Gokudô Kyôfu Dai-gekijô: Gozu (2003)

Mja, wat de neuk, echt. Over het algemeen viel het me nogal tegen eigenlijk. Er hangt wel een onderhuids sfeertje van naderend onheil maar dat dat dit ruim anderhalf uur duurt... Ik verloor mijn interesse na een tijdje (als de koeienkop er niet was geweest had ik hem uitgezet denk ik). Gelukkig is daar het einde nog, en daarvoor moet de juiste benaming nog worden bedacht. Echt, niet normaal. Vooruit, 3 sterren. Vooral te danken aan het einde.

Elke keer als ik mijn aandacht begon te verliezen kwam er weer iets waardoor ik in de film werd getrokken maar over het algemeen toch net iets te saai en niet leuk genoeg.

Het begint overigens uitstekend, deed me aan Monty Python denken. Zelfs het hondje lijkt op het monster van Caerbannog . Hilarisch hoe hij de yakuzabaas uitlegt dat het hondje getraind is om yakuzas te vermoorden. En hoe hij m dan nog afmaakt . Maar dat is eigenlijk de enige keer dat ik echt hard moest lachen. Die koeienkop was ook wel grappig en het einde tamelijk ziek en apart.

De film slaat helemaal nergens. Iets meer humor had de film ook geen kwaad gekund. Een 3,5 voor mooie shots, soms leuke humor en geslaagd absurdisme.

Het blijven nog erg vervreemdende ervaringen voor mij: Miike-films. Wat Gozu betreft is dat zeker positief.
De opening waarin Ozaki's...'labiliteit' wordt laten zien is werkelijk hilarisch (een auto ontworpen om Yakuza's te vermoorden...een Yakuza-auto. Hoe verzin je het?). Wat volgt is een surrealistische vertelling die me ergens aan Alice in Wonderland deed denken. Minami in Miike-land.
De heerlijk geschifte personages en bizarre gebeurtenissen compenseren het lage tempo van de film, dat daardoor nergens stoort.
Complimentje voor de hoofdpersoon die Minami speelt, de onwerkelijkheid van alle gebeurtenissen valt constant van zijn gezicht te lezen, en heeft mij gedurende de hele film laten glimlachen. Fantastisch hoe hij boven zichzelf uitstijgt en de Boss uitschakelt (om niet te spreken van de manier waarop, zal ik ooit nog normaal soep kunnen opscheppen ). En dat (bijna-)eindshot, met de drie tandenborstels, een happy end zoals ik dat nog nooit gezien heb. Uniek, zoals zowat alles wat ik tot nu toe van Miike heb gezien. Ik weet niet altijd wat ik ervan moet vinden, maar juist dat effect weten weinig regisseurs teweeg te brengen, en ik kan er steeds meer waardering voor opbrengen. Krijg vooral ook zin om films als Ichi en Audition, die ik aanvankelijk laag waardeerde, te herzien.
Uniek, vervreemdend en komisch in al zijn onzinnigheid. Ik kan hier wel aan wennen. 4*

Enkele scènes waren geniaal, maar hét mankement van Miike is dat hij problemen heeft met een lange speelfilm voortdurend boeiend te houden. De ene weirdo is nog niet uit het beeld verdwenen of de volgende komt al weer om de hoek kijken, maar of het allemaal nou echt leuk en goed is...niet echt.

Hetzelfde als bij de meeste Miike's dus. Enkele briljante scènes (ik noem het hondje, de yakuza auto en uiteraard de pollepel-moord) steken met kop en schouders boven het geheel uit. Jammer, want de man heeft de potentie om gewoon goeie films te maken...

3*

Ik vond helaas alleen het begin en het einde van de film erg grappig.

Daar tussen vond ik de film van een bedenkelijk niveau (een enkele uitzondering daargelaten).

Bizita Q vind ik tot nu toe Miikes beste film, gevolgd door Ôdishon.

1,5*

Eindelijk de Engelse Tartan-versie in bezit. Die Engelse Subs waren wel te volgen vond ik. Gisteravond maar eens gekeken.

