Premature Burial (1962)

Eén van de beste Edgar Allan Poe verfilmingen, voornamelijk wat de sfeerschepping betreft. Het klimaat van angst en terreur wordt opgeroepen door de indrukwekkende decors en bevestigd door de gedragingen van de personages. Net zoals in "The Fall of the House of Usher" en "The Pit and the Pendulum" - ook twee pareltjes uit de Corman stal - herken je perfect de vloed van emoties die de schrijver van het verhaal obsedeerden, bijna op een verlammende wijze: angst, haat en liefde voor een vrouw die de protagonist tegelijk zocht en vol vrees ontweek. De fantastische kleurenfotografie, de uitstekende cast en het knappe scenario maken van deze prent een hoogvlieger in het genre. Niet te missen voor liefhebbers van ouderwetse griezel.

Ouderwetse griezel inderdaad. Eigenlijk precies wat je je bij een oude Poe-verfilming voorstelt. Overdadige decors in een oud, donker landhuis. Waar het nooit dag lijkt te zijn en altijd mistig is buiten. Uiteraard onweert het met enige regelmaat. De muziek is over de top en zeer overdadig, maar wel fraai. Sfeervol is de film zeker, mede dankzij de opvallend mooie kleuren.

Het geheel is in een studio met achtergrondschilderingen en een rookmachine gemaakt en laat je nergens de illusie hebben dat dat anders is .Maar erg is dat zeker niet. Hoewel ik zeker niet zo'n liefhebber ben van dit genre als MacHammerfan was dit wel een aardige film. Op een nostalgische manier. Als jeugdsentiment zonder de film in mijn jeugd te hebben gezien. Of zoiets. En Corman is een interessant figuur in de filmwereld. Dus ik zal vast nog wel meer van 'm gaan zien.

3.0*

Mistmachine.

Deze zoveelste 'gothic horror' bevat naast de verplichte mistmachine genoeg ingrediënten om een kleine klassieker te zijn. Al was het alleen al de beruchte Corman op de regiestoel. Met name Milland schmiert er lustig op los en het verhaaltje is niet heel erg sterk, maar het gegeven van levend begraven worden boezemt angst in. Verplicht voer voor de fans van het (sub)genre.

Redelijk.

Leuke oude film van voordat ik geboren was. . Acteurs zijn prima op dreef. Helaas heeft de film niet de tand des tijds helemaal overleeft. Aangezien er nogal veelvuldig (en duidelijk) de mist-machine wordt gebruikt. Ook de vrouw die erg onderdanig is maar ondertussen een "bitch moet zijn. Vond ik niet meer van deze tijd. Maaar als je de film naar 1962 verplaatst is het zeker geen slechte film.

"Can you possibly conceive it. The unendurable oppression of the lungs, the stifling fumes of the earth, the rigid embrace of the coffin, the blackness of absolute night and the silence, like an overwhelming sea."

Van deze Poe-verfilming had ik erg hoge verwachtingen. Het concept alleen al, levend begraven worden, fascineerde me enorm.

Guy Carell heeft een panische angst om levend begraven te worden. Zijn angst lijkt hem echter eerder dichter bij dit noodlot te brengen dan hem ervoor te behoeden.

Ray Milland is geen Vincent Price, maar weet toch een overtuigende rol neer te zetten als de hoofdpersoon. Verder is het acteerwerk ook wel redelijk.

Premature Burial is weer een erg sfeervolle film van Roger Corman. Erg mooie sfeervolle sets en locaties, mistmachines, graven en het spookachtige fluiten van Cockles and Mussels maken het helemaal af. Helaas is de film erg kort (en was mijn versie zelfs nog korter) en zit er niet alles is wat ik had verwacht van een verfilming van het Poe verhaal. Vooral de beelden van het begraven zelf stelden me een beetje teleur.

Desalniettemin heb ik weer van een heerlijke avond genoten met deze Corman klassieker.

Sfeervolle maar toch wat gedateerde Poe-verfilming van horrorgrootheid Roger Corman, maar helaas zonder horrorgrootheden als Christopher Lee of Vincent Price. Niet dat Milland slecht is, verre van, maar hij heeft toch niet de schmierendheid of obsessieve uitstraling van de eerdere twee. De film ziet er behoorlijk mooi uit, fraai gefilmd in Technicolor. Wel is er nogal overdreven gebruik gemaakt van de mistmachine, maar soit, echt storend is dat niet.

Een fijn spookachtig sfeertje en fraaie beelden dus. Het is verder een best aardig, minimalistisch verhaaltje met de gebruikelijke Poe-thema's: obsessie, waanzinnig wordende personages, en (psychologische) terreur, al is dat bij de Poe-verfilmingen van Corman wel vaker het geval. De titel vat ook hier de kern van het verhaal, dat gaat over een aristocraat met een intense angst om levend begraven te worden (en met reden, aangezien het niet de eerste keer in de familie blijkt te zijn) - het zal geen verbazing wekken dat ondanks zijn vele trucjes, gereedschappen en voorbereidingen om dit niet te laten gebeuren, hij toch uiteindelijk de sjaak wordt. Al is dit, ondanks de voorspelbaarheid dat het gaat gebeuren en de uiteindelijke ontsnapping, alsnog een goed op film gezette nare ervaring, en de wraakexercitie en de contra-wraakexercitie erna is ook leuk gedaan. Redelijk dus, geen topper maar een ruime voldoende kan ik er wel aan kwijt.

Al die Edgar Allan Poe-verfilmingen door Roger Corman al heel lang geleden gezien, alleen deze was er nog doorheen geglipt. Qua filmische uitvoering wat toneelmatig, maar het verhaal en Ray Milland maken het geweldig griezelvoer.

Kijkt mede door de korte speelduur, de heerlijke mysterieuze spookhuis sfeer en natuurlijk het acteerspel van Ray Milland lekker makkelijk weg.

Een geslaagde Edgar Allan Poe verfilming wat mij betreft, met een bij mijn weten vrij origineel script.

Dit soort filmpjes gaan mij nooit vervelen.

Sfeervol vermaak.

3,5*