Krazy House (2024)

Het lijkt alsof Steffen & Flip aan het experimenteren geslagen zijn. Nooit verkeerd, uiteraard. Leer er in ieder geval van dat niet alles wat ze aanraken in goud verandert. Deze film haalt zelfs brons bij lange na niet.

Op naar de volgende productie!

Het internationale avontuur van regisseursduo Steffen Haars en Flip van der Kuil blijkt een teleurstelling te zijn, ondanks dat het concept best origineel voor de dag komt. Een escalerende sitcom is namelijk leuk gevonden en het is sympathiek van de makers om wat Nederlandse acteurs in een internationale film te plaatsen, maar uiteindelijk wil de gehele film nooit uit de remblokken schieten. Gevoelsmatig wordt er ellenlang opgebouwd naar een compleet geflipte finale, die echter nooit overtuigend wordt neergezet. De ideeën mogen dan wel aardig absurd zijn, maar het geweld wordt zielloos in beeld gebracht en raakt nergens het extreme niveau dat de hele film lang wordt gehint. Frustrerend is het feit dat Haars en Van der Kuil de hele tijd de indruk wekken dat het in een ogenblik echt "losgaat" en dit telkens nogal abrupt weer afremmen. Niettemin kent het als productie wat degelijke grapjes, prima acteerwerk en sporadisch lollige ideeën.

Veel minder slecht dan ik had verwacht. Ik ging erheen omdat hij kort duurt en omdat ik soms (niet te vaak) best kan genieten van films die ik achteraf toch niet meer dan twee sterren waard vind. Maar dit was best goed te doen.

Even dacht ik dat we de volle anderhalf uur naar een komedieseriesetting zouden kijken. Ook in de tijd dat die dingen nog populair waren en je je voor verstrooiing tot de lineaire televisie moest wenden, vond ik dit soort series al saai. Maar gelukkig neemt Krazy House een maffe wending. Op een gegeven moment weet je niet meer of je naar een opname van een serie zit te kijken, of naar iets wat (binnen de filmwereld) echt gebeurt.

Het verhaal is bij vlagen vrij flauw. De karikaturen die van de Russen gemaakt worden, doen we dat nog in 2024? En dat christentje bashen (op deze platte manier) hebben we toch ook al een jaar of dertig achter ons liggen?

Maar desondanks vond ik het een alleraardigste film. Nu ik dit schrijf besef ik dat ik eigenlijk niet eens precies weet waarom. Ik heb me gewoon wel vermaakt en niet heel veel geërgerd; dat is het denk ik. Misschien was ik gewoon in een milde bui. Ook weleens leuk.

Op het eerste gezicht is de familie Christian het prototype van een christelijke Amerikaans gezin. Daar komt verandering wanneer Piotr [Jan Bijvoet] met zijn zoons Dmitri [Chris Peters] en Igor [Matti Stooker] onaangekondigd langskomen om een lekkende kraan te repareren. Wat volgt is in feite een sloopoperatie en de ontwrichting van het gezin, totdat Bernie (na heel lang wachten) gehoor geeft aan de stem in zijn hoofd die zegt: “Kill em all.” Haars en Van der Kuil schieten allerlei heilige huisjes overhoop op enige manier die ze kennen: met een bazooka. Neergesabeld door Amerikaanse critici en dat was waarschijnlijk precies de bedoeling. Maar het is hoe dan ook een aanfluiting. Kijk liever I Love Mallory nog maar eens terug.

"It's Easter, motherfuckers. And I'm the motherfucking Easter Bunny."

Hedendaagse Nederlandse films zijn inderdaad vaak het kijken niet waard, maar deze "Krazy House" is gewoon een leuke, gestoorde en bloederige Komedie / Horror (persoonlijk vind ik Thriller meer van toepassing dan Horror) film van Steffen Haars en Flip van der Kuil, die natuurlijk vooral bekend zijn van de televisieserie "New Kids on the Block (TV Series 2007–2011)" en de twee gelijknamige films "New Kids Turbo (2010)" en "New Kids Nitro (2011)".

Doordat er in de film alleen Engels wordt gesproken en ook door het meespelen van Nick Frost (o.a. "Shaun of the Dead (2004)" en "Hot Fuzz (2007)") en Alicia Silverstone (o.a. "The Crush (1993)" en "Clueless (1995)"), zou je eigenlijk ook niet denken dat het om een Nederlandse film gaat, totdat je o.a. Gaite Jansen, Victoria Koblenko, John Jones, Jacob Derwig en Zuiderbuur Jan Bijvoet ziet. Het is ook de eerste Engelstalige film van de makers van "New Kids" en de film is een chaotische mix van geweld, godslastering (inclusief een Jezus), geweld, seks, drugs, foute grappen en nog meer geweld.

"Krazy House" speelt zich af rond Pasen en draait om Bernie Christian (Nick Frost), welke een brave huisvader en vrome christen is, die samen met zijn gezin bestaande uit zijn vrouw Eva (Alicia Silverstone) en twee opstandige puberkinderen, te weten dochter Sarah (Gaite Jansen) en zoon Adam (Walt Klink), de hoofdrol speelt in een Amerikaanse jaren negentig sitcom. Hun veilige leventje wordt compleet overhoopgehaald als drie Russische klusjesmannen, te weten Piotr (Jan Bijvoet), Dmitri (Chris Peters) en Igor (Matti Stooker) ten tonele verschijnen om een defecte waterleiding te maken en het huis daarna beginnen te slopen en het gezin beginnen te terroriseren. Ze blijken namelijk op zoek te zijn naar een ietwat onorthodoxe "verborgen schat". Bernie moet zichzelf vermannen en keiharde actie ondernemen om zijn gezin te redden, terwijl hij zelf langzaam dreigt door te draaien.

De film is zeer geestig en ronduit wansmakelijke en een plot is eigenlijk niet relevant, want het gaat om de absurditeit. "Krazy House" begint als een imitatie van een Amerikaanse sitcom uit die tijd en de set lijkt erg op die van de leuke Amerikaanse komedieserie "Married with Children (TV Series 1987–1997)". Het is ook gefilmd voor een live publiek (dat krijg je soms ook in beeld te zien) en dat inclusief ingeblikte lachsalvo’s, huishoudelijke ongelukjes (o.a. met een waterkraan), overdreven acteren en de eerste circa 30 minuten van de film zijn gefilmd in 4:3-beeldverhouding (zoals het toen op televisie te zien geweest zou zijn). Heel even lijkt het alsof "Krazy House" een echt bestaande nineties-sitcom was.

De familie draagt ook de toepasselijke achternaam Christian en Nick Frost als vader Bernie is een ontzettend overdreven weeïge goedzak vanuit christelijk ideaal, die rondloopt op schoeisel waarmee je de vloer kunt schoonmaken / boenen (zijn vrouw Eva zegt daarover ook steeds tegen hem "Take those fucking things off!") en die zelfgebreide truien voor het hele gezin maak met odes aan Jezus. Alicia Silverstone (die nog steeds een mooie vrouw is) speelt zijn hysterische echtgenote Eva, die de kost van het gezin verdient als gestreste zakenvrouw. Gaite Jansen als Sarah is de dochter die door de christelijke opvoeding als enige op school nog geen vriendje heeft en die heel ongezond haar kauwgom doorslikt na de bubbel te laten klappen. En Walt Klink als zoonlief Adam rebelleert ondertussen met een passie voor scheikunde tegen zijn vader, die daar maar één antwoord op heeft, namelijk "Nog meer bidden".

De eerste circa 10 minuten van de film draait om het leventje van de Christian's, dat totaal op zijn kop komt te staan wanneer de Russische man Piotr met zijn twee zonen Dmitri en Igor aanbellen (en zelf de deur openmaken) om "zogenaamd" te klussen. Omdat Bernie door klunzigheid voor waterschade zorgt, maakt hij gebruik van hun diensten en verandert de film in vrij korte tijd van sitcom naar een soort van zwartkomische home invasion-thriller tot een allesvernietigende confrontatie, waarin geen enkel heilig huisje overeind blijft, want ze slopen het hele huis en dat dag en nacht.

In "Krazy House" is ook niets heilig. Religieuze waarden en iconen worden genadeloos onderuitgehaald, net als liefde, werk, het gezin en alles wat in het verleden houvast bood. Het anarchistische motto van het verhaal is dan ook een uitbundige "Kill them all". Deze film is duidelijk niet voor tere zieltjes of mensen die houden van conventionele humor. Maar als je durft, word je getrakteerd op een unieke en gedenkwaardige ervaring die je nog lang bij zal blijven.

Wel bevat de film geen diepgang en dat moet je ook niet verwachten in een Steffen Haars en Flip Van der Kuil film. Ze hebben wel hun best gedaan om van de Russische gangsters niet enkel en alleen wodka drinkende communisten te maken. Het is alsnog flinterdun hoor, maar er is dus een verhaallijn met de Russische vader in de hoofdrol. De rest van de vrij nutteloze zijpaden die het verhaal bewandelt steken er bleek bij af. Een deel voelt zelfs aan als totale filler, wat jammer is in een film die met een speelduur van circa 90 minuten verfrissend aanvoelt in een filmlandschap waarin vrijwel alles minstens tweeënhalf uur lijkt te moeten duren.

