The Man Who Wasn't There (2001)

Cinematografisch misschien sterk, verder veel plotwendingen, met een fiasco als eind... Natuurlijk zo onrealistisch als wat en ook zonder moraal... Nooit meer zien want na afloop een kater....

Een zwijgzame kapper die een verhaal vertelt? Met een keuvelde filmnoir-achtige voice-over vertelt het over een voorspelbaar maar gezellig verhaaltje van louche investeringszaakjes, chantage en moord Alles in comfortable zwart-witfotografie. Het plot is dat van een op film noir-twisters geïnspireerde met veel gin, sigaretten en overspel, waarin de juiste man wordt veroordeeld voor de verkeerde misdaad. Weinig verheffend en als er al spanning was, wordt deze opgeheven doordat de film in veel te rustig tempo verloopt. De film brengt je dan ook eerder in een meditatieve toestand. Billy Bob Thornton had weinig dialoog, James Gandolfini doet niet veel meer dan wat hij in de ‘Sopranos’ deed maar of het het acteren of gewoon de film was... ? Echt overtuigd was deze film echter nergens. De overige castleden zijn gezichten die je in zo beetje elke Coen-film ziet langs komen, waaronder natuurlijk actrice Frances McDormand die getrouwd is met Joel Coen. Uiteindelijk is het allemaal op het middelmatige af en kruipt sloom naar zijn einde.

Er zit potentieel in het verhaal, zeker ook door een paar verrassende gebeurtenissen en wendingen. BBT zit bovendien goed in z'n vel als de bijzonder introverte Ed Crain.

Probleem is dat het niet bepaald evident is om 116 minuten lang met een introverte kerel of dame samen aan een tafel te moeten zitten. En laat nu net die specifieke karaktertrek zich uitstralen naar de ganse film: de vele stiltes van Ed staan symbool voor de vele momenten waarop er nauwelijks wat gebeurt. En dat is iets te vaak het geval.

Sommige werken van de Coens vindt ik gewoon geniaal. Deze hoort bij de andere groep.

Een film die ik tot 3 kwart een dikke 5 vond, maar het laatste half uur haalde daar een ster vanaf. Een geweldige Thornton natuurlijk , die de hele film draagt. Geen scene zonder hem. En waarom had ik steeds het gevoel dat ik naar een reìncarnatie van Hitchcock zat te kijken? Nee, niet het zwart wit...