The Octagon (1980)

Chuck vs de Ninja Mercenaries. Het is even dom als dat het klinkt. Verbaas me er enigszins over dat deze van Eric Karson afkomstig is. Na het recentelijk bekeken Black Eagle (1988) me voorgenomen om de beste man te ontwijken, maar hij is dus toch toevallig op m'n pad beland met deze typische Norris-flick. Erg vermakelijke nonsense en in alle opzichten een beter verzorgd (al is dat ook maar relatief) spektakel dan het eerder benoemde film met de muscles from Brussels.

Oh my God! Ninja... ja... ja... ja...

Een tijd geleden met de Expendables hype had ik me laten verleiden om eens een resem Chuck Norris films aan te schaffen. In het tweede deel van de franchise vond ik hem leuk en ik had vroeger wel eens wat afleveringen van Walker, Texas Ranger gezien waardoor ik dacht dat zijn films me wel gingen liggen. Het bleek echter het tegendeel te zijn, want met uitzondering van The Way of the Dragon heb ik nog geen voldoende aan een Chuck Norris film kunnen geven. Ik hoopte meer voor The Octagon, maar de regie in handen van Eric 'Black Eagle' Karson was geen goed teken.

Karson levert wel een betere film af dan zijn Van Damme vehikel, maar echt goed is dit ook weer niet te noemen. Je zou nochtans wel wat verwachten wanneer de almachtige Norris het tegen een stel ninja's moet opnemen, maar de film wordt genekt door vervelende personages (die Justine, jongens toch wat was me dat voor een zak aardappelen en dat kan ook gezegd worden voor A.J.) en een aantal teleurstellende gevechten die vooral te lijden hebben onder donkere scènes waar je niets ziet en slechte montage. Breek me de mond ook niet open over die verschrikkelijke voice-over! Geen idee wat het nut was om Norris bepaalde zinnen te laten echoën, maar het werkt voor geen meter. Het zat regisseur Karson ook nog niet mee tijdens het maken van de film. Om het productiebudget zo laag mogelijk te houden besloot hij zijn eigen Jaguar te laten ontploffen om dan uiteindelijk te moeten toekijken hoe het brandende voertuig crashte met een Pontiac Firebird Trans Am..

Hij kon echter wel rekenen op een redelijke cast. Het is één van de eerste rolletjes van Norris en het gaat hem hier duidelijk beter af dan in films als Breaker! Breaker! Moet wel zeggen dat ik hem beter vind overkomen wanneer hij zijn baard laat staan, enkel de snor is toch niet zo imponerend. Soit, Norris blijft een beperkt acteur en toch blijft hij een zekere aantrekkingskracht houden. Hetzelfde geldt voor Lee Van Cleef, al vind ik die veel minder beperkt in zijn kunnen. Begin jaren '80 weliswaar afgedwaald naar dit soort actiefilmpjes (al vind ik hem in Escape from New York nog wel erg leuk), maar hij blijft een meerwaarde. The Octagon markeerde meteen ook het debuut voor Aaron Norris (broer van en regisseur van het meeste jaren '90 werk van Chuck) en Mike Norris (zoon van en te zien in de flashbacks).

Het blijft vreemd. Onze geliefde Chuck behoudt meestal wel een zekere aantrekkingskracht, maar moet het in het algemeen praktisch altijd afleggen tegen een Van Damme, Stalone, Schwarzenegger of Lundgren. Zou graag echt eens een knaller van hem zien. Hopelijk gebeurt dat nog met Missing in Action III, Delta Force 2 of Sidekicks

1.5*

Een trage film

die nooit ergens spannend wordt.

Het eindgevecht was wel mooi

meer niet.

Chuck Norris

in weer een van zijn mindere films.

"This is an insult to both of them. That makes me stupid and you a prostitute."

In de jaren 80 (het videotheek tijdperk) huurde ik veel films en qua actiefilms kwam je dan al snel uit bij een film met Chuck Norris, die destijds gold als de actieheld op videoband. Deze "The Octagon" heb ik volgens mij destijds niet gezien en dat is best jammer, want deze film was destijds één van de eerste actiefilms met ninja's.

Chuck Norris speelt in deze film de rol van Scott James, een martial-arts meester die ongewild betrokken raakt bij een terroristisch complot. Een geheimzinnige organisatie traint namelijk huurlingen en terroristen in oosterse vechttechnieken, waaronder ninja’s. Scott ontdekt dat zijn vervreemde halfbroer Seikura (Tadashi Yamashita) de leider is van dit trainingskamp. Uiteindelijk moet hij in de beruchte “Octagon” (een achthoekige arena) tegen zijn broer en diens leger van ninja’s vechten.

Op papier klinkt het verhaal spannend, namelijk Chuck Norris die het opneemt tegen een leger van zwartgeklede sluipmoordenaars, vermengd met politieke intriges en wat exotische actie. In de praktijk blijkt de film echter een rommelig en stroef product dat vandaag de dag vooral gedateerd en weinig meeslepend aandoet.

Het grootste probleem zit in de structuur. Het verhaal rondom Scott James is warrig verteld en mist spanning. De film neemt veel te lang de tijd om op gang te komen, met eindeloze scènes waarin Chuck Norris zwijgend rondkijkt of in zichzelf mompelt via een monotone voice-over. Dat innerlijke gefluister moest waarschijnlijk psychologische diepgang suggereren, maar werkt eerder irritant en zorgt ervoor dat het tempo compleet inzakt.

Ook qua actie stelt "The Octagon teleur". Voor een martial arts-film uit de hoogtijdagen van Chuck Norris verwacht je strakke gevechten, maar de choreografie is houterig en vaak slecht gemonteerd. De finale in de achthoekige arena (waarin de meeste actie te zien is), die de titel van de film verklaart, belooft een epische climax maar eindigt verrassend tam en chaotisch gefilmd. Er is nauwelijks sprake van spanning of inventiviteit en de talloze ninja's die in rijen tegelijk worden neergemaaid, ogen eerder lachwekkend dan dreigend. En als de zon opkomt na 101 minuten, doodt Scott James Seikura met een ninja zwaard en is de film ook gelijk afgelopen.

Wat de film daarnaast parten speelt, is het acteerwerk. Chuck Norris staat bekend om zijn stoïcijnse uitstraling, maar hier is hij zo emotieloos dat het bijna parodie wordt. En ik moest ook lachen bij de zoen / vrij scène tussen Chuck Norris en Carol Bagdasarian (als Aura, een mysterieuze vrouw die verbonden is met het netwerk rond de ninja’s en het trainingskamp van Seikura), waarbij de laatste ook haar grote borsten laat zien (althans je krijgt alleen haar rechterborst vanaf de zijkant te zien) en Chuck Norris dan zegt:

"Yummy Yummy"

Dat laatste is natuurlijk een grapje van mij en moest ik juist zelf aandenken toen Carol Bagdasarian na circa 79 minuten haar zwarte trui uittrok en je haar flinke borsten (eentje dus) heel eventjes ziet.

De bijrollen, waaronder Art Hindle (als A. J. die de beste vriend is van Scott James en die tijdens de finale na circa 95 minuten gedood wordt door Seikura), Karen Carlson (als Justine, een rijke vrouw die in de wereld van internationale intriges terechtkomt, die na circa 68 minuten op straat gedood wordt met een pijltje uit een blaaspijp), Tadashi Yamashita (als Seikura die de halfbroer van Scott James is, waar Scott de weg van discipline en rechtvaardigheid koos, liep Seikura een ander pad, namelijk dat van macht, duistere krijgskunst en terreur) en de bekende acteur Lee Van Cleef (als McCarn, welke een oudere, ervaren huurling is, die de wereld van terrorisme en geheime training uit de eerste hand kent en hij fungeert als een soort mentor en informant voor Scott James), krijgen te weinig te doen en blijven steken in stereotype karakters. En de ninja-schurken en andere schurken zijn niet meer dan kartonnen figuranten die dienen als kanonnenvoer.

Al met al is "The Octagon" een typische actiefilm uit de jaren 80, namelijk eenvoudig van opzet, soms wat houterig, maar wel vermakelijk genoeg voor liefhebbers van martial arts en Chuck Norris. Het is geen hoogtepunt in zijn carrière, maar wel een film die een belangrijke bijdrage leverde aan de populariteit van ninja’s in de Amerikaanse cinema.