The Secret Life of Pets (2016)

Vond het een redelijke animatiefilm, maar ik houd het toch liever bij de Minions.

In de Nederlandse versie vond ik Jandino als 'terror'konijn erg onverstaanbaar.

Veel sluik reclame in de film van o.a; The Voice, Jimmy Fallon Show, en de nieuwe film 'Sing' (ook van Illumination Entertainment)

Maar nu weet ik wel wat mijn hond uitspookt als we van huis zijn.

Matige animatie die wat mij betreft iets te lang doorgaat op het thema 'zoektocht naar baasje'.

De animatiestijl is niet heel bijzonder en de grapjes zijn helaas niet zo gevat. De film mist de aandoenlijkheid van WALL-E, de humor van Shrek en de ondeugendheid van de Minions. Dit is toch echt wel een kinderfilm geworden.

De headbangende poedel was het enige moment dat ik echt hardop heb gelachen.

(OV- versie gezien.)

"Poo-poo with a dash of caca."

Van Illumination Entertainment (de makers van o.a. 'Despicable Me') had ik toch echt stukken beter verwacht. Des te verbazingwekkender is het dat deze titel al zoveel geld heeft opgebracht.

In principe is 'The Secret Life of Pets' niets meer dan een rip-off van Toy Story (1995); favoriete hond Max wordt naar achteren verdrongen door nieuwe metgezel Duke en beide moeten wedijveren om in de smaak te vallen. Hier schuilt niets nieuws onder de zon en het is als kijker lang zoeken naar lichtpunten.

Qua opzet zou je denken dat de film ingaat op de capriolen die huisdieren uithalen als hun baasjes van huis zijn, maar daar wordt bar weinig mee gedaan. Alleen met het begin en het eind weet men nog iets leuks met dat concept te doen. Wat volgt is namelijk een warboel vanjewelste waarin een hoop bijfiguren - wier naam je nooit zal onthouden - nauwelijks een deuk in een pakje boter kunnen slaan. Daarbovenop is de chemie tussen Max en Duke volledig te verwaarlozen.

Er wordt hevig geleund op geforceerde slapstick humor die met veel rumoer wordt gebracht, maar afgezien van een paar goede grappen is het merendeel een losse flodder. Daarbij voelt het geheel onsamenhangend aan, waardoor al deze sketches op een gegeven moment op je zenuwen gaan werken. Het enige wat dan nog resteert is de aardige animatie, maar daar blijft het dan ook bij.

Al met al een bedenkelijke animatiefilm waar weinig vermaak uit valt te halen. De rinkelende kassa spreekt mij helaas tegen, vooral gezien het feit dat er al een vervolg gepland staat.

1,0 Sterren.

Fantasieloze meuk, puur voor kids en awwww-roepende vriendinnen van 23-jarige mannen. Die van mij dus. Enige voordeel is dat ik haar dan weer mee kan sleuren naar een ''mannenfilm''. Eigenlijk was dat de nieuwe Indepence Day, maar als je in de pauze wegloopt... telt het dan nog? Anyhow: wat verwacht je van de makers van Despicable Me? Gooien alles op goedkoop / schattig effect en geven niks om creativiteit óf humor. Vind het qua voice actors overigens wel redelijk zitten. Max en Duke zijn compleet nietszeggend (wow, het centrale duo is niet leuk en de side-characters wel?! SHOCKER!). Kevin Hart en Jenny Slate doen het met aandoenlijk enthousiasme, maar moeten onbruikbaar materiaal redden. Kansloos.

Leuke grappige film waarbij je voor de film begint een kort filmpje van de Minions te zien krijgt. De zaal zat 3/4 vol en het publiek ging compleet uit z'n dak en gingen zelfs applaudisseren! Waarom? Omdat een Minion banana zegt of omdat hij met zijn tractor tegen een boom aanrijdt. Mensen gilde het uit van het lachen. Ja het zal wel. Erg fascinerend hoe mensen extreem veel lol halen uit zoiets simpels.., laat ik het daar maar op houden.

The Secret Life of Pets is in ieder geval voor het grootste deel een erg leuke film. Ik heb de originele versie gekeken en ik vind de stemmen goed passen. Moet wel zeggen, het leukste van de film is eigenlijk wat de dieren doen wanneer hun baasje weg is. En dat is de eerste 10 min van de film. Verder een simpel verhaaltje met veel leuke (huis)dieren en grappige dingetjes. Zelf ben ik een enorme honden en kattenliefhebber en ik doe niet mee aan onzin zoals ben je team kat of team hond? Ik vind ze beide fantastisch. Heb zelf een poes, maar wil toch zeker ook nog eens een hond!

3,5*

De standaard animatie-checklist is weer eens volledig afgewerkt. Sterker nog, The Secret Life of Pets is gewoon een remake van Toy Story; twee hoofdpersonen die elkaar niet mogen hebben een conflict, komen in gevaar als ze een bad guy ontmoeten en verscheidene side characters moeten ze redden. Op enige vorm van vernieuwing is de film niet te betrappen.

Erg grappig is de film niet. Het moment met de poedel werd al in de trailer verklapt – en wordt nog eens twee keer letterlijk herhaald. Het moment dat er steeds meer zooi op die slang valt is ook nog wel geinig. Verder is het hooguit een beetje lichtelijk grinniken, maar in principe heb je alles al eens eerder gezien. De personages zijn niet uitzonderlijk en de stemacteurs zijn eigenlijk vrij inwisselbaar. Dat schreeuwende Kevin Hart-konijn gaat bijvoorbeeld bijzonder snel vervelen.

2,5 sterren.

Kon er net mee door, daar is alles mee gezegd. In de grote hoeveelheid animatie die tegenwoordig naar ons toekomt is dit een grauwe middenmoter. Animatie zelf is zeker niet slecht. Verhaal tamelijk obligaat, zeker niet inventief bedacht. De humor, belangrijk bij dit soort films, is niet geweldig, ook tamelijk onopvallend eigenlijk. Geen dijenkletser, zullen we maar zeggen. Leuker voor de kids dan voor volwassenen, schat ik in. Heb me niet verveeld, maar ben hem volgende week al weer vergeten, zo is mijn verwachting.

Deze animatie heeft een aangename familiaire sfeer waar kinderen ronduit van kunnen genieten. De boodschap m.b.t. acceptatie is ook een mooi gegeven. Persoonlijk vond ik de uitwerking gehaast en rommelig in elkaar zitten. Een eindproduct met karaktervolle scenes en rake humor ontbrak me totaal.

Een aardig vermakelijke animatiefilm. Een beetje Toy Story, maar dan met huidsieren. (uiteraard) Het leukst als je zelf ook een huisdier hebt. Het is niet niet zo goed als dus bijvoorbeeld de Toy Story films. Het blijft een beetje een simpel verhaaltje, en mist een beetje meer diepte voor de volwassen kijker, maar het kijkt net zo lekker weg.

Met Zootopia in mijn achterhoofd had ik wellicht te hoge verwachtingen. Deze animatie/komedie is fraai gemaakt maar stelt naar mijn mening volwassenen een beetje teleur. De film is vooral op kinderen gericht en kent een vrij eenvoudig script zonder al te veel verrassingen. 2,5*.

Leuk concept, geinige stemmen, boeiende soundtrack, visueel meer dan prima en de liefde tussen mens en dier is aandoenlijk om te zien, zeker in het slotgedeelte. En toch is The secret life of pets niet zo heel goed. Ik had er nog niet eens aan gedacht, maar tijdens het lezen van de meningen in dit topic komt de naam Toy Story een paar keer voorbij en inderdaad, deze film lijkt inhoudelijk wel enorm op de bekende klassieker, maar dan met huisdieren in plaats van speelgoed. Maar dat neem ik de film niet kwalijk, de doelgroep die echt van deze film geniet zal Toy Story vermoedelijk niet eens kennen.

Het stoorde me wel dat dit soort films altijd qua realisme redelijk serieus beginnen (voor een animatiefilm dan) maar later ontkomen we er toch niet aan dat dieren mensen-dingen gaan doen. Een auto besturen om eens wat te noemen. Zulke momenten ergeren mij weer vooral. Had het verhaal gewoon lekker low profile gehouden. Het idee dat dieren een eigen leven leiden als de mensen werken zijn is op zich al leuk genoeg, zonder dat je het op hoeft te blazen tot overdreven proporties.

Er is weinig mis met de film, maar ze spelen wel heel erg op safe. Het had wat scherper gekund en ook met iets meer volwassen grapjes, maar dat was vermoedelijk weer te gewaagd. Nu is het gewoon geinig, maar inwisselbaar vermaak.

3*

Vanmiddag liepen we langs de bioscoop en iedereen vond deze film wel leuk dus zijn we hem gaan kijken. Had er niet veel verwachtingen van, maar ik moet zeggen dat ik het toch wel een leuke film vond.

Ik heb me meer dan eens afgevraagd wat onze kat en hond uitspoken als ik er niet ben. Huisdiergeheimen verteld het verhaal van een aantal dieren die overdag door hun baasjes thuis worden achtergelaten. Max heeft het zwaar als zijn baasje een tweede hond neemt. Aanvankelijk kunnen de twee niet goed met elkaar opschieten, maar als ze per ongeluk door de hondenvanger worden gevangen zullen ze toch moeten samenwerken....

De film deed me een beetje denken aan Disney-films als Oliver and Company en de 101 Dalmatiërs. Eerlijk gezegd moet ik bekennen dat ik er tijdens het schrijven van deze recensie achter kom dat het verhaal haast precies het zelfde is als dat van Toy Story. Maar goed, tijdens het kijken van de film heb ik daar geen moment aan gedacht. De band tussen mens en dier komt een paar keer leuk naar voren en verder is het ook een beetje het standaard huisdier-zoek-weg-naar-huis verhaal. Zaten wel een aantal vrij serieuze stukjes en statements in, die kinderen mischien niet zo gouw merken.

Huisdiergeheimen is een erg vermakelijke computer-animatiefilm voor kinderen met een leuke humor. De film is veel minder flauw als veel andere vergelijkbare films van de laatste tijd. De Nederlandse stemmen waren wel leuk gedaan. Al kwam dat konijn wel echt mijn neus uit en hadden sommige dialogen minder druk gemogen. De animatie was prima, ik blijf traditionele animatie (2d) altijd mooier vinden maar hier is de CG zeker niet slecht.

Mocht je een vermakelijke film zoeken voor de zaterdagmiddag die leuk is voor alle leeftijden, dan is dit een goede film voor je.

“Look Max I'm your friend, OK, and as your friend Ive got to be honest with you I don't care about you or your problems!”

Prima animatiefilm over huisdieren die een wild avontuur beleven. De film ziet er geweldig uit en het verhaal over leuke en aandoenlijke huisdieren die opeens in de grote boze stad rondlopen, werkt uitstekend. Net zoals de stemmen van de acteurs die erg goed gekozen zijn. De humor is zeker in het begin fantastisch en je zit eigenlijk de hele tijd met een glimlach op je gezicht.

Het middengedeelte is wel wat minder en het wordt allemaal wat langdradig. De film is natuurlijk niet realistisch, maar in het laatste gedeelte wordt wel heel veel gevraagd van de meegaandheid van de kijker. Autorijdende huisdieren, sure... Maar ik heb genoten van de fantasie en inspiratie van de makers en ook de humor werkt uitstekend. En op het laatst wordt het zelfs wat emotioneel. Dat heb je met lieve huisdieren en de onbreekbare band met hun baasjes. Aaaaah, zeggen we dan.

