kelly, die vent verdient het toch niet om dit als laatste film op z'n palmares te hebben.

Wie vol verbazing naar 90 minuten wansmaak wil staren, dit is je ideale film. Veel fouter dan dit kom je ze niet tegen.

0.5*

Xanadu leek me dicht bij Grease te liggen en daarom ook de reden om hem voorlopig links te laten liggen. Uiteindelijk toch een kans gegeven, deels door de naam Gene Kelly. Helaas kwam ik toch bedrogen uit, en ik heb in verhouding met veel kijkers (zeker op Moviemeter) een grote liefde voor musicals. Maar wel een hekel aan disco. En deze film is een disco/electropop musical met ongelofelijk veel foute effecten en een geheel dat er uit ziet als een mix tussen Barbarella, Saturday Night Fever en een softpornofilm zonder naakt. Gene Kelly is too old for this shit en de rest staat duidelijk in dienst van het hoofddoel van de film: promotie voor het nummer Xanadu. Misschien in zijn tijd wel vrij nieuw waarbij een poging werd gedaan om de ouwe musical en de nieuwe muziek samen te brengen. Maar helaas zonder respect voor die ouwe musicals en technisch nog niet ver genoeg gevorderd om al meteen 'modern' te zijn. Niet bepaald mijn ding dit!

De felle kleuren en neonlichten zijn typisch voor de discoperiode, maar er zit ook een nostalgisch element in met de aanwezigheid van Gene Kelly, tapdansen en big band. Disco meets swing. Het verhaaltje is een beetje melig, maar het gaat er vooral om dat je meegesleept wordt in een roes. Olivia Newton John speelt een muze die in verschillende tijdperken opduikt. Ze spreekt haar naam niet volledig uit, maar het moet Terpsichore zijn, de muze van de dans. We komen ook te weten dat Zeus met een Brits accent spreekt - het is de stem van de oude Wilfrid Hyde-White. Olivia Newton-John en ELO zingen enkele aanstekelijke liedjes; alleen op het titelnummer op het einde zijn ze samen te horen.

En net als vorige week met Hair zondag ook nog even aan de slag met muziek voor ik definitief de koptelefoon pak voor het nodige aan prog rock, metal en blues. En dat werd dit keer Xanadu. Verwachte ik daar veel van? Kende ik dit? Nou nee, ik ken het nummer van Newton John, maar dat dit met een film te maken had was mij onbekend.

Maar goed draaien maar met deze film die zich volgens de synopys centreerd rond een kunstenaar en zijn weldra te ontmoeten Muze. En ik kan me de drukte rond Kira goed voorstellen want Newton John is op zijn minst zinneprikkelend te noemen. Behalve dat heeft het een sterke soundtrack vooral ingegeven door Jeff Lynne en The Electric Light Orchestra en is er met Gene Kelly een heuse coryfee van stal gehaald.

Maar verder heb ik erg weinig met alle zang en dans waar ik de gemiddelde musical of musicalfilm toch gewoon hekel. Maar het moet gezegd dat Xanadu frivool, speels, vrolijk en kleurrijk is en er met Danny en Sonny de ene keer een mooi nostalgisch beeld ontstaat terwijl het rond Sonny allemaal wat moderner is. Onnozel is dan weer dat gefladder van Sonny die in werkelijkheid natuurlijk al lang ontslagen zou zijn, en dan is hij de beste en belangrijkste schilder en wordt er gepusht dat ie zijn werk af moet krijgen om hem vervolgens weg te sturen om schilderij om te wisselen. Juist!

Heel erg slecht is het dan ook niet, is het Olivia die de film draagt, zal de gemiddelde die van dit genre houdt het wellicht geweldig vinden, maar ik heb er vooral niets mee. Een drie voor de moeite en de rol van Newton John en moet het geheel vooral door een jaren '80 bril gezien worden.