Warfare (2025)

Garland.

Warfare is een film die voor mijn gevoel en ervaring een beetje afrekent met de klassieke oorlogsfilm, die vaak een rechtvaardiging of een veroordeling uitbeeldt.

Hoewel natuurlijk nooit helemaal gespeend van heroïek (je eigen leven riskeren om een gewonde naar veiligheid te slepen, blijft een heroïsche daad maar ook in de kleine tekenen van kameraadschap, angsten het hoofd bieden en in levensbedreigende situaties boven jezelf uitstijgen en blijven handelen vinden we genoeg wat je in beginsel onder heldhaftigheid zou scharen), Garland blijft weg van de wapperende vlaggen en triomfantelijke strijdliederen (gerechtvaardigde oorlog), noch spreekt hij zich expliciet veroordelend uit over (de zinloosheid van) oorlogsvoering.

Veel van beide elementen blijven natuurlijk inherent aanwezig maar Warfare doet haar best om de titel eer aan te doen door in te zoomen op de droge pragmatiek en het rauwe realisme van oorlogsvoering. Een echte verhaallijn is er dan ook niet, waardoor zoiets "banaals" als ernstige verwondingen veel aandachtiger opgevoerd kan worden, als de tergende situatie die het is.

Dat het perspectief bij de Amerikanen ligt is een keuze, maar zeker geen rechtvaardiging van wat er op het scherm gebeurt. Dit zijn niet de idealistische strijders der vaderland die we zo vaak hebben gezien, zoals ook hun tegenstanders niet als moreel corrupte vijanden afgebeeld worden. Het fotocollage op het eind is wel wat ongelukkig misschien maar gezien de opzet van de film zie ik dat eerbetoon meer als dank voor de samenwerking dan een voetstuk of erepodium.

Uiteindelijk een van de weinige oorlogsfilms waar ik echt van onder de indruk was. Spannend en benauwend om te zien, met werkelijke bewondering voor de mensen die in dergelijke situaties het hoofd koel weten te houden. 4*

Het verschil tussen de eerste 5 minuten en 40 minuten later is echt bizar, alsof ik in een horror film was beland, werd er zelfs een beetje misselijk van.

Warfare heeft wel een aantal punten die er een stevige kijkbeurt van gemaakt hebben. We worden als kijker middenin de actie gedropt zonder dat er tijd verspild wordt met de introductie van de personages. In dergelijke films heeft het toch zelden een meerwaarde om de verschillende achtergronden mee te krijgen, dus meteen vol in de actie meegesleurd worden, was een goede zet.

Het voelt allemaal ook enorm realistisch aan. Het geschreeuwd dat door merg en been gaat, de ledematen die op straat blijven liggen, de vele communicatie die gevoerd wordt om de operatie en later de evacuatie te ondersteunen,… het zorgt allemaal voor een realistische en intense beleving.

Het genre is alleen minder mijn ding om er volledig in op te gaan en er een echte hoge score aan te geven, maar ik moet wel toegeven dat het een prima gemaakte film is.

3.5*

Slopende kijkervaring (soms randje horror) maar niet echt mijn type film. Vond het iets te sober en repetitief. Mendoza en Garland proberen om tot in de puntjes te reconstrueren hoe het is om midden in de oorlogsactie te zitten. Ze schurken vaak dicht bij de first-person shooter. Technisch gezien heel knap vooral naar geluidseffecten toe dat kan ik niet ontkennen. De Bravo eenheid wordt belaagd door jihadisten in Irak. In tegenstelling tot vele andere oorlogsfilms gaat het niet om militaire operaties maar om de psychologische tol die ze moeten betalen, en vooral het feit dat niemand aan zijn lot wordt overgelaten. Het onophoudelijke geschreeuw van de zwaargewonden ging na een tijd wel irriteren.