Sátántangó (1994)

Gisteren begonnen en het eerste uur zit er nu al op? Kijk je 'm op de slowmo stand?

Gister een uur, vanavond weer een uur of meer enz enz.

Snap je het nu?

Beetje doorbijten, ben je om 02.00 uur klaar.

Ga er vandaag idd voor zitten denk ik. Heb er zin in.

Dan begin ik een beetje te vrezen.... Ik heb er inmiddels ook 4 uur op zitten (tot en met de dansscene) en hoewel ik de film erg mooi vind, herken ik wel wat dingen uit OH's commentaar. Ik hoop niet dat het nu in gaat storten. Op het moment (maar ik zit pas op de helft) vind ik zowel Karhozat als Werckmeister Harmoniak beter, ook al kent Satantango wel de twee mooiste scenes die ik tot nu toe van Tarr zag; scene met meisje en kat plus de opening met de koeien, meesterlijk! Maar die dansscene oa valt me wat tegen. Ik vind de dansscene uit Karhozat een stuk meer esthetisch en hypnotiserend oa. Snel maar eens wat tijd vrij maken voor de rest (en een beter oordeel).

Je moet de film ook in één keer kijken, nu ben je te veel aan het rationaliseren, als je het telkens laat bezinken kan hij nooit de inrduk maken die hij op mij gemaakt heeft!

Dit is natuurlijk ook wel een film die je in één ruk moet kijken. Anders gaat er wat van de ervaring af. (Edit: wat fread zegt) Al moet ik verder toegeven dat Werckmeister ook mijn voorkeur heeft. De kritiek van OH vind ik ook wel op z'n plaats. Al vind ik de film enkel in het laatste uur echt falen.

Als je 7 uur film in één keer kijkt heb je juist de kans vaak weg et dommelen en wordt het op een gegeven moment een sleur, hoe sterk of goed de film ook is. Lijkt mij raadzaam een film als deze minimaal in 2 etappes te kijken.

Je moet er ook goed voor uitgerust zijn ja. Maar enkel bij 'mindere' films wil ik het wel eens in meerderen delen bekijken, anders kan ik het gewoon niet.

Ik heb de film in een keer bekeken (in de bioscoop, met twee pauzes) en had dat voor geen goud willen missen. De indruk die de film dan maakt was zeker minder geweest als ik 'm thuis over meerdere dagen had bekeken, al was het maar in twee delen.

Ben het volledig met starbright boy eens. Ik ben uiterst content met mijn ervaring in de bioscoop en heb vooralsnog de DVD niet in huis gehaald, juist omdat de bios je meer dwingt tot 'doorzetten'. Ik heb de film als roes ervaren en dat zal aanzienlijk minder zijn wanneer je hem over dagen gaat kijken. Kan me niet voorstellen dat je hem dan ultiem ervaart..

Heb de film zelf wel in één ruk gekeken (zonder pauzes). Resultaat van een slecht geplande verlofdag en weinig anders op het programma.

Voor mij zeker geen film die ik in meerdere etappes zou kunnen kijken. Denk dat ik de film dan gewoon zou gelaten hebben voor wat hij was na een uur of 4.

Anderzijds zijn die 3 laatste uren wel weer redelijk nefast voor de ervaring vond ik.

tsja.... ik zou niet weten waarom niet. Als ik 1 dezer dagen aan de laatste 3 uur begin, dan zal Tarr me toch wel weer mee kunnen krijgen? Zeker als ik nog eerst een half uurtje terug ga. Ik zie het probleem niet. Ik kijk regelmatig films in delen. Een film die krachtig is krijgt me altijd weer mee. No problem. In principe dek je je nu al in: je kijkt de film niet in 1 ruk, dus mocht je het wat minder vinden, dan ligt daar de oorzaak. Vind ik onzin. Misschien heb je een punt als je de film in 50 etappes kijkt. Zeker als je dan ook nog binnen takes pauzeert....

Uiteraard, ik voel de bui namelijk al hangen .

Natuurlijk heb je gelijk, ik wou gewoon even aanstippen dat een deel van de kwaliteit van de film voor mij ligt in de ervaring van 8 uur aan één stuk film kijken: die lengte is voor de film tegelijk een handicap (zoals OH al aanhaalde) en een pluspunt (zoals ik al eens gezegd heb bij Heimat: hoe langer een film duurt, hoe meer de kijkervaring deel wordt van je eigen leven). De film blijft dezelfde, of je hem in één keer of in meerdere keren bekijkt, maar je verliest één (van de vele) dimensie(s).

Daar komt het inderdaad op neer.

Dat vind ik trouwens vooral gelden voor een collectieve kijkervaring in een zaal. Toen de film een paar jaar geleden weer op film werd vertoond met door Tarr zelf aangegeven plekken waar de pauzes moesten plaatsvinden, ontstond er echt een groepsgevoel. Bijv. in 't Hoogt, waar allerlei individuen meteen in de pauze naar elkaar toetrokken. Tuurlijk kan het prima in delen, maar die ene ruk zorgt wel voor dé complete onderdompeling.

Lijkt me verder ook wel logisch, alleen kan je daar moeilijk uit opmaken of de film daar voor iedereen beter op wordt.

Kan me inbeelden dat nét die dimensie voor velen als negatief punt aangehaald wordt. In mijn geval dan toch (had de film dan ook veel liever in etappes gezien, alleen wist ik dat wanneer ik de film zou stoppen hem waarschijnlijk nooit meer zou afgekeken hebben).

Ben er redelijk zeker van dat het in één of meerdere delen zien zo goed als nooit als excuus voor een "te lage beoordeling" zal kunnen gelden.

Kan me wel in de reacties vinden over "het ondergaan" van deze films. Ik vond het al vreemd dat je ineens 7 uur niet online was Hoewel ik je mening niet helemaal deel even wat ervaringen van mij ertegenover, voor wat het waard is.

Ik vind het openingsshot (erg gemist bij de KO!) echt fenomenaal. Daar droom ik nu al weer bij weg. Het contrast laat ik dan maar even voor wat het is.

Daar kan ik in meegaan. Bij mijn eerste kijkervaring in 1995 ben ik op 2,5 uur gestrand bij die dokter achter het raam (dat duurde voor mijn gevoel 45 minuten) dat bleek bij een herkijk erg mee te vallen.

Deze kroegscene is voor mij hét talent van Tarr (altijd fabulueze kroegscenes), hoewel ik die in Damnation nog mooier vond.

Je bent er onbevooroordeeld ingegaan zie ik

't Is een 7 uur durende Hongaarse zwart/wit film. Met Werckmeister al achter de kiezen was een optelsommetje voor de film niet zo moeilijk om te maken. Zeker niet bij een nogal legendarisch film als deze.

Al hou ik het er gewoon liever op dat ik mijn verwachtingen ingelost zag. Mijn oordeel reserveer ik voor na de film.

Ja dat geloof ik ook wel. Maar 't blijft lastig om geheel onbevooroordeeld te kijlen (je kende immers Werckmeister). Wil je wel geloven dat ik een keer een Hongaarse komedie (in kleur) heb gezien. Maar ja, die was dan ook niet van Tarr...

Bof.

Er mag best genuanceerd worden tussen onbevooroordeeld kijken en het hebben van verwachtingen voor de film.

Ik denk sowieso dat er maar weinig mensen zijn die echt bevooroordeeld kijken. Dat zou immers betekenen dat hun oordeel al klaar zou liggen alvorens ze de film gekeken hebben, en het kijken van de film dus een soort van formaliteit wordt.

Anderzijds kan je als filmliefhebber bij het horen van namen, het zien van trailers en voorstukjes en het lezen van recenssies en commentaren moeilijk geen verwachtingen kweken. Tijdens het kijken moet dan maar blijken wat er van die verwachtingen overeind blijft.

Satantango vond ik op dat gebied erg goed in te schatten. Denk ook niet dat het een film is die velen zal verrassen, zeker niet mensen die een beetje voorkennis hebben wat de stijl van Tarr betreft.

Klopt denk ik wel. Wat je vaak hebt is dat je voor sommige films eens goed gaat zitten en je op voorhand verheugt op de vermoedelijke kwaliteit ervan (dat kan soms lelijk tegenslaan, maar meestal zit het dan wel goed), terwijl je andere films volledig blanco aanvat. En sommige met het gevoel dat je op voorhand al een beetje hoopt dat het snel gedaan gaat zijn, zodat je die film dan toch tenminste gezien hebt (dat heb ik vooral bij films die ik gehuurd heb maar waarvan achteraf blijkt dat ze anders zijn dan ik had gedacht, maar die je dan toch nog wilt zien om je geld niet verspild te hebben). Maar goed, back on topic maar weer.

Op 2 november....

En hoe gaat die?

Slecht, helemaal niet meer aan toegekomen door omstandigheden. Ga m binnenkort gewoon in één ruk uitkijken.

Ben wel benieuwd voor een uitdaging, weet iemand waar ik deze kan halen? het liefs met een Nederlandse/Engelse ondertiteling.

alvast bedankt.

Velvet in Rotterdam. Alleen nogal prijzig.

hij is ook te leen in de bibliotheek van Rotterdam.

Tegenwoordig vergelijk ik de films van Bela Tarr direct met De Fillipijnse regisseur Lav Diaz, die soms films van wel 9 uur maakt. Lav Diaz slaagt er wel in om te blijven boeien en Tarr niet.

Het verhaal en de opnames in een film als dit hebben niet genoeg te bieden om ze een half uur langer te maken. Ik vond dat het alleen werkte in de scene met de dokter en in de scene met die dronken man die hetzelfde verhaal elke keer opnieuw verteld (echt prachtige scenes) De rest vond ik veels te traag.

Ik vind ook niet dat het werkt als mensen onderweg zijn om de camera voor of achter ze te houden. Als de camera gericht word op hun profiel heeft de toeschouwer veel meer om te zien van de veranderende omgeving. Dat vind ik juist zo mooi in de films van Lav Diaz. Speelt ook mee dat Hongarije echt een enorm lelijk land is. haha

Bedankt voor deze tip, had echt nog nooit van Lav Diaz gehoord. Zijn er ook andere manieren om zijn films te kijken dan op festivals als het IFFR?

weet ik niet, ik denk het haast wel. maar ik ga er naar zoeken.