Brimstone (2016)

Een western thriller drama; met goed acteerwerk en een goed opgezet plot,

maar toch af en toe wat langdradig.

Voor mij geen meesterwerk. Een film kan wel hard en kil zijn, maar voor mij is er meer nodig. Vond Guy Pearce redelijk, maar soms te overacting. Dakota Fanning speelde goed. Carice van Houten snap ik omdat ze Hollands is, maar niet noemenswaardig. Kit Harrington met bekendheid van Game of Thrones is te begrijpen met casten, maar viel mij tegen als cowboy. Volgorde van films is leuk bedacht, maar bijbelse uitwerking komt mij te gemaakt zwaarmoedig over.

Indrukwekkende film. Het verhaal greep me bij de strot: ruw, recht voor zijn raap en tragisch. De opbouw deed me enigszins aan Lars von Trier denken. Het werkte voortreffelijk en wekte mijn nieuwsgierigheid naar de overige delen op. Er wordt uitstekend geacteerd, met name door Fanning - wat kan ze veel uitdrukken met haar ogen - en de jonge Jones. Pearce gaat hier en daar over de scheef, maar daarvoor is ruimte, gezien de aard van zijn personage. Hoewel ik de meeste plotwendingen lang van tevoren zie aankomen, werd ik dit keer verrast door het einde - dat overigens perfect bij de film past. Mooie prent, een echte beleving. Zo zie ik ze graag.

Prima film. Een goed verhaal en een goed spelende cast, vooral Pierce vond ik geweldig als the ultimate bad Guy. Prachtige settings, kostuums en decors maken het geheel af. Hier en daar wel wat kleine minpuntjes zoals een man die nauwelijks bloedt nadat hij in z'n gezicht wordt gesneden, en een ton (geloof ik) die ineens verdwenen is nadat ze haar hoofd stootte. De scène met het varken zag er wel goed uit, heerlijk gruwelijk. Het einde vond ik in eerste instantie iets te makkelijk, gelukkig wordt het daarna nog enigszins goedgemaakt. Eindelijk weer eens een prima filmpje van eigen bodem.

Het was nodig om een beetje te laten bezinken.

Het verhaal is op z’n minst onaangenaam te noemen en zal zeker niet bij iedereen in de smaak vallen. Het is een lange lijdensweg vol misbruik, geweld en verpletterende emoties. Dat de film zo’n 2,5 uur duurt, maakt het voor de kijker ook een ongemakkelijke zit. Sommige scènes zijn zo expliciet dat je je afvraagt waarom.

In de film wordt religie schaamteloos misbruikt om mensonterende praktijken goed te keuren. Iets wat nog altijd gebeurt… Dat maakt het makkelijk voor gestoorde individuen om hun gang te gaan. De priester is dan ook gewoon een psychopaat die zijn eigen ziekmakende interpretatie geeft aan de bijbel. Dat bovennatuurlijke aspect heb ik gemist, volgens mij heeft hij die aanval in hoofdstuk 2 toch overleefd maar het bracht mij wel wat in de war.
Naast haat zijn ook liefde en zelfopoffering terugkerende thema’s die het uiteindelijk overnemen en leiden tot verlossing. Dat maakt de film daarom niet minder hard.

Als vrouw is het zeer confronterend om naar te kijken. Kan alleen maar zeggen dat ik blij ben om in deze tijd te leven en gelijke rechten te hebben. Nochtans zijn de vrouwen in de film bijna allemaal sterke personages maar ze maakten gewoon geen schijn van kans in die tijd. Dakota Fanning zet een sterke prestatie neer. Ondanks haar jonge leeftijd komt ze altijd matuur over en laat ze hier een deel van haar talent zien. Verder springt ook Guy Pearce eruit als slechterik. Je gaat hem echt haten gedurende de loop van de film.

De vertelstijl met de 4 hoofdstukken is meeslepend, goed bedacht en opgebouwd. Vooral rond de eerste 2 delen hangt veel mysterie. Ik vind films die zich in deze tijd afspelen (negentiende eeuw en victoriaanse tijd) sowieso veel uitstraling en karakter hebben. Visueel ziet het er ook mooi uit.

Een minpunt is dat sommige stukken wat over the top gaan en bijna ‘metaforisch’ worden. Dat doet je ook in vraag stellen of het echt is wat je ziet. In hoeverre is de priester een product van Liz haar verbeelding bijvoorbeeld. Ook haar dochter lijkt op het einde nog niet alles verwerkt te hebben, ze kijkt over haar schouder alsof ze nog denkt dat hij er is.

'Brimstone' laat wel een indruk na en bleef bij mij wat rondspoken, vandaar 4*

Oh help. Waar ben ik nu weer in verzeild geraakt.

Er zijn twee dingen in een film die onmiddellijk en onverbiddelijk de score naar beneden halen - of, misschien beter uitgedrukt, een film afserveren. Beelden tijdens de aftiteling, en hoofdstuktitels in de film zelf. Ik vraag me echt af waarom dat toch elke keer weer geprobeerd wordt - de correlatie is echt heel duidelijk, het zijn alleen prutfilms waarin een van deze twee gebruikt worden. Met hoofdstuktiteltjes is het elke keer weer de pretentie die niet ingevuld kan worden, en met de treppenwitzen in de aftiteling is het elke keer weer de vraag waarom die grap dan niet in de film zelf gepast had.

Nog zo'n ding. Het herbruiken of jatten van een melodietje van Bach of zo is best ok, maar er is wel een fijne lijn tussen jatten en vermoorden. Het eindeloze herhalen van de baslijn van de Passacaglia is in ieder geval als nagels over een schoolbord, en getuigt van bitter weinig respect voor de oude meester. Deze film maakt het vermoorden dan weer tot een hogere kunst - ik had echt niet kunnen vermoeden dat de arme Bach in een luttele twee-en-een-half uur zo vaak vermoord zou kunnen worden.

En dan nog. Een of ander gristelijk motiefje van wraak en vergiffenis, van deemoed en straf. Het geeft me onmiddelijk het gevoel dat er weer een of andere filmstudent met zijn calvinistische achtergrond moet afrekenen, omdat hij op de havo te lui was om Maarten 't Hart te lezen - of te dom was om er iets van te snappen. Maar, echt, in godsnaam, moet de rest van de wereld nog getuige zijn van het gepruts dat daar dan uit voortvloeit. Tsjesus. Welkom in de twintigste eeuw, ja, dat is de vorige.

Even terug naar de film zelf dan maar. De verschillende delen, de hoofdstukjes dan maar, hangen als los zand aan elkaar - en dan maar aan de dichterlijke vrijheid waarom onze lieve hoofdpersoon dan af en toe zijn fraaie littekens mist. Het zal me boeien. Echt, serieus, rot op met dit soort geloofsonzin - ik ben in het westland opgegroeid, als iemand ergens over twijfelt wil ik hem of haar best even afrossen, begeleid met de woorden ‘God straft door mijn hand’. Zoals het hoort tenslotte, hier op aard zoals in den hemel. Ik had toch gehoopt dat we die onzin nou eindelijk eens achter ons zouden kunnen laten, maar nee - er is weer iemand opgestaan die er weer zonodig een eigen interpretatie aan moet geven. Oh Heer, laat het alsjeblieft iets beters zijn dan dit.

Nee, dus - de bittere kelk moet tot de bodem gedronken worden. Waar de Nederlandse film af en toe wat zelfkastijding ondergaat vanwege het idee van wellicht overbodig bloot, wentelt dit geval zich in een orgie van overbodig calvinisme. En nog maar weer meer. Was het script door een fundamentalistische Islamiet met kwade bedoelingen geschreven, dan nog had die ergens nog de eer aan zichzelf gehouden en, laten we zeggen, de tweede helft van de film teveel gevonden.

Goed. Laat ik mijn persoonlijke brimstone hiermee gedaan vinden - de locaties zijn in ieder geval prima, en de acteurs doen prima hun werk. Hoewel het me zoals altijd ergens pijn in mijn ziel doet om Carice in een internationale film te zien. Die stem en dat accent, sorry, het werkt gewoon echt niet - het voelt als de vakantieman die vraagt om Salau aan te wijzen op de kaart, en Carice wijst elke keer Mongolie aan.

Gisteren gezien. Wat een waanzinnig goede film. Op het puntje van de stoel en soms ff niet kijken. Wat een prestatie!!!

Brimstone moet wel de meeste gehypte titel van een Nederlandse regisseur in jaren zijn vermoed ik. Je kon een paar maanden terug de tv nog niet aanzetten of een krant doorlezen of er stond voor mijn gevoel wel iets over in. Ik was er ook zeker benieuwd naar en gelukkig heb ik de film kunnen kijken. Om negatief te beginnen, zo ongelofelijk goed als ik in sommige berichten hier las is Brimstone zeker niet. Daarvoor is het niet special genoeg en zitten er een paar hele storende momenten in de film. Maar het is wel een uitstekende aanvulling op het western-genre geworden en het is best mooi om te zien dat zo'n grote titel van een Nederlandse regisseur komt.

De film vertelt een verhaal door middel van vier hoofdstukken waarin we Liz volgen, een jonge meid die leeft in een voor vrouwen ongelooflijk moeilijke periode, waarin de mening van een vrouw niet telt en ze slechts goed zijn voor huishouden, seks en kinderen krijgen. Uiteindelijk merk je dat de hoofdstukken niet chronologisch verlopen en dat je steeds meer achtergronden komt te weten. Dit trucje had van mij persoonlijk niet gehoeven, maar achteraf kan je wel stellen dat het ook geen nutteloze keuze is geweest, want bepaalde uitdiepingen waren best interessant. Het hele verhaal over overgoten met een zeer gewelddadig en religieus sausje waarbij je bij vlagen echt afschuwelijke dingen ziet, van afranselingen tot verkrachting tot kindermisbruik. Koolhoven spaart geen thema en dat valt op zich te prijzen, want hij prikt hiermee voor mijn gevoel de mythische westerns van weleer door. Anderzijds gaat dit veel te lang door, waardoor je het na een tijdje wel weer hebt gezien. Na de zoveelste afranseling komt het bij mij als kijker niet meer echt aan en krijg je ook erg het gevoel dat het slechts een gimmick is om de te lange speelduur te rekken. Want de film had echt wel een half uurtje korter gemogen van mij.

Zeker zo vanaf een eindje in hoofdstuk 3 begint het een tikje te vermoeien en het afsluitende gedeelte van hoofdstuk 4 vond ik sowieso niet erg nodig. De film lijkt happy te eindigen, maar dat is uiteindelijk ook maar schijn. Geen idee wat de boodschap van Koolhoven hiervan is, vermoedelijk dat het leven een eeuwige lijdensweg voor de vrouwen destijds was ofzo.

Visueel en ook met de soundtrack vind ik Brimstone wel goed. De film ademt het oude westen en ziet er gewoon verdomd goed uit. Grauw, stoffig, depressief zelfs. De muziek is een beetje eentonig, maar uiteindelijk wel sfeerverhogend, al is het geen niveautje Enio Morricone. Het acteerwerk van de cast is van wisselend niveau, maar over het algemeen prima. Dakota Fanning vond ik als kindactrice maar schreeuwerig, maar ze is echt gegroeid en speelt een voortreffelijke rol. Idem voor Emilia Jones, die het erg overtuigend doet. Een bijrol als die van Carice van Houten deed me heel wat minder, die lijkt er puur aanwezig te zijn voor de promotie in Nederland. Ze dient als slachtoffer van Guy Pearce slechts te lijden en haar einde was ook een tikje vergezocht. Over Pearce gesproken, hij overtuigt zeker wel als de kwaadaardige priester die genadeloos tekeer gaat tegen de vrouwen op zijn pad. Maar eerlijk is eerlijk, hij leek vrij interessant, maar werd zo later in de film steeds meer een karikatuur van zichzelf. Zijn dood was ook echt een waardeloos slechte scene, als hij brandend nog wat stompzinnige teksten eruit gooit. Dit past meer in een Tarantino film, maar zeker niet hier. Daarvoor had hij ook al een scene met het oplikken van spuug, ook al een treurig stukje film. Dat hij slecht is wisten we al, dat hoef je niet in het extreme te benadrukken.

En zo overtuigt Brimstone op diverse vlakken behoorlijk en op andere vlakken heel wat minder. Het is een fraaie film van Koolhoven, maar de film had een betere afwerking verdiend. Wel vind ik het een interessante aanvulling op het western-genre, waar we alles eens vanuit een ander perspectief kunnen bekijken.

3,5*

Het wilde westen op zijn hollands. Bizarre film eigenlijk die zich toch goed laat aanzien. De twee en een half uur vlogen op enerverende wijze voorbij, maar ook een film die niet makkelijk valt te duiden. Veel geweld, blote lichaamsdelen in overvloed en een feministische ondertoon die prettig werkt. Het trucje om een western niet in chronologische te vertellen is de laatste jaren al toegepast door Tarantino maar krijgt hier een effectief vervolg, want het voegt daadwerkelijk iets toe aan de vertelling. Koolhoven gaf aan vooral geïnspireerd te zijn door The Night of the Hunter maar de invloeden van andere regisseurs zijn overduidelijk herkenbaar:naast QT ook Verhoeven en Eastwood( de opmerkelijke sterfscène van De Lint in Soldaat van Oranje word hier nog eens overgedaan, en de herrijzenis van een wraakengel hebben we al eens gezien in Eastwoods High Plains Drifter). Regisseurs die wel meer talent hebben dan Koolhoven want ondanks deze dappere en acceptabele poging om iets eigens te maken ontbreekt het echte briljante wat een topfilmmaker van de grote massa onderscheid. De recensies gelezen te hebben in de diverse dagbladen en bij sommige alhier, dacht ik stiekem aan een meesterwerkje maar dat is het toch net niet. Lijkt me geen film die in het buitenland veel hoge ogen gaat gooien, daarvoor is dit weliswaar smakelijk gerecht al eens vaker opgediend, zij het met een ander sausje. Schitterende hoofdrol wel van Fanning, een dame die me al betoverde als kindsterretje in Man on Fire, maar hier met haar zwijgzame rol bevestigd dat ze met de juiste keuzes strakjes bij de allergrootsten zal horen. Ook één van de weinige films waaraan ik me niet aan de bijdrage van Tygo Gernandt heb hoeven te ergeren.

Redelijk sterke Western. Het verhaal niet ingewikkeld, maar wordt door opbouw verrassend neergezet door Koolhoven. Het gebruik van hoofdstukken in niet-chronologische volgorde werkt prima en zorgt er voor dat niet alles direct even duidelijk is. De spanning blijft continue voelbaar. Het acteerwerk is sterk. Fanning en Pearce zetten prima rollen neer. De sfeer is verder goed en visueel ziet de er eveneens dik in orde uit. De film bevat een aantal harde en brute scenes. 3.5/4.0

Gisteren gezien in filmhuis, met Koolhoven erbij die geïnterviewd werd.

Een meerwaarde had dat (voor mij tenminste)nauwelijks , want hij kwam niet goed uit zijn woorden, en had ook niet veel te melden.

Murw geïnterviewd intussen wellicht, daar kan ik begrip voor opbrengen.

Wat ik vooral onthouden heb zijn de uitspraken die hij deed over het westerngenre.

Hij gaf te kennen dat hij niet veel op heeft met de "gewone" western (lees: de Amerikaanse) maar dol is op de spaghetti variant.

Niet alleen de goede, maar ook de vele zeer slechte daaronder.

De nieuwe remake van The Magnificent Seven heeft hij nog niet gezien, wegens tijdgebrek, maar de versie uit 1960 vond hij wel leuk.

"Een remake zoals een remake moet zijn" noemde hij die (in de zin van remake van Seven Samuraï, die op zijn beurt dan weer gebaseerd is op het westerngenre, voegde hij eraan toe.)

Dat was het wel zo'n beetje voor mij.

Over de film ga ik niet teveel uitweiden, dat is al lang en breed door anderen hier gedaan.

Voor mij is het vooral Fanning die de film draagt (met pluimpje voor Emilia Jones)

Pearce deed mij door de (te)dikke aanzet weinig.

Zo indrukwekkend en dreigend als Woody Harrelson, die een soortgelijke rol speelde, maar veel subtieler, in de western "The Duel" was hij voor mij op geen enkel moment.

De grofheden die getoond worden gaan mij te ver, en verliezen ook aan kracht door de hoeveelheid. Het lijkt er sterk op dat Koolhoven vooral een opvallende bijdrage aan het genre wilde leveren.

Dat is gelukt, gezien de publiciteit rond de film.

Van de andere kant vind ik het nauwelijks een western, maar wel een thriller.

De westernelementen zijn sporadisch aanwezig en eerder knullig dan goed gedaan.

Alleen al de manier waarop de personages hun wapens dragen, in fout omgegespte holsters (die er dan ook nog eens niet uitzien...met nietjes in elkaar geknutseld door leken)

Enfin, ik zwijg er verder maar over

Wat blijft zijn mooie natuurbeelden, vooral de opnames in de sneeuw, in hoofdstuk vier.

Een volgende kijkbeurt zit er voor mij absoluut niet in, al heb ik geen spijt ervan de film gezien te hebben.

Tijdje terug in de bios gezien , en naar mijn mening een geweldige film. Het hele sfeertje , de verhaallijn , de karakters. Het was gewoon top. Stukken beter als het gehypte Hatefull Eight. Dikke 5 van mij.

Jezus, wat een deprimerende Western / Thriller film was dit. Indien je eventueel zelfmoordneigingen hebt (overigens ook van toepassing in het verhaal), dan zal deze film je daarbij zeker overtuigen om het te doen, want gedurende 140 minuten krijg je alleen maar ellende te zien en dat min of meer van de eerste tot de laatste minuut. Maar qua verhaal en uitvoering is deze film wel schitterend en indrukwekkend om te zien en het verhaal zit ook nog eens ijzersterk in elkaar (met ook de nodige verassingen) en weet daarbij ook nog eens te boeien (is geregeld zelfs spannend) van de eerste tot de laatste minuut. Kortom, we hebben hier gewoon te maken met een meesterwerk van regisseur Martin Koolhoven, waarvan zijn vorige film (te weten "Oorlogswinter (2008)") van mij nog slechts 1.0* kreeg.

Het verhaal is opgebouwd uit vier hoofdstukken en wel de volgende:

Hoofdstuk 1: Openbaring (duurt circa 40 minuten);
Hoofdstuk 2: Exodus (duurt circa 40 minuten);
Hoofdstuk 3: Genesis (duurt circa 40 minuten);
Hoofdstuk 4: Vergelding (duurt circa 20 minuten).

Het 1e hoofdstuk is heftig (daar staat Liz en haar gezin centraal) en zet gelijk de keiharde toon voor de rest van het verhaal, waarbij je dus alleen maar ellende te zien krijgt en dat houdt ook gewoon aan tot het einde. In het 2e en 3e hoofdstuk krijg je te zien hoe de vork in de steel zit tussen de hoofdrolspelers Liz (gespeeld door Dakota Fanning als volwassenen en gespeeld door Emilia Jones als 13-jarige, waarbij ze "Joanna" heet) en de dominee (gespeeld door Guy Pearce) en in het 4e en laatste hoofdstuk volgt de grote en heftige finale van het verhaal. De hoofdstukken zijn overigens niet chronologisch (wat goed is gedaan qua verassingen, die allemaal op een gegeven moment duidelijk worden, zoals de openingsscène van het verhaal, waarna het 1e hoofdstuk begint) en eigenlijk begint het verhaal pas in het 3e hoofdstuk. Zou het verhaal chronologisch zijn verteld, dan had je de volgende volgorde gehad 3 -> 2 -> 1 -> 4.

Ik werd in eerder geval opgezogen in het verhaal en leefde zeker ook mee met Liz, die vanaf haar 13e jaar eigenlijk alleen maar ellende (o.a. seksueel misbruik, mishandeling, vernedering en het verlies van dierbaren en personen die haar goed gezind zijn en dat vooral door toedoen van de dominee) heeft meegemaakt en dat door de seksueel gestoorde keiharde dominee, die nota bene ook nog haar vader is (oftewel het draait in dit verhaal om incest en niet alleen met betrekking tot Liz / Joanna, maar ook om haar dochtertje Sam, waar de dominee zijn zinnen op heeft gezet. Wat dat betreft is het einde eigenlijk ook nog best frustrerend, want als je denkt "nu komt het eindelijk goed met Liz", volgt daarna nog eens de anticlimax, die eigenlijk ook nog niet eens wat te maken had met de dominee (wel min of meer indirect), maar juist met een gebeurtenis in een bordeel (waarbij bordeeleigenaar Frank wordt gedood door prostituee Elizabeth Brundy), waarmee ze niets te maken had.

Het verhaal is gewoon keihard en dat wordt geregeld ook in beeld gebracht (zeker niet geschikt voor tere zieltjes, hoewel bepaalde scenes voor mij gerust nog explicieter in beeld hadden kunnen worden gebracht, zoals het afsnijden van de tong van Liz), zoals de scene met Eli (gespeeld door William Houston), oftewel de man van Liz, die gewurgd is door de dominee met zijn eigen darmen. Ook de dialogen in het verhaal mochten er wezen en ik moest zelfs een keer glimlachen (terwijl deze film juist helemaal niet is om te lachen) toen de 13-jarige Joanna in een bordeel terecht kwam (omdat ze op de vlucht is voor de dominee) en zij een glas limonade kreeg en een prostituee daarop zei:

"Slik de limonade helemaal door, meisje. Binnenkort slik je wat anders"

De prostituees van het bordeel worden overigens als stront behandeld door bordeeleigenaar Frank (gespeeld door Paul Anderson) en Sheriff Zeke (gespeeld door Frederick Schmidt) en als een prostituee tot de dood veroordeeld wordt (vanwege het terecht doden van een klant) middels ophanging, zegt de Sheriff daarop:

"Een hoer kan niet ongestraft haar klanten neerschieten".

Oftewel een prostituee heeft nul komma nul rechten en moet alles slikken (letterlijk en figuurlijk ), wat een klant met haar doet. Daardoor wordt er bij een prostituee met de naam Elizabeth Brundy (gespeeld door Carla Juri), waar Joanna (die inmiddels volwassen is geworden in het bordeel) goed bevriend mee is, op een gegeven moment als straf door Frank haar tong afgesneden. Van Elizabeth Brundy (die gedood wordt door de dominee) neemt Joanna uiteindelijk ook de identiteit over en daarom moet ze ook bij haar de tong laten afsnijden (wat ze overigens zelf doet)

De cast tilt deze film overigens naar een hoog niveau en zowel Dakota Fanning (in de rol van Liz), Emilia Jones (in de rol van 13-jarige Joanna, die haar naam op een gegeven moment bewust verandert naar Liz, wat de afkorting is van Elizabeth, en daarbij iemands identiteit overneemt) als Guy Pearce (in de rol van slechte dominee, die tevens de vader is van Liz / Joanna) schitteren en overtuigen in de hoofdrollen en dat vind ik voor de eerst genoemde best knap, want haar had ik min of meer al afgeschreven als actrice, maar met deze film is ze wat mij betreft weer terug en dat ondanks dat ze vrijwel niet praat (alleen eventjes in het 2e hoofdstuk). Misschien dat ze daardoor juist ook veel indruk maakt.

De overige cast deed het overigens ook goed en ik vond het vooral leuk dat Carice van Houten (in de rol van Anna, die de moeder is van Liz) ook een rolletje had in het verhaal, en ze krijgt het daarbij flink te verduren van de dominee, die haar tot het bot vernedert (o.a. via een metalen muilkorf) en mishandelt (o.a. wordt ze geslagen met een zweep). Carice van Houten is overigens bewust gekozen voor de rol, want de film heeft ook een Nederlands tintje (er wordt ook zelfs wat Nederlands gesproken), buiten dat deze film is gemaakt door Nederlandse regisseur Martin Koolhoven, en dat komt omdat bepaalde personages in het verhaal, Nederlandse immigranten zijn.

Ondanks dat je in deze film Western / Thriller alleen maar ellende te zien krijgt, heb ik genoten van het geweldig in elkaar stekende verhaal. Met circa 140 minuten is het ook best een lange zit, maar iedere minuut van deze film is het waard om bekeken te worden en visueel gezien is deze film ook een pareltje om te zien.

Ik kan daarom ook alleen maar zeggen "chapeau Martin Koolhoven", voor deze geweldige film.

Een tragische western van overleven, krachtige vrouwelijkheid en een strijd tegen de hel op aarde. Dit is een beknopte samenvatting van Brimstone, een film geschreven en geregisseerd door Martin Koolhoven. Het visceraal en brute karakter is niet voor tere zieltjes, maar de film heeft ondanks wat schoonheidsfoutjes alles om deze western tot een succes te brengen.

Wat een trage film, te lang. Het verhaal was oke. Echt Hollands makelij. De acteurs waren oke.

Loodzware, inktzwarte mix van western, thriller en drama. De verhaallijn en de structuur zijn op zich wel goed gevonden tegen de achtergrond van religieus fanatisme en met een feministisch kantje eraan. Vrouw zijn in die tijd ziet er allerminst als een pretje uit. De uitwerking daarentegen kon voor mij wel beter. Koolhoven was teveel bezig met het tonen van geweld en wreedheden en vertikt het om Brimstone, ondanks een mooie fotografie, te voorzien van interessante personages. De predikant leek door zijn fanatisme haast bovennatuurlijke krachten te bezitten en Joanna/Liz was na al die ellende nog altijd mentaal niet ingestort.

Werkelijk elke vijf a tien minuten moet er iets ergs of dramatisch gebeuren, en dat tot de allerlaatste minuut, wat me zeker in de tweede helft de keel begon uit te hangen. Sterk overdreven maar voor de rest wel aardig geschoten en geacteerd, en zeker een aanrader voor wie eens een ander soort western wil zien.

Je ziet meteen dat dit een film is waar lang aan gewerkt en gesleuteld is. De muziek klopt, het camerawerk is netjes en het verhaal wordt op een vrij atypische manier verteld - in de vorm van C - B - A - D verteld in de tijd. De acteurs zijn super, van een kwaadaardige, fanatieke dominee gespeeld door Guy Pearce tot de onwetende maar flamboyante Kit Harington. Ik moet zeggen, chapeau voor Guy Pearce die zich met deze film kroont tot 'smeerlap van films die ik in 2017 gezien heb'. Het is lang geleden dat ik nog zo iemand gehaat heb in een film wat alleen maar erop kan wijzen hoe sterk zijn rol hier is neergezet.

Wat ik overigens nog wel geweldig vond is dat er zowaar een Belg in meespeelt, Sam Louwyck. Meespelen is natuurlijk veel gezegd want hij zegt amper 3 zinnen. Het zal voor hem vast een leuke ervaring zijn geweest om te acteren naast internationale sterren.

Brimstone is vast en zeker erg origineel. Of het een meesterwerk is, geen idee, maar deze zou wel is een soort van cultstatus kunnen krijgen onder de moderne westerns. Eveneens moet deze film absoluut nog wat bezinken. Na Django Unchained is dit toch wel één van de meest speciale westerns die ik zag in de laatste jaren. Door mijn atheïstische levenstijl vond ik het grootste minpunt echter de religieuze stukken, hoewel die natuurlijk nodig zijn voor het verhaal. De gore en ruwheid die deze film tijdens zijn volledige speelduur kenmerkt, zijn levensecht en blijven enige tijd op het netvlies gebrand. Absoluut een must-see als je eens iets anders wilt zien dan een typische blockbuster uit Hollywood.

Wat een fantastische rol van Guy Pierce... Dat gezegd hebbende, mijn hele avond naar de klote. Ik was behoorlijk goed gemutst. Mijn projector ook nog stuk, toen toch maar deze film op mijn laptop gekeken. En wat een emmers stront en narigheid krijg je als kijker in je gezicht gesmeten. Het gaat maar door.

En wat een verademing is dat. Fuck happy endings! Een meesterwerk, zoals eerder genoemd: geheel mee eens.

Een voorbeeld van de geniale cameravoering: dat varken dat nog even met zijn pootje beweegt nadat Joanna het beest af moest maken...

Gelukkig zijn er nog mensen die wel een reële recensie over een film kunnen geven en derhalve kan ik me goed vinden in jouw mening. Het acteren is uitstekend maar het verhaal is zo idioot en rammelt zo aan alle kanten en tevens zitten er zo veel plotgaten in dat het inderdaad gewoon lachwekkend is. Het meeste heb ik nog gelachen in de laatste scene als Dakota Fanning even 360 graden met haar schoudertjes/armpjes draait om zich te bevrijden en dat zonder een centje pijn zo blijkt. Maar misschien is deze film gemaakt met als doel een boodschap te verspreiden en begrijp ik de film niet. Een boodschap dat het destijds de gewoonste zaak van de wereld was dat je als dominee naar een smid gaat en een, laat ik het even zo noemen, SM masker laat smeden voor je vrouw en dan je vrouw met het masker op, gewoon mee naar de kerk kan meenemen en dat de aanwezige kerkgangers niet eens de wenkbrauwen fronsen, zelfs niet als ze zichzelf ophangt.
Het eind, afgeraffeld en zo vreselijk ongeloofwaardig dat zelfs daarmee niets werd goedgemaakt.

Dat alles was echter niet mijn grootste ergernis, dat was de film an sich. Ik vond hem ziek, pervers bijna en het lijkt wel of sommige filmmakers de grenzen steeds verder verleggen om zich te kunnen onderscheiden van andere regisseurs. Misschien was dat wel het doel van Koolhoven en mocht dat het geval zijn, dan is hem dat bij mij gelukt. Het ging mij ook te ver. Incest, kindermisbruik en dierenleed moet blijkbaar gewoon kunnen. Maar ja, wat wil je ook met een Nederlandse regisseur, die zijn meestal wel goed in onnodige vunzigheid zo leert de geschiedenis ons en kijk waar we nu staan. Op zo'n moment vraag ik me af waar we over 20 jaar naar kijken.
Niet mijn ding dus deze film omdat het helemaal niets met entertainment heeft te maken i.m.o. Echter, aangezien ik waarschijnlijk een van de weinigen ben die een dergelijke mening is toegedaan zal ik wel iemand zijn die niet weet wat entertainment inhoudt, laten we het daar op houden. 1 Ster omdat het acteren gewoon goed was.

Redelijk.

Brimstone is enerzijds vrij ambitieus qua opzet, hetgeen ik er wel in kan waarderen, maar het is anderzijds ook hetgeen wat zorgt voor bepaalde verwachtingen die niet ingelost raken. Want de film is in zijn totaliteit niet goed genoeg om een echt goede film te zijn. Er zitten te veel zaken in die matig uitgewerkt zijn. Aktes 1 en 2 zijn veelbelovend, akte 3 gaat soms de mist in (geklungel met de 2 outlaws die in de verste verte niet gevonden, laat staan opgemerkt worden), akte 4 al helemaal.
Dat The Reverend een eendimensionale viespeuk blijkt te zijn, kan ik zeker hebben. Het ontbreken van een motief is zelfs een goede keuze. Laat hem maar lekker slecht en hypocriet en wreed zijn. Doorheen de film is hij alleszins ellendig genoeg. Doodzonde dat de finale dat allemaal teniet doet. Dan gaat ie zitten huilen als een wolf (?!), speek aflekken, en een halve parabel afratelen als hij in brand staat (?!). Subtiel had hij nooit neergezet kunnen worden (’t is een hypocriete, moordzuchtige pedofiel voor iets natuurlijk), maar dit maakt van hem een regelrechte karikatuur.
De epiloog die nadien volgt had voor mij ook niet gehoeven, maar bon, het slot had op dat moment toch niet gered kunnen worden.

Dakota Fanning en zeker haar jongere ik Emilia Jones doen het uitstekend. Ze worden met wisselend succes bijgestaan door een aantal bekende gezichten. Guy Pearce slaagt erin een ontzettend ellendige rol neer te zetten, grotendeels doordat hij het gewoon goed doet maar ook wel omdat zijn accent nergens op trekt. Beetje spijtig.

Martin Koolhoven scoort punten door zijn film er te laten uitzien zoals het eruitziet. De vuile look ondersteunt het verhaal en alle ellende dat het met zich meebrengt. Het westerngevoel is er wel, zij het in een ander jasje dan gewoonlijk, wat ik dan ook weer leuk vind. Als schrijver daarentegen laat hij steken vallen. De film weet de hele speelduur wel door te komen, maar net iets te veel met dezelfde kunstjes.

3

Vond de film wat ongepast hautain aandoen, zo ook de titel 'Koolhoven's Brimstone'. Allejezus, alsof Nolan, Scott of Spielberg de regisseur is. Staat voor mij symbool voor de nasmaak bij deze film. Toch jammer, want er zitten wel mooie shots in. 2,5 sterren.

Meeslepend, bijzonder grimmig westerndrama, waarbij de kijker weinig bespaard blijft. Gelukkig is de plot boeiend, de cast unaniem uitstekend en de verhaalstructuur zeer inventief. Daarnaast ziet de film er prachtig uit. Lang, maar zakt eigenlijk nergens in. De climax laat wellicht wat steekjes vallen maar dat zie ik graag door de vingers. Geslaagd buitenlands uitstapje in ieder geval voor regisseur Koolhoven. Kunnen we trots op zijn!

Veel mensen noemen Brimstone Koolhoven's eerste buitenlandse film. Dat klopt echter niet want Brimstone is gewoon een Nederlandse film, alleen dan wel een internationale co-productie met Frankrijk , Duitsland, België, Zweden en het Verenigd Koninkrijk. Het grootste gedeelte van de crew is overigens ook Nederlands. Na het succes van Oorlogswinter had Koolhoven naar Hollywood kunnen gaan, dat deed hij echter niet. In de geest van de Spaghetti Westerns maakte hij zijn passieproject volledig in Europa met complete creatieve vrijheid. Maar liefst 7 jaar heeft Koolhoven besteed aan het maken van de film. Brimstone kan de geschiedenisboeken in als de allereerste Stamppot Western (een term die door Koolhoven zelf bedacht is).

De tongloze Liz lijdt een vreedzaam bestaan totdat een sadistische Nederlands-Gereformeerde Dominee in hun dorp komt. Meteen weet Liz dat haar familie niet langer veilig is…

Guy Pearce speelde een sterke rol als de dominee, die niet alleen een sadistische klootzak is, maar ook nog echt gelooft dat hij van god het recht heeft gekregen om zijn vrouw en dochter naar eigen goeddunken te misbruiken. In het begin verbaasde ik me over het accent van Guy Pearce. Toen kwam ik erachter dat hij een Nederlandse kolonist moest uitbeelden. Niet zo vreemd want daar waren er veel van en verder waren de VS ook een toevluchtsoord voor vreemde sektes en religieuze gekkies zoals deze dominee. Toch wel erg knap gedaan van Pearce, soms klinkt het een beetje Duits of zelfs Russisch, maar grotendeels klopt het accent wel. Dakota Fanning speelt een prima hoofdrol en Emilia Jones was misschien zelfs nog iets beter als de jongere versie van haar rol (die zelfs even Nederlands spreekt). Verder hebben dan nog Carice van Houten en Kit Harington, beiden favoriete acteurs uit de tv-serie Game of Thrones.

De film is verdeelt in 4 segmenten. Na het eerste segment gaan ze steeds verder terug in het leven van Liz/Joanna, om vervolgens te eindigen in ‘het heden’. De vertelvorm doet denken aan die andere recente western, The Revenant.

Brimstone is erg mooi opgenomen. De zelfde prettige cinematografie die we al kende van Koolhoven’s Nederlandse films, hier verzorgt door Rogier Stoffers. De locaties in Hongarije, Spanje (ja, precies de zelfde locaties als in The Good, The Bad and The Ugly), Oostenrijk (voor de winterscènes) en Duitsland werkte bijzonder goed en kwamen echt heel erg Noord-Amerikaans over. De setting werd uitstekend gecreëerd, compleet met houten huizen en Western dorpjes. De filmmuziek van Tom Holkenborg hielp de emotionele momenten van de film enorm. Voor de muziek liet Holkenborg zich inspireren door muziek van Bach.

Omdat Koolhoven een groot liefhebber is van Spaghetti Westerns had ik een soort vergelijkbare sfeer verwacht. Brimestone heeft echter meer weg van de realistische, donkere kijk op het wilde westen dat bijvoorbeeld Unforgiven van Clint Eastwood ook had. Koolhoven liet zich inspireren door het Southern Gothic-genre. Dat zijn historische drama’s over de geschiedenis van de zuiderse staten, meestal met sadistische personages, veel geweld en een historisch beeld van de rolverdeling tussen man en vrouw. Invloeden van de Spaghetti Western zijn er wel, zo doen de scenes met Kit Harington denken aan de Italiaanse Westerns. De scène waar Harington zijn collega op de plee wurgt had zo uit een film van Leone kunnen komen. Ook doen de scènes in de sneeuw denken aan The Great Silence (toen al hard en realistisch), waardoor Koolhoven ook al bij Oorlogswinter was geïnspireerd. Verder zijn er zelfs Thriller- en Horrorelementen in dit historisch drama te vinden. Het lijkt er namelijk op dat de dominee in segment 1 en 4 een spookverschijning is, net als de revolver-slingerende priester die Clint Eastwood vertolkt in Pale Rider dus. Een ding is zeker, Brimstone is een veelzijdige en genre-doorbrekende film.

Een bijzonder aangrijpend moment in de film vond ik wanneer de jonge Joanna een varken moet slachten. Een soort gedwongen volwassenheid, schokkend en verdrietig tegelijkertijd. Als dierenliefhebber maak ik me wel ongerust voor het spartelende varken, nergens is te vinden of het in scène is gezet of niet.

Natuurlijk is Brimestone niet perfect. Als je echt wat zou moeten noemen zijn er een paar historisch incorrectheden, maar Amerikaanse Westerns zitten daar ook altijd boordevol mee. De vertelvorm zal ook niet ieders ding zijn. Je ziet dat er veel werk is gestoken in de film en dat doet de mischien minder geslaagde aspecten in mijn ogen verbleken.

Net als eerdere internationale co-producties van Nederlandse origine (ik denk aan Flesh+Blood van Verhoeven en Spoorloos) is Brimstone een van de betere films van eigen bodem. Een klein beetje nationalistische trots maakt zich toch wel van mij meester na de film gezien te hebben en te realiseren dat hij ‘on-Nederlands goed’ is. In Europa is de film (uiteraard) een succes. Kortzichtige Amerikaanse recensenten kunnen het echter niet verkroppen dat Koolhoven ze confronteert met minder heroïsche aspecten van de Amerikaanse geschiedenis en schrijven lachwekkende recensies waarin ze de film afschrijven op basis van geweld en morele bezwaren. Volgens een recensent van Variety zou incest heel normaal zijn in Nederland... De stupiditeit om het geweld tegen vrouwen als kritiek te gebruiken is natuurlijk dat Brimestone juist een haast feministisch trekje heeft door dit onderbelichte aspect van Westerns aan te kaarten.

Deze Stamppot Western overstijgt alles dat voor een lange tijd in Nederland gemaakt is. Een donker, realistisch, historisch drama dat zowel aangrijpend als ontzettend spannend is. De volgende Nederlandse Western is overigens al op komst, namelijk het crowdfunding-project Gunhand.

Wat een hoge score voor een film met een erg mager scenario en dito acteerprestaties. Wel mooi in beeld gebracht. Chauvinisme?

Ik heb deze film eventjes voor me uitgeschoven, maar dit weekend kwam het er toch van. Ik was vooral een beetje terughoudend omwille van de recensies in de media. Deze spiegelden een expliciete geweldfilm tegen vrouwen voor. Koolhoven werd ei zo na verketterd als een machts- en mediageile vrouwenhater enz ... Mel Gibson had een opvolger, zo ver ging het soms, al was het niet allemaal zo negatief. Nu, ik ben niet vies van een beetje geweld in een film, maar deze commentaren zorgden alvast voor lage(re) verwachtingen, iets in het genre van "goede film, maar omwille van ... toch mijn quotering wat bijpassen" wegens té.

Welk geweld en vrouwonvriendelijk vertoon kwam dan wel aan het licht? Een muilkorf (recht uit Con Air of Hannibal), wat zweepslagen en wat hoerderij, daar bleef het bij. Oja, ik was de tong, de zelfmoord en het varken haast vergeten... Uiteraard ben ik er me van bewust dat de film een eenzijdig en verdraaid beeld weergeeft van de uiterst gelovige geëmigreerde calvinisten uit die tijd, maar toch. Er is heus nog wel een verschil tussen sadisme en een streng gelovige gemeenschap. Nu, het was ook de periode van de Amerikaanse burgeroorlog waar zwarte burgerrechten ook op een laag pitje stonden (om het heel zacht uit te drukken, beeldmateriaal genoeg denk ik zo) en waar het 13e amendement een hot item was. Macht (hebben over iets of iemand) kan soms een aardig beestje creëren ...

De vrouw en vooral de vernedering en onderwerping ervan, gestoeld op de bijbelse leer van God de Heer staat centraal in deze film. Een vrouw moest haar man behagen, op alle mogelijke manieren, net omdat hijzelf zijn kostbare tijd in nuttigere dingen te stoppen. De vrouw wordt afgebeeld als een object, als een speeltje (al blijft het allemaal visueel braafjes). Psychisch blijft één en ander wel nazinderen: soms is de verbeelding sterker dan wat je werkelijk ziet. Koolhoven teert hier dan ook op. Die muilkorf als een soort boerka of het moment van de tong, het bezorgt je koude rillingen...

Ik hou wel van de opbouw van het verhaal volgens het principe van C-B-A-D. De kijker krijgt zo stelselmatig de noodzakelijke info en verklaringen. De uitstekende acteerprestatie van Guy Pierce gaf de film extra geloofwaardigheid mee, boeiende monologen/preken ook (vooral tijdens de zelfmoord van zijn vrouw). Dakota Fanning deed het ook erg goed, al vond ik de jongere Liz/Joanna sterker presteren. De dominee was de verpersoonlijking van het kwaad, een aardse duivel, letterlijk zelfs. De vlammen (zowel in het begin bij die radeloze vader) als op het einde symboliseerden dit mooi.

Het enige wat me echt stoorde was het zwakke einde waar Liz halve Excorcist-krachten krijgt door met haar armen te "zwaaien". De dood van de dominee was ook een beetje bizar: staat hij daar doodleuk een liturgie af te steken? Daarom ook geen hogere quotering. Ook de twee verborgen outlaws vond ik een plotloos idee met weinig toegevoegde waarde. De identiteitswissel daarentegen, Liz als vroedvrouw, de paar zinnen Nederlands of het hoerencafé vond ik dan wel fijn. Ook de scenes in de sneeuw vond ik een toegevoegde waarde en vond ik knap gefilmd. De spanning en het mystieke droop er toch echt af. Alleen begrijp ik niet dat zij wel kon ontsnappen.
De film kent geen happy end en de waarheid wordt achterhaald. Toch verloochent Joanna haar wilskracht en doorzettingsvermogen niet: ze beslist nog steeds zelf en zet iedereen te kijk door zelf haar lot in handen te nemen.

De sfeer en het decor zit goed. Ook de soundtrack was passend. Kortom: een geslaagde film voor Koolhoven. Het is geen perfecte film geworden, al merk je wel met hoeveel zorg en liefde Koolhoven deze film omarmt heeft.

Op het eerste zicht leek het een standaard western te worden. De tijd van cowboys en indianen ligt al lang achter ons, maar 'eigentijdse' westerns als Slow West, The Salvation of Bone Tomahawk tonen aan dat het genre nog niet dood is. Brimstone is vooral een thriller geworden dat mooi wordt opgebouwd en de nodige sfeer neerzet. Religieus extremisme ten top, het blijft een kwaad dat zowel in film als het echte leven hoog in het horrorlijstje prijkt.

De film is een mix van There will be blood en een boek van Stephen King. Subtiele horror en genoeg mysterie om de kijker vast te houden. Vooral Dakota Fanning en Emilia Jones zijn sterk. Guy Pearce heeft zijn momenten, maar speelt op het randje van een parodie. Wat gevaarlijk is voor de sfeer.

Een film die beter uitgedraaid is dan verwacht, al stelt het wel teleur naar het einde. Maar zeker van genoten.

Och ja, ik weet het wel, als je wilt laten zien hoe verschrikkelijk iets is dient er op de gruwelijkheden niet beknibbeld te worden, maar moet je dan ook per se uitpakken met zó'n opeenstapeling van wreedheden dat de (i.c déze) kijker er onpasselijk van wordt? Moord, verkrachting, incest, een man die met z'n eigen darmen aan een paal gebonden zit, afranselingen met de zweep, hersens op de lens van de camera, een man die we recht in het gezicht kijken terwijl hij gewurgd wordt, een uitgerukte tong... Het punt is duidelijk, hoewel westerns een favoriet filmgenre van Martin Koolhoven zijn wil hij toch niet verbloemen hoe rauw het leven indertijd in die contreien was voor de goedwillende mens in het algemeen en de vrouw in het bijzonder, maar deze film is bijna voldoende om mijzelf van diezelfde liefde voor westerns te genezen. De intenties zijn misschien oprecht, en ik bewonder het spel (vooral van Dakota Fanning, die ik ook al zo geweldig vond in American pastoral), evenals de technische credits en de visuals, maar dat helpt allemaal niets als je twee-en-een-half uur met de neus in het riool wordt gehouden, zonder adem, zonder kleur en vrijwel zonder humor.

Uitstekende film over een getrouwde vrouw wiens leven overhoop komt als er een nieuwe priester in het dorp komt. Een rauwe, donkere western-achtige film met bijbelse proporties. Een goed verhaal met vooral een sterke opbouw. Mooi in beeld gebracht allemaal en het kalme tempo versterkt de sfeer van de film. Martin Koolhoven laat zijn vakmanschap als regisseur hier wel zien.

echt een indrukwekkende superfilm

Aan iedereen die de film nog moet zien: laat de commentaren van de de twee "film Einsteins": Ebenezer Scrooge (https://www.moviemeter.nl/user/147704) en eegters (https://www.moviemeter.nl/user/161975) gewoon links liggen. Beide hebben de film niet begrepen en denken dat het o.a. historisch incorrect is omdat ze bepaalde aspecten zelf niet kunnen bevatten. En daarbij verwachten ze humor in een film die zich gezien het verhaal hier niet voor leent... Types die teleurgesteld zijn dat Bassie en Adriaan geen bijrol hebben in een film als "12 years a slave" of zo... Niets maar dan ook niets van hun commentaar heeft met de film te maken, meer over hun klaarblijkelijke afkeer tegen de regisseur.

Dus, ga er voor zitten... geniet van het sterke acteerwerk en de mooie (harde) beelden. De verhaalopbouw is goed en maakt dat je blijft kijken.

Mijn min puntje van de film ik vond het einde van de film waar "Liz" haar wraak neemt net iets te snel gaan... had van mij ook wel wat harder gemogen. Maar da's persoonlijk want ik kreeg nogal sadistische gedachtes tegen de Dominee door zijn rol..