Het was weer een lekkere weirde film van Miike. Ik had eigenlijk wel verwacht dat deze een beetje eng werd maar dat viel wel mee. De film was eigenlijk meer grappig maar daarnaast ook erg bizar en lekker schokkend. Dit was trouwens ook een roadmovie op zijn Japans. Die hoofdrolspeler (was dat nou Sho Akiwa?) vond ik leuk spelen. Het begon al leuk met die Yakuza-dog (dat was eigenlijk grappig en zielig tegelijk) en daarna volgen weer de typische Miike dingen. Die restaurantscene met die travenstiet vond ik ook grappig waarbij Minaki een heel potje spul naar binnen lepelt en dat dat sperma blijkt te zijn.
Ik had trouwens ook verwacht dat die kerel met die koeienkop een grotere rol kreeg maar dat was alleen een hallucinatie. Maar het was best wel creepy eigenlijk.

De hoteleigenaars waren ook gestoord en die vent met die vogelepoep op zijn kop was geinig.

Ook was die pollepelmoord lekker pijnlijk, je kan de pijn gewoon voelen. Waarom stopt die gast dan ook een pollepel in zijn reet? Dan vraag je toch om problemen.

Met als afsluiting die scene dat Minaki's broer uit die vrouw zijn vagina komt kruipen. Hehe...

Gewoon weer een mooie film van Miike. Ik kan echt niet begrijpen dat Miike zo even 5 films in een jaar kan regiseren. Meestal zijn dat dan B-regiseurs. Maar Miike moet dan echt heel veel in zijn hooft hebben om even een paar scripts te schrijven. Wat me ook opvalt is dat Miike films in Japan gewoon bedoelt zijn voor de fun en om te lachen. Eigenlijk kan je de Miike films wel een beetje vergelijken met Koefnoen omdat Miike de Japanse Maatschappij te kakken zet. Heerlijk gewoon.

4,5*

Bij de aziatische filmtopic de vraag gepost waar ik in hemelsnaam moest beginnen in de aziatische filmwereld, aangezien ik er niks vanaf wist.
Snel kreeg ik een reactie van Goto, nogmaals dank daarvoor mocht ke dit lezen. Aangezien mijn surrealistische (lynch) en vooral ook beeldende smaak, gaf hij aan Gozu te bekijken of een Kitano.
Kitano heb ik inmiddels Dolls van genomen, die zal ik vanavond kijken, Gozu is alvast erg bevallen..

Lynch is weird Miike is gestoord. Zo dat is het verschil wat ik opmaak. Dit zou een film zijn met lynchiaanse trekjes werd me verteld. Waar Lynch vaak motivatie of in ieder geval betekenis achter zijn weirdness plaatst, lijkt die bij Miike soms ver te zoeken, erg ver. Wel zie ik er veel in terug. Mannetje met bleke huid, raar dorpje, natuurlijk gedaanteverwisseling, sowieso gekke personages in de hele film.

Maar zoals ik al zei, Miike gaat verder. Ach jullie kennen de film maar lepels in de anus als genot, hond slingeren, Melk produceren voor in een flesje, een likkende man-koe zo gek heb ik het geloof ik nog NOOIT gezien. Er zaten wat stukken in die dan wat minder absurd/grappig waren, maar zelfs dan hing er wel veel weirdness in de lucht. De eindscene had ik echt niet verwacht en is toch wel het meeste bizare en geniale wat ik ooit als eindscene heb gezien denk ik.

Het moge duidelijk zijn, dit soort films daar mogen er maar van volgen, nuja ikkan me voorstellen dat ze er niet precies zo zijn, maartoch. Echt heel gaaf. Soms was het een beetje aan het wegzakken, maar de weirdness voorkwam verveling. Geen 5 maar dus wel een 4.5*

Een beetje saai allemaal. De film legt de lat meteen hoog door het hilarische intro. Daarom is het extra pijnlijk dat er daarna niet echt veel meer gebeurd en vooral niet zo grappig meer wordt. Enkele scenes als lepel-kontscene, yakuza car, baarscene, melkscene etc. buiten beschouwing gelaten. Het grote middenstuk van de film vond ik nogal saai. Het werd weer wat beter toen de vrouwelijke Ozaki in beeld kwam. Minami deed me soms op één of andere manier wat denken aan Danny Dyer.

