C'è Ancora Domani (2023)

Italië, kort na de Tweede Wereldoorlog. Delia [Paola Cortellesi] maakt het beste van haar huwelijk met de veeleisende en bij vlagen brute Ivano [Valerio Mastandrea] en moet ook nog eens zorgen voor Ivano’s vader [Giorgio Colangeli]. Dochter Marcella [Romana Maggiora Vergano] ziet met lede ogen aan hoe haar moeder zich laat kleineren en mishandelen. Gefilmd als een persiflage op het neorealisme van Italiaanse grootheden als Luchino Visconti, Vittorio De Sica en Roberto Rossellini waarin de gewelddadige momenten in beeld zijn gebracht als een sitcom of als een dans. Een vreemde keuze, aangezien dit een (iets te nadrukkelijk) feministische inslag heeft. De ‘rebelse daad’ die Delia tegen het einde pleegt had ik zeker niet zien aankomen en was een behoorlijke anticlimax. Een uiterst zonderlinge en mislukte mix van maatschappelijk drama en sociale satire.

Genoten van deze op en top Italiaanse film gehuld in die mooie zwartwitte tinten die erg sfeervol het jaar na de Tweede Wereldoorlog weergaven in Rome.

Best wel een zwaar thema over huishoudelijk geweld. Prima ook die setting over de positie van de vrouw, de roddelcultuur, het gemeenschapsleven in de wijk, de tradities rond de verloving ...

Ondanks enkele zwaarmoedige onderwerpen slaagt Cortellesi er moeiteloos in om er enkele luchtige elementen in te proppen. Niet zozeer met humor, al was er zeker wat satire aanwezig, maar voornamelijk met de knