C'è Ancora Domani (2023)

Vanaf 21 maart 2024 in de bioscoop (Arti Film)

Dit ziet er wel leuk uit. Eentje uit de categorie 'zo maken ze ze niet meer'.

Prachtige film. Cameravoering, zwart-wit, soundtrack..

Knap hoe een zwaar onderwerp op een komische en luchtige manier wordt gebracht, maar toch serieus genoeg genomen wordt. Mooi en emotioneel einde, hup vrouwen!

Indrukwekkende dubbelslag van Cortellesi zowel als regisseuse als actrice. Een dramatisch verhaal dat met knap acteerspel van iedereen, prachtige fotografie (dat sepia tilt de film echt naar een hoger niveau) met gepaste, gebalanceerde plotwendingen, immer stijlvol naar een sterk einde wordt geleid.

Dat het een box-office succes werd in het Italië van Giorgia Meloni is dan ook nog eens mooi meegenomen.

Wat kan 'Vrouwe Cinema' gul zijn !

'C'è ancora domani': Italiaans filmsucces maakt huiselijk geweld bespreekbaar - nos.nl

Italië, kort na de Tweede Wereldoorlog. Delia [Paola Cortellesi] maakt het beste van haar huwelijk met de veeleisende en bij vlagen brute Ivano [Valerio Mastandrea] en moet ook nog eens zorgen voor Ivano’s vader [Giorgio Colangeli]. Dochter Marcella [Romana Maggiora Vergano] ziet met lede ogen aan hoe haar moeder zich laat kleineren en mishandelen. Gefilmd als een persiflage op het neorealisme van Italiaanse grootheden als Luchino Visconti, Vittorio De Sica en Roberto Rossellini waarin de gewelddadige momenten in beeld zijn gebracht als een sitcom of als een dans. Een vreemde keuze, aangezien dit een (iets te nadrukkelijk) feministische inslag heeft. De ‘rebelse daad’ die Delia tegen het einde pleegt had ik zeker niet zien aankomen en was een behoorlijke anticlimax. Een uiterst zonderlinge en mislukte mix van maatschappelijk drama en sociale satire.

Redelijk ongeloofwaardig dat Delia en de Amerikaanse soldaat geen woord kunnen uitwisselen waar ze ook maar iets van verstaan, maar dat ze dan wel aan hem krijgt uitgelegd waarom het noodzakelijk is om het café van haar toekomstige schoonzoon op te blazen. Nog los van de vraag of een Amerikaanse soldaat in die context dat dan ook zou doen.

Om eerlijk te zijn kwam het einde me ook uit de lucht vallen. Had ik niet goed opgelet? Ik had begrepen dat de brief die ze zolang verstopte van haar oude aanbidder was die haar vroeg om met hem mee te verhuizen - op een bepaald moment, na het ontvangen van die brief, heeft ze het tegen hem over dat ze niet wist dat hij het echt meende - maar dat blijkt dan om haar oproeping voor de stembus te gaan (?). Misschien is die dubiositeit de bedoeling, en moet dan pas op het eind duidelijk worden dat het al die tijd om haar stemrecht ging, maar dat effect had het op mij alleszins niet. Ik vond dat aspect dan eerder maar een sof...

Verder inderdaad mooi en origineel evenwicht tussen licht en zwaar. En prima zwart-wittinten.

Ik zal de laatste zijn om het probleem van huiselijk geweld (in de westerse wereld sowieso, laat staan in het Italië van de jaren '40) te bagatelliseren - spreken over een "(iets te nadrukkelijk) feministische inslag" komt me dan ook wel wat wereldvreemd voor.

Toch had ik wel wat moeite met de geloofwaardigheid van de echtgenoot en de manier waarop de hoofdrolspeelster zich alles liet welgevallen. De twee strontvervelende broertjes waren er waarschijnlijk ter uitvergroting dat jongens al van jongs af aan meer mogen, maar ook zij kwamen me alsnog wat over de top voor.

Voeg daarbij de beide zaken die hierboven door dreambrotherjb al tussen spoilerquotes gezet zijn en het overlijden van schoonvader op zondagochtend, dat je door enkele toespelingen ook ruimschoots aan zag komen en het totaalbeeld blijft wat onbevredigend. Dankzij een paar komische scènes, hier en daar wat mooie symboliek (tussen de matig geplaatste liedjes en choreografieën door) en een scherp neergezette aanstaande schoonfamilie nog net 3*

Mooie film met prachtige acteurs en actrices.

Gisteren in de bioscoop gezien en voluit zitten genieten. De film wordt prachtig in beeld gebracht en het drama in het Italiaanse wordt op een luchtige wijze gepresenteerd. Er staat niet voor niets komedie bij het genre. Want hoe serieus het verhaal ook is, er is continu wel iets om een glimlach van op je gezicht te toveren. De film leunt vervolgens sterk op een verwachtingspatroon, maar tovert een geweldig verrassend einde uit de hoed. Zo weet C'è Ancora Domani op een geweldige wijze een statement neer te zetten, waarin de vrouw centraal staat.

Genoten van deze op en top Italiaanse film gehuld in die mooie zwartwitte tinten die erg sfeervol het jaar na de Tweede Wereldoorlog weergaven in Rome.

Best wel een zwaar thema over huishoudelijk geweld. Prima ook die setting over de positie van de vrouw, de roddelcultuur, het gemeenschapsleven in de wijk, de tradities rond de verloving ...

Ondanks enkele zwaarmoedige onderwerpen slaagt Cortellesi er moeiteloos in om er enkele luchtige elementen in te proppen. Niet zozeer met humor, al was er zeker wat satire aanwezig, maar voornamelijk met de knappe muziek die de tijd leek te doen stilstaan. Aparte, maar geslaagde aanpak.

Verrassend einde waar iedereen wel op het verkeerde been werd gezet. Een ode aan de vrouw leek het wel voor Cortellesi, maar dan begrijp ik de brief aan Marcella niet zo goed. Dat leek veeleer op een afscheid. Grappig wel die opgeblazen ijsjeszaak, alleen mag Joost het weten hoe ze dat voor elkaar kreeg.

Protagoniste Paola Cortellesi debuteert als regisseur met een uitstekend drama over huiselijk geweld, dat door haar doelbewust luchtig wordt gehouden. De vormgeving in de naoorlogse neorealistische stijl geeft de film extra cachet. De optimistische “afrekening” op het einde met het patriarchaat is even verrassend als welkom. Ik heb hier echt van genoten.

There's Still Tomorrow: The film which beat Barbie at the box office in Italy - bbc.com

Prima film inderdaad. Iets te karikaturaal over de hele linie, maar mooi eigentijdse film in ouderwets neorealistische stijl. Vond het grotendeels wel werken, al is het af en toe op het randje.

Erg mooie film, ik hou wel van een goed verhaal en dit werd ook nog eens zeer fraai in beeld gebracht. Erg van genoten.

Deze film is helemaal langs mij heengegaan. Lijkt me zeer interessant, en het ziet er allemaal ook fantastisch uit.

Deze film heeft mij geraakt.

Niet over de hele lijn helemaal geslaagd (er zijn hier al wat minpuntjes benoemd) maar verder wel echt een heel originele film die ook prima uitgewerkt is.

Uitstekende film over een vrouw met drie kinderen die door haar man mishandelt wordt. Een film over huiselijk geweld en de positie van de vrouw die vooral geslaagd is vanwege de originele uitvoering (neorealisme, waarbij vervolgens ook met deze stijl wordt gebroken dmv de soundtrack en bijvoorbeeld de ongebruikelijke dans-scene). De setting (het na-oorlogse Italie) is dan ook perfect gekozen. Goed acteerwerk en een aangrijpend einde.

Paola Cortellesi’s regiedebuut vertelt een krachtig en ontroerend verhaal dat zich afspeelt in de jaren '40 in Italië. Delia is een huisvrouw en moeder van een dochter en twee zonen. Ze is getrouwd met een bullebak van een vent die haar regelmatig slaat. Bovendien moet ze nog zorgen voor een brompot van een schoonvader die bij hen inwoont. Ze zit in een benauwende sociale omgeving. Desondanks houdt ze vast aan haar dromen en de hoop op een betere toekomst. Ze wil proberen te ontsnappen aan haar benarde situatie om een nieuw leven op te bouwen.
Regisseuse Cortellesi slaagt erin om de complexiteit van genderrollen op een subtiele manier aan te kaarten, zonder dat de film belerend wordt. Haar regie is gevoelig en genuanceerd, en de acteerprestaties, vooral van haarzelf in de hoofdrol, zijn prima. De cinematografie (in zwart-wit) is sfeervol en weet de melancholie en hoop van de periode goed vast te leggen. De film is een ode aan de veerkracht van vrouwen en de kracht van solidariteit. Een ontroerend en relevant werk over hoop en doorzettingsvermogen. Bij het einde werd ik persoonlijk op het verkeerde been gezet. Aanbevolen.

Deze film nog proberen mee te pakken voor het einde van het jaar. Geen idee waar en hoe, maar wil deze wel zien.

Met dank aan John Milton dan eindelijk gezien! Zeer serieus onderwerp (of onderwerpen), maar de regisseur gooit er ook wat humor, muziek en zelfs dans in. Prima cocktail. Schitterende cinematografie ook.

Delia leeft met haar man Ivano, drie kinderen en haar bedlegerige schoonvader in een kelderwoning. Geen aardige man die Ivano. Een aardje naar zijn vaartje. Delia wordt door hem met regelmaat geslagen. De aanleidingen daarvoor zijn klein of niet aanwezig. Delia ondergaat het deemoedig. Zie hier de situatieschets van dit emancipatorische drama dat werd geregisseerd door Paola Cortellesi, die tevens de hoofdrol van Delia op zich neemt en meeschreef aan het script. Plaats van handeling: Rome net na de tweede wereldoorlog.

C'è Ancora Domani is een zwart-witfilm met als protagoniste een heldin uit het gewone arbeidersmilieu. Een film over onderdrukking en vrouwelijk verzet daartegen. De film brengt het als een sociaal drama en vergeet daarin de humor niet. De inbreng van humoristische scènes en gebeurtenissen wekken af en toe wat bevreemding op maar doen geen afbreuk aan de ernst van het drama. De humor werkt verlichtend en maakt op een vloeiende manier onderdeel uit van de tragiek. Het verhaal is gebaseerd op gebeurtenissen die in de eigen familie van de schrijvers plaatsvonden of baseert zich op belevenissen van buren en bekenden. Het zijn bronnen die garant staan voor een authentiek beeld van het Rome van 1946. Een tijd waarin een groot deel van de vrouwen het huiselijke geweld van hun mannen als een wetmatigheid accepteert.

De ongelijkheid van de vrouw wordt niet alleen toonbaar gemaakt in de geweldsscènes. De achtergestelde positie van de vrouw is ook breder zichtbaar in de film. De film noemt bijvoorbeeld scholing, ongelijke beloning en het kiesrecht als issues. Het zijn thema's die in Delia's verhaal langskomen. In het verhaal over de moeilijke omstandigheden en tegenwerkende krachten waaronder Delia en haar het alledaagse leven beleven. In een verhaal waarin gelukkig ook krachten werkzaam zijn die flinters hoop voor de toekomst genereren.

In het begin van de film zweeft de camera langs de drukte en de hectiek van alledag zoals die in de straten van Rome altijd heersen. Een bont en romantisch straatbeeld glijdt aan het oog van de kijker voorbij. Een knippende kapper, een man die de aantrekkelijke Delia nafluit, de kraampjes waar verkopers luidruchtig hun waren aanprijzen, een groepje dansende meisjes, de G.I.’s van het Amerikaanse leger die alles rustig in ogenschouw nemen. De hoop op een betere toekomst vibreert door de straten en in de huizen van de mensen. Hier en daar ontmoeten we een vrouw die openlijk de heerschappij van de man ondermijnt. Een marktvrouw die haar man en public afvalt. Een verkoopster in een winkel die een leverancier de deur wijst omdat hij alleen genoegen neemt met de handtekening van haar man. Het zijn kleine discrepanties die de zwart-wit beelden vullen met kleur.

Ook Delia laat zich door de nieuwe wind beïnvloeden. Ze fungeert weliswaar als boksbal voor haar man, maar wordt in de film desondanks niet als grijze muis of als lijdzaam opgevoerd. Onder haar berustende uitstraling laat zij wel degelijk een grote mate van rebellie zien. C'è Ancora Domani is een mooie mix van neorealisme en vermakelijke cinema en is gegoten in een klassiek zwart-wit jasje. C'è Ancora Domani is een opwekkende realistische tragikomedie en een fijne film.