Ja ook eens eindelijk herzien en een stem van mijn kant. Is toch al weer een hele tijd geleden dat ik Gozu zag.

Hangt naar mijn mening wel constant rond 4*, maar die eindscène maakt natuurlijk alles goed - als er al wat goed te maken viel. Moet toch wel behoren tot een van mijn favoriete endings, ooit. Maak dat af met wat flitsen van random happy-end scènes en Miike creëert ook in Gozu weer een ongekend briljant einde.

Herkenbaar als gezegd word dat het midden van de film wat saai is. Bekend punt in Miike zijn films. Maar hij weet ze altijd zo op te vullen dat je je aandacht niet verliest; Zo ervaar ik dat in ieder geval. De hints naar bizariteit blijven er - en daar is hij meester in.

Een film met onlogische opeenstapeling van vreemde figuren en absurde situaties. Puur ter vermaak, lachen om de creativiteit. Niet zijn beste film - wel een hele goede. 4.5/5.0 Zeker eentje om nog vaker te zien.

Zo, dus dit was Gozu.....

De film begint geweldig met die angsthazige Yakuza die allerlei visioenen krijgt die er niet zijn. Helemaal raak, de manier waarop hij zijn chauffeur bij zijn 2de visioen tot stoppen dwingt als ze bedreigd worden door een vijandelijke Yakuza - omlegauto.

Hardlopers blijken dan wel geen doodlopers hier, maar de film zakt wel behoorlijk in wanneer Ozaki verdwijnt. Ik dacht, nu gaat het komen. Helaas kwam de film nooit tot ontbranding en werd het ruime overlappende uur, ' tussen de verdwijning en de komst van de vrouw die zich voordeed als Ozaki ' gevuld met nogal brave humor en nogal oninteressante geforceerd grappige personages. Op wat incidentele tranceversterkende scenes als die met de stierenkop, de kelner die actief meeluistert tijdens een telefoongesprek en de vrouw die haar man misbruikt voor vage doeleinden na was het allemaal niet goed genoeg om voor entertainment door te gaan. Een mannelijke kelner die een doorzichtige beha onder zijn kleren draagt, die 2 saaie gasten in het restaurant, een man voorzien van een half wit gezicht en dan weer die betreden paadjes zoals met dat hele melkgebeuren.....Ik vond het vooral flauw en goedkoop.

Miike slaagt er tijdens dit uur ook niet in om zijn soundtrack ten volle aan te wenden. Was echt teleurstellend wat ik hier zoal hoorde, als er al van geluid sprake was. Nauwelijks vervreemdende muziek, maar een reeks van rare incidenten die vlot worden getrokken door de kapstok ' van het op zoek zijn naar....' Qua camerawerk blijft het allemaal ook zo tam als de neten. Een Lynch blijft wat dat betreft echt een buitencategorie voor Miike. Hij weet veel beter hoe je chaos moet verbeelden en hoe je tussen de scenes die niets met elkaar van doen hebben sfeer vast kunt houden.

Je zou kunnen zeggen dat Miike gewoon even gas terugnam om het einde sterker te doen laten lijken, maar dat vind ik je reinste onzin hier. Zeker als de suspense te wensen over laat. Vanaf eerder beschreven moment, in alinea 2, wordt de film weer interessanter en dienen zich nog enkele geweldige scenes aan. Vind het contrast tussen het begin/eind versus het middenstuk gewoon te groot.

Misschien waren mijn verwachtingen te hoog, maar ik had veel meer surrealistische invallen en droomsequenties verwacht. Ik vond de film vaak gewoon nogal mak danwel niet grappig of grensverleggend genoeg om de volle 2 uur te boeien. Er zitten wat aardige scenes in, Miike had beter wat kunnen snoeien in zijn film.

Leuk om eens gezien te hebben, maar niet de ultieme knotsgekkke film die ik dacht te gaan zien. Bleef net boeiend genoeg over de gehele linie. Maar echt bijten doet Gozu niet, het blijft bij wat gekef. 3,5*

Takashi Miike is een regisseur die toch wel een aquired taste is. Je vindt of zijn films te gek, of ze doen je niets.

Wat ik van hem heb gezien was al wisselvallig (met enkele uitzonderingen die ik wel o.k. vond).

Gozu is niet goed. Een te lange, saaie en niet grappige film waar enkele scenes in zitten die me weerhielden om hem een nog lager cijfer te geven. Maar over het algemeen is dit gewoon een saaie film waar (tot het einde toe) niets gebeurd en een zoektocht wordt getoond, die nergens naartoe gaat.

Het lijkt wel of Miike geen inspiratie meer had en gewoon willekeurig wat vreemde figuren in de film propte.

Ik was al geen fan van Miike en Gozu heeft er niet voor gezorgd dat ik hem meer waardeer.

2*

Typisch stompzinnig Miike filmpje. Net als je denkt dat hij vast wel genoeg van die zogenaamd perverse, nogal infantiele humor in zn filmpjes heeft gestopt komt ie met zoiets. melktieten, pollepels, hahaha, not

Wel jammer, want de film begon vrij veelbelovend en de hoofdrolspeler doet het alleszins aardig. Helaas lijkt het alsof hij zelf nooit zo goed weet wat een script precies betekent en maar wat achter elkaar gooit in de hoop dat het uit eindelijk vanzelf wel goed komt, wat nooit lukt natuurlijk. Visueel en qua aankleding verder vergelijkbaar met een Westers b-filmpje.

Heerlijk absurd en onzinnig. Toch hier en daar een beetje te langdradig. Is best ook wel een lastige film om uit te leggen aan mensen die later nog proberen te volgen. Ik had alvast nog nooit zo'n vreemde uitleg moeten geven, wat wel vrij komisch was. Hier en daar echt hard moeten lachen, soms een beetje saai, maar de glimlach was nooit ver weg. Eén van de betere Miike's die ik al gezien heb. Misschien de man dan toch eens een nieuwe kans geven. Ik had hem al een beetje afgeschreven.

4*

Met een titel als Yakuza Horror Theater schep je bij mij nogal wat verwachtingen. Gelukkig overtuigt Miike weer eens echt.

Eerste kwartier is erg grappig. Aikawa steelt de show als mafkees met waanbeelden. Daarna verdwijnt hij uit beeld en verandert de film wat van toon. Minami komt steeds maffere personages tegen en de film wordt steeds weirder en absurder. Maar wel met een lekker traag tempo, waar de film alleen nog maar droger en grappiger van wordt. Vooral die gast die maar over het weer blijft zeuren is hilarisch.

Het stuk waarin Ozaki als vrouw terugkomt vond ik wat minder boeiend, maar gelukkig is het einde wel weer erg geslaagd, en kan ik Miike alsnog weer eens 4 sterretjes toekennen.

Had een kwartiertje uitgemogen dus, maar heb verder volop genoten. Hoort bij het beste werk van Miike.

Wat een gortdroge, bizarre film van Miike.

De eerste zin van Black Math komt mij bekend voor, ik heb die zin zelf ook meermaals uitgesproken, maar was hier (voor mij) absoluut niet van toepassing. Wat een heerlijke film. Het lijkt in eerste instantie niet meteen op een halve Visitor Q uit te lopen, maar gewoon op een surrealistisch (vaag) misdaad filmpje. Wat mij ook sowieso al wist te boeien. Grotendeels aansprakelijk daarvoor is Yûta Sone (Hideki Sone), die echt prima acteert. Ik heb sowieso eigenlijk weinig aan te merken op deze film, echt weer eens lekker kunnen genieten.

Ook alweer mijn 16e Miike. Ik heb een tijdje zijn werk wat ontweken na een paar tegenvallers. Maar deze en City of Lost Souls zorgen voor een hoop frisse moed. Ik heb veel zin Crows Zero en Bird People Of China. Miike: wordt vervolgd.

4.5*

Bizar filmpje. Lollige stukjes worden afgewisseld met mindere fases, maar over het algemeen is het toch wel erg zwart, absurd en luguber.

Het eerste uur volgen het ene na het andere maffe personage. Na het geweldige begin is het tempo voor de rest wat gezapig, eigenlijk wel erg Miike (niet dat ik nou veel heb gezien van hem). Vond het erg sterk en totaal maf, ging van een doodsbang geschminkt mannetje, naar een lopende koeienkop, naar de scene in die loods , en de finale is echt geniaal. Een van Miike's betere wat mij betreft.

4*

Heerlijk.

Absurd in het kwadraat, het lastige is dat Miike hier wel op twee paarden mikt. Enerzijds zijn er de compleet gestoorde scenes, afgewisseld met veel droge en trage humor. Vooral die scenes hebben het soms wat moeilijk, maar zijn daarom niet minder geniaal. De badscene, het adresvragen bij de politie en het weergesprekje aan de telefoon zijn niks minder dan hilarisch.

Maar deze film wordt natuurlijk herinnerd om een paar extreem gestoorde scenes. De intro is ondertussen befaamd, het einde is de kers op de taart. Maar dan toch weer nét overtroffen door die ongelofelijk droge eindquote.

Blijft genieten, absoluut geen probleem met de lengte en een erg lange lijst van memorabele momenten en scenes.

4.5* en een uitgebreide review

Ook weer eens herzien en het was duidelijk een andere ervaring dan de vorige keer. Misschien was ik destijds een beetje moe, of misschien ben ik gewoon veranderd, maar ditmaal heeft de film geen moment verveeld.

Een hoop gekte krijg je als kijker voor de kiezen en dat moet je liggen. Ik heb soms moeite met Japanse humor die me vaak iets te random is. Als het maar van de hak op de tak springt moet het grappig zijn is de gedachte ofzo. Dan doet Miike het voor mijn gevoel hier toch stukken beter door gek tegenover normaal te zetten. Enerzijds door een relatief normaal hoofdpersonage rond te laten lopen tussen allerlei gestoorden, maar ook door de manier van filmen. Bijvoorbeeld de man met het witte gezicht, zogenaamd door pigment gebrek. En dan zoemt de camera even extra in zodat de kijker goed kan zien dat de verf van z'n gezicht af schilfert. Ja je ziet het goed: die man is zo gek als een deur. Dit soort dingen maakt dat het voor mij wel werkt. Verder een paar geweldige wtf scenes en een hoop perversiteiten en het wordt echt memorabel.

Tenslotte mag ook de soundtrack genoemd worden. De spooky contrabasgeluiden maken dat er een heerlijk bevreemdend sfeertje hangt dat perfect past bij alle gekte die van het scherm spat.

Wat mij betreft zelfs nog wat beter dan Visitor Q, die tot nu toe mijn favoriete gestoorde Miike film was, maar die visueel toch wat minder afgewerkt is. Voor Gozu in ieder geval een ster erbij: 4,5*.

Vooral het eerste uur is Gozu een zeer fijne film. De mysterie is aanstekelijk en het trage tempo bijzonder aangenaam. Naar het einde toe neemt dit alles een beetje af omdat Miike de mysterie niet goed weet vast te houden. Het script lijkt zoekende en bouwt op een gegeven moment op naar een onvergetelijke scène. De betekenis van dit alles is niet helemaal duidelijk, maar dat deert niet echt. Gozu is een sfeervolle film die vooral het eerste uur intrigerend is.

3,5*

Ja erg leuk weer. Ben inmiddels een Miike fan, al duurde het even. Maar dit is nu de 5de film op rij die me erg bevalt van hem (in totaal stuk of 14 gezien).

Een soort mix van Alice in Wonderland en Naked Lunch alleen dan nog gekker. Dat laatste is niet perse een aanprijzing, maar de film zit vol maffe momenten (natuurlijk) met die over the top miike humor, ik houd er van.

Miike varieert gelukkig genoeg, maar soms herhaalt ie zich zelf. Zo is de fascinatie voor vrouwen op leeftijd die zichzelf melken nu wel duidelijk. Maar heb me prima vermaakt met Miike op de surrealistische tour 4 sterren.

Miike flikt het weer. Hij neemt je in de zeik waar je bij staat en lacht je dan nog es vierkant uit. En hij komt er nog mee weg ook. De meest klinkklare onzin krijgt door zijn gouden handen ineens diepgang of betekenis. Andersom maakt hij de meest serieuze aangelegenheden genadeloos belachelijk. En dat allemaal terwijl je 130 minuten lang geboeid zit te kijken. Wat ben ik toch zo benieuwd wat er in het dagelijks leven in die man zijn brein omgaat..

Takashi Miike, wat een baas. Gozu is een vrij gestoorde, bizarre, en bijzonder vermakelijke misdaadfilm cq zwarte komedie (het horrorlabel is niet echt gepast). Het verhaal gaat over de jonge yakuza Minami, die op opdracht wordt gestuurd om zijn oudere, door hem gerespecteerde maar hard gek wordende collega Ozaki om te brengen. Dit leidt tot een compleet gestoorde road movie, waarbij Minami als in een odyssee een hele rits bizarre karakters tegenkomt: een gestoorde broer en zus die een hotelletje runnen, een vrouw geworden Ozaki, een minotaurus, de maffiabaas die het lekker vindt om pollepels in z'n aars te duwen, enzovoorts. In het begin raakt Minami er nog van slag van, maar op een gegeven moment laat hij alle nieuwe malloten en hun bizarre praktijken ook maar over zich heen komen. Zeker de moeite waard als je een hoop surrealisme, zwarte grappen, niet zoveel plot en af en toe wat gorigheid kunt waarderen (al is het meeste geimpliceerd). De beginscene met dat hondje is trouwens al fantastisch, ik lag dubbel na vijf minuten. Ik kan iedereen aanraden om in ieder geval dat begin te bekijken. Een welverdiende 4.5* voor Gozu.

Welkom in de knotsgekke wereld van Takashi Miike, en dat wordt direct duidelijk vanaf de eerste scene. Echter wat hierna volgt is een lange lijst van nog absurder en nog meer hilarische momenten en scenes. Bizar... wat zeg ik, dat is zelfs te licht uitgedrukt! Het is gewoonweg waanzinnig! Een review schrijven is bijna niet mogelijk. Daarom neemt plaats op je bank en laat je meenemen op reis door de Yakuza-crimineel Minami en ervaar zelf de extravagante-filmische wereld van Miike.

Pijnlijk.

Heb ik misschien de verkeerde film gezien? Ik heb lang moeten zoeken om eindelijk deze Gozu te vinden, maar als ik dit geweten had had ik het er wel bij gelaten. Gelukkig niet de DVD binnengehaald, dit vind ik echt een van de zwakste "komedies" die ik heb gezien.

De Miike humor is dus niets voor mij, al begon de film behoorlijk leuk. Na de actie met de hond en de auto valt de film al snel in duigen en veranderd het in pijnlijk kinderachtige en smerige humor. En ik dacht dat het niet veel flauwer kon worden in Amerika.

Visueel is het een gedrocht. Het lijkt wel een tiener afstudeerproject. Acteerwerk is ok, gelukkig. De viezigheid mag er dan wel zijn soms, en hier en daar zitten wat glimlach momentjes in. Enkele scenes springen eruit, maar in het algemeen is dit veel te saai en duurt veel te lang.

Het dieptepunt was het einde, ik keek eigenlijk al niet meer, het had het toppunt van flauwheid al bereikt. Voor de rest is dit gewoon een slechte productie, amateuristisch, goedkoop en gewoon niet grappig. Ook die vrouw die het leuk vond om zichzelf te melken had gewoon niet gehoeven.

Nee, dit is gewoon mijn humor niet. Dat wil niet zeggen dat andere mensen dit wel leuk vinden, maar mij ligt het helemaal niet. Nu dus hopen dat de volgende Miike in de draft niet zo zou worden.