Het is best een grappige film, maar ik hou ervan als er volwassen humor in zit. Helaas miste ik dat in deze film. Voor kinderen is hij denk wel leuk, maar ik vond dat alle grappige stukjes al in de trailer zaten.

De laatste tijd vond ik dat we qua animatiefilms niet echt verwend waren. Maar bij The Secret Life of Pets heb ik echt weer is genoten zoals vanouds. Veel geslaagde grappen, prima humor en vertederende hoofdrolspelers. Ook erg herkenbaar als je zelf katten- of hondenbezitter bent. Ik zie dat deze film lage cijfers krijgt bij veel reviews maar daar ben ik 't echt niet mee eens. Prima vermaak voor zowel jong als oud!

4*

8/10 (IMDB)

Het verhaal lijkt behoorlijk op dat van Toy Story, maar ik moet zeggen dat ze door het hele huisdieren aspect er wel hun eigen draai aan weten te geven.

Hier en daar komen er wel grappige, haast herkenbare dingen voorbij, zoals het baasje met de elastische riem.

De ontluikende romance was wellicht wat te voorspellen, maar ook hier is de uitwerking er niet verkeerd van.

Zeker geen topper tussen de animatiefilms, maar een redelijk vermakelijke familiefilm.

Fijn om naar te kijken, jong en oud en wat daartussen inzit kan zich hiermee (kostelijk) vermaken!

Best een aardige film. In het begin erg sterk met de huisdieren die gekke gewoontes hebben als hun baasjes weg zijn. Dit had wel wat meer uitgediept mogen worden. Op een gegeven moment zakt de film in door zoveel verschillende personages/figuren/dieren. Ik vond de vele 'onderwereld' dieren dus niet zo interessant. Toch wordt de film later weer sterker en grappiger. Dus toch een ruim voldoende.

The Secret Life of Pets

Ik heb dan toch eindelijk The Secret Life of Pets kunnen kijken maar, ik ben wel een beetje geschrokt. Hoewel de film gewoon zachtaardig is, is het geheel mij eigenlijk niet heel boeiend verlopen. De stemmen waren leuk, de animatie zag er goed uit, leuke soundtracks al vind ik *Happy - YouTube* dan wel niet zo leuk nummer (te vaak gehoord en ik walg nu van dat nummer). Het concept is erg leuk bedacht: Wat doen je huisdieren als iedereen weg is, nu weet ik alleen dat onze hond bijvoorbeeld continu ligt te slapen, straks geeft hij ook een dik metal feest in mijn huis, want dat heeft hij dan van mij.

Hoewel ik het concept toch erg gaaf vond, de CGI/Animatie prima eruit zag was het verhaal redelijk, het is eigenlijk gewoon een leuke kinderfilm maar, hij kon mij nou niet echt vermaken. Ik begon een beetje afgeleid te worden omdat het verhaal mij niet vast kon houden, er gebeurd vrij weinig en dan is de 90 minuten nog best zwaar om te kijken.

Het verhaal was daardoor ook best sloom en saai, In The Secret Life of Pets volgen we enkel een paar dieren die ons mee nemen in hun avonturen zoal: Max, duke, Snowball en nog velen meer. Max, daar draait het om. Max woont in een huis met een leuk vrouwtje, op een dag komt zij aangezet met een nieuw huisgenootje: duke. Max wilt dit niet en wilt er eigenlijk voor zorgen dat Duke weer gaat, wat niet zo makkelijk blijkt te zijn. Duke is het na een tijdje helemaal zat met Max en besluit hem eens aan te pakken, wanneer hij dit doet komen ze met een soort Gangstergroep van dieren die de mensheid willen uitschakelen en geen houders hebben. Met ontsnappingen gepaard komen ze bij de groep terecht voor hulp en zorgen er samen voor dat alles weer goed komt, met hier en daar wat spectaculaire scenes.

Het was dus totaal niet mijn film maar, je komt er nog wel door heen en daar ben ik blij mee. The Secret Life of Pets is duidelijk niet voor mij weggelegd, waarom weet ik niet, het boeide mij eigenlijk niet zo heel veel wat er gebeurde in de film. Leuk dat de makers van Minions etc. er aan gewerkt hebben maar, nee, dit was totaal niet geslaagd. Ik vond het wel leuk dat er een hondje kwam aanlopen in een minions pakje op het eind, maakt wel weer een toevoeging.

2.0*

Ik kijk veel van dit soort animatiefilms omdat het mijn ding wel is, maar ik merk eigenlijk dat het me vooral nog om de vorm gaat, en nauwelijks om de inhoud. Eigenlijk zijn het alleen de kleuren, de visuals, de 'acteerprestaties', en luisteren welke acteurs voorbijkomen wat het nog amusant maakt.

Ik heb inmiddels zoveel van dit soort films gezien dat je alle vaste dingen wel ziet aankomen (kleine dieren met een stoere stem en vice versa, oh verrassing). Deze film had ik dus grotendeels net zo goed zonder geluid kunnen kijken, of zonder echt op het verhaal te letten (wat ik soms ook niet deed). Qua kijkervaring maakte dat niet zoveel uit, want ik heb alsnog wel kunnen genieten van de kleurenpracht, de visuele grappen en alle gelikte actie die voorbij komt, het verhaal zelf stelt voor de doorgewinterde animatiekijker (en volwassene) nauwelijks nog iets voor.

3* - 3,5*

Met een kleurrijk herfstig New York en een paar schattige dieren red je het toch echt niet meer vandaag de dag.

Het is mooi gemaakt qua animatie en stijl, maar het is niet meer dan een rehash van eerdere 3D-animatiefilms. De gelijkenissen met Toy Story springen nog het meest in het oog, maar die had veel meer karakter en originaliteit.

Qua humor vond ik het vaak ook maar flauwtjes. Het is allemaal veel te braaf en binnen de lijntjes; de film werkt een standaardformule af en weet dus eigenlijk nergens verrassend uit de hoek te komen.

Zo maken ze ze niet meer.

Op die dag zit ik eigenlijk wel te wachten, maar blijkbaar kan Amerika niet genoeg krijgen van dit soort films. Al 20 jaar lang produceren ze dezelfde troep, telkens met want andere diertjes en andere stemmetjes, maar de bottom line is toch steeds hetzelfde.

Voice acting is ondermaats, de humor erg flauw, technisch oké maar esthetisch niet mooi en het is vooral allemaal erg druk. Alsof iedereen de hele tijd vastzit aan een suikerinfuus. Verhaaltje stelt ook niet veel voor, al was de premisse nog wel grappig. Maar daar wordt uiteraard niks mee gedaan.

Hebben zelf trouwens ook een huisdier, dus daaraan heeft het niet gelegen. Enige grappige moment zit helemaal in het begin (het vogeltje voor de TV), de rest was één grote martelgang.

1.0*

Vrolijke animatiefilm, niet bijster origineel, maar wel gewoon leuk. De stemmencast is prima en de film is fraai en kleurrijk vormgegeven. De plot is aan de dunne kant en sporadisch is de humor wat flauw, maar gelukkig blijft de boel net op de rails, mede door het hoge tempo.

Goeie film over een hondje wiens wereld op z'n kop komt te staan als zijn baasje met een nieuwe hond thuis komt. Ondanks dat dit de zoveelste animatiefilm is met pratende dieren, komt deze redelijk fris over. De momenten tussen de huisdieren en hun baasjes zijn het mooist en ook treffend. Verder een vlot tempo, kleurrijke animaties en een fijne soundtrack.

Heerlijke feelgood film

Deze prachtige animatiefilm doet in mijn ogen maar weinig fout.

Zeer aaibare en leuke karakters,mooie beelden en een goed verhaal.

Maar dan...ik ben helemaal verliefd op Gidget geworden,wat een schatjuh en zo lief

Ik heb zelf een kat,maar wat had ik nu graag een hondje gewild zo cute als haar.

Eigenlijk 4 sterren,maar krijg het niet over mijn dierenhart gestreken dus 5 sterren dan maar

Sympathieke animatiefilm met een sterk eind en een sterk slot. In deze momenten zit de meeste herkenning voor de huisdierenbezitters en is de film op zijn best. De avondturen van de huisdieren in het midden van de film is een stuk minder boeiend, maar vast ontzettend leuk voor de kleintjes.

Gemiddeld.

Een goede animatie/avontuur/komedie/familie film...

Leuk gemaakte animatie...

Leuk verhaal...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Leuk voor hele familie...

Deze animatiefilm eens bekeken en hij was niet mis, maar heb al veel betere films gezien. Ik had wel de indruk dat de film wat meer bedoelt was voor een jeugdiger publiek. De speelduur was gelukkig niet zo lang en het was ook nog een kleurrijke film.

Niet echt een must-see, maar heb me er ook niet mee verveeld.

Tja.

Ook niet helemaal mijn soort film dit. Was destijds vrij populair toen het in de bioscoop kwam en ik moet toegeven dat ik het opzicht wel een origineel gegeven vond. De karakters zijn opzicht ook wel leuk als dieren met een prima stemmencast.

Alleen blijft het allemaal weer erg voorspelbaar. De animatie is mooi maar het lijkt alsof ze er niet eens hun best op doen om het ergens tegenwoordig een beetje af te laten wijken in vergelijking met andere films. Daar is dit ondanks zijn andere verhaal dus ook geen uitzondering op.

Uiteindelijk prima vermaak voor de kids. Volwassenen zal het iets minder liggen, maar uiteindelijk is het wel een film die prima uit te kijken is zo.

Ik kan me redelijk bij Onderhond voegen, al is mijn waardering een tikje milder. Maar animatiefilms als deze en het eveneens uit 2016 afkomstige Sing (2016) zijn voor mij persoonlijk uitstekende voorbeelden van het gebrek aan kwaliteit van Amerikaanse animatiefilms met blockbuster aspiraties, dat we te vaak zien. Ik ben dol op honden en katten in een mate dat ik me uitstekend kan vermaken met een cute animals binge op YouTube nu en dan, maar dit soort meuk voelt voor mij echt als specifiek voor de (jongere) kijker met een korte aandachtspanne gemaakt.

Ondanks enkele geinige momenten, zijn er minstens evenveel pogingen die niet goed landen. Of zelfs vreselijk irritant zijn, zoals Kevin Harts fluffy konijntje. Nergens origineel, en geen moment voel je de wens van de makers om er verhaaltechnisch werk van te maken.

Met een kind kraaiend van plezier naast je op de bank kijk je er vast minder kritisch naar, maar ik kan geen ander oordeel vellen dan dat dit in de rijke canon van de animatiefilm, tot de meer ongeïnspireerde werkjes behoort. Na Spider-Man: Into the Spider-Verse (2018) gisteren, die wel risico’s durft te nemen en fris te voelen, kan ik hier weinig meer van maken.

Het verbaasde niet dat ik in de laatste twintig minuten opeens een poster van Sing op een busje zag staan. Ilumination entertainment is voor beide films verantwoordelijk. Despicable Me was ook al niet echt mijn ding, al beviel die wel duidelijk beter. Ik zal eraan komend vermaak als The Secret Life of Pets 2, Sing 2, Minions 2 en Despicable Me 4 (!) in elk geval aan me voorbij laten gaan. Dat die titels er überhaupt komen, is wat mij betreft kenmerkend.

Een film als Paddington (2014) die uitermate geschikt is voor kinderen, laat wat mij betreft goed zien dat humor, cuteness, actie en een daadwerkelijk verhaal prima samen kunnen gaan op een niet infantiele, chaotische manier. Oneindig veel beter.

2*