De film bevat ook een aantal gedenkwaardige scènes, zoals de scène waarbij Bernie een Jezus beeldje in een niet daarvoor bestemde lichaamsholte van Piotr ramt en daarna zegt:

"Jesus is inside you now."

Iedereen in de cast, inclusief de kleinste bijrolspelers, heeft zichtbaar plezier op de steeds chaotisch wordende set en Iedereen van de cast en crew moet enorm gelachen hebben tijdens het maken van de film. De bekende acteur en actrice Nick Frost en Alicia Silverstone zijn goed gecast als sitcom-echtpaar, maar de show wordt toch eigenlijk gestolen door een briljante Jan Bijvoet als de angstaanjagende Russische gangster Piotr. Het plot draait ook om hem en heeft te maken met zijn overleden vrouw Nadia (Victoria Koblenko), die Piotr bij zich heeft in een zak, en pasgeboren baby, die je ook al eerste te zien krijgt in deze film, na een geldoverval, waarbij Nadia wordt doodgeschoten door een politieagent en waarin het geld en de baby verstopt zijn in het huis van de Christian's. Vandaar ook dat ze hun huis helemaal slopen

Piotr is ook geen zachtaardige man, want buiten dat hij de hond van de Christian's doodschiet en Bernie laat vastspijkeren aan een kruis zoals Jezus, slaat en vernedert hij altijd zijn zoon Igor die verliefd is geworden op Adam en waarover Piotr op een gegeven moment zegt:

"You must give son, not fuck son."

Buiten dat Igor verliefd wordt op Adam, die dan ook samen een crystal meth-lab maken en een groene alien zien, wordt Sarah verliefd op Dmitri (ze denkt ook dat ze zwanger van hem is), die dan ook tegen haar zegt:

"You look more pretty than my niece"

En verder raakt Eva verliefd op Piotr. Op het einde (met daarin ook veel geschiet) als Bernie gaat afrekenen met de Russische gangsters en hij o.a. mijn openingszin zegt, raakt Eva weer verliefd op hem en baart Sarah een kind uit haar mond wat een grote klomp kauwgum blijkt te zijn. Daarover zegt Dmitri dan:

"Beautiful. Just like her mother."

"Krazy House" is een film als geen ander. Met zijn unieke mix van stijlen, humor, scherpe maatschappijkritiek en shockerende wendingen heeft "Krazy House" alles in zich om de cultfilm van 2024 te worden. Het creatieve Nederlandse duo Steffen Haars en Flip Van der Kuil heeft een eigenzinnig meesterwerk afgeleverd dat ongetwijfeld nog lang besproken zal worden. Dus bereid je voor op een wilde rit vol zwarte humor, bloederige horror en knipogen naar cultfilms en popcultuur. Krazy House is een film die je moet zien om te geloven.

Origineel en leuk bedacht concept. Het klonk veelbelovend, maar de uitwerking is alleen chaotisch, rommelig en mist richting. Geforceerde en harde grappen, zoals in New Kids slaan eigenlijk niet echt aan. Met een oppervlakkige verhaallijn en een plot dat van de hak op de tak gaat is het soms lastig te volgen.

De cast doet het overigens prima en lijken plezier te hebben in hun rol. Leuk om Nick Frost weer te zien.

De film heeft wel een aantal leuke momenten, maar overtuigen doet het niet.

Slordige komedie die zijn potentie helaas niet waar weet te maken.

2.0*

Erg lollig.

De spoof van de 90s sitcom is pijnlijk herkenbaar. Cringe humor die niet altijd door iedereen gewaardeerd wordt, maar ik kon het best smaken hier. Komt ook omdat er een paar erg goeie acteurs meedoen, tof om Frost & Bijvoet in deze film te zien.

Daarna wordt het meer een klassieke genre film, mix van horror en humor die je van een Kevin Smith kan verwachten. Leuke kentering die mooi overneemt wanneer de originele grap een beetje uitgewerkt is. Wat mij betreft het beste wat dit duo al geproduceerd heeft.

4.0* en een uitgebreide review.

Krazy House is de naam van een stereo-typische Amerikaanse sitcom uit de jaren ’90, met een set die verdacht veel weg heeft van die van Married With Children en een logo dat gejat lijkt van Saved By The Bell en is conform traditie filmed before a live studio audience. Nick Frost geeft als Bernie zijn beste imitatie weg van Ned Flanders met overgewicht, Alicia Silverstone is zijn carrièregerichte echtgenote. De rest van de cast bestaat grotendeels uit bekende gezichten of opkomende talenten uit het Nederlandstalige filmlandschap, waaronder dochter Gaite you-look-more-pretty-than-my-niece Jansen, dokter John Jones, (nep)Russisch crimineel Jan Bijvoet en wraakbeluste Jacob you-killed-my-partner Derwig.

Het overdreven typische gezinsleven van de Christians wordt verstoord als blijkt dat het groepje Russische klusjesmannen, dat hun huis overhoop haalt op zoek naar een verborgen buit, gezocht wordt door de politie en het gezin uiteindelijk door het drietal wordt gegijzeld in hun eigen huis. De situatie escaleert snel, waardoor niet alleen de familieband van de Christians maar vooral het blinde geloof van gezinshoofd Bernie danig op de proef gesteld wordt.

Regisseursduo Steffen en Flip persifleert niet alleen de klassieke Amerikaanse sitcom, het zet eigenlijk alles waar Amerikanen voor staan flink te kakken. Hun devoot religieuze familieleven, buitensporige liefde voor (nationale) sport, afkeer van het communisme en Rusland, portrettering van gezagsdienaars, homofobie, collectieve demonisering van drugs (met uitzondering van voorgeschreven medicatie), verheerlijking van geweervuur: eigenlijk alles wat ze aan de overkant van de plas hoog in het vaandel hebben staan of genormaliseerd hebben (althans volgens de overlevering van films en series uit met name de jaren ’80 en ’90) wordt tot in het belachelijke uitvergroot, ontmanteld, gestereotypeerd, opgeblazen, afgebroken, in de fik gestoken of anderszins geridiculiseerd, veelal vergezeld met satanisch gezang op de geluidsband.

Het is misschien een beetje een cheap shot - zeker omdat alles wat het mikpunt van spot vormt, in ieder geval naar hedendaagse Europese standaard, reeds als belachelijk te boek staat - maar het gebeurt met zo veel overgave dat het toch aanstekelijk werkt, al zal het ook de reden zijn dat deze zo pover ontvangen wordt. Toch vind ik het best blijk van ballen geven om in je Engelstalig debuut, dat een premiere genoot op het prestigieuze Sundance filmfestival, zo een smakelijke middelvinger naar de Amerikaanse cultuur uit te serveren. Bovendien steekt er best wat productiewaarde in dit filmpje. Met name de scenes dat Frost op het randje van psychose wankelt, zijn best gaaf in beeld gebracht.

Niet alles werkte even goed, maar Steffen en Flip geven vol gas in deze overvolle, compleet belachelijke film en ik heb er smakelijk om kunnen lachen. 3,5*

Ik vond vooral het karakter Bernie lastig.

In een film waarin alles over-the-top is voelde de rest nog wel realistisch aan als je dit projecteert op de sit-coms de geparodieerd worden. Misschien was het gast-gezin dat zo liefdevol werd opgenomen nog het meest 'out-of-place' omdat ze gewoon oprecht eng waren.

Maar Bernie is gewoon zó irritiant en ook onnodig lang irritant en neemt deze gewoon té lang om dingen duidelijk of zelfs té overduidelijk te maken dat het vervelend wordt.

Eigenlijk is het concept best goed; de uitvoering ook, het ziet er (op de grime na) zelfs overtuigend uit; er is gewoon écht een studio-set tot aan de grond gesloopt.

Ik hoop zelfs gewoon op een 'director's-cut' waarbij er flink wordt gesneden in Bernie*, want ik denk dat dit nog best wel eens wat kan worden en de toekomst in kan gaan als echte cult. Nu is het pulp.

Voor nu dan ook 2 sterren.

*(dat snijden bedoel ik dan in de beelden hè. Je gaat niet echt snijden in Bernie, dat zou absurd zijn. En als dat dan toch moet, dan maar in het begin. En dan een stiefvader de zaak over laten nemen ofzo. Maar ik ben geen schrijver.

Wat was dit? Blijkbaar een parodie op sitcoms, maar dat zijn al parodieën op het leven maar dan net aan binnen het geloofwaardige. Deze film gaat er te ver overheen en is daarmee nergens leuk of grappig. Enige geinige is het visuele aspect, hoe beeldformaat maar vooral kwaliteit van fotografie halverwege veranderen (en aan het eind weer teruggaan). Dat is leuk om te zien hoe eenzelfde ruimte er volstrekt anders uit kan zien. Enfin, ik keek de film vanwege Gaite Jansen maar zij is nauwelijks in beeld (maar voldoet nog wel, ze lijkt wel redelijk door te hebben in wat voor film ze zit en raakt de juiste toon ervoor). 1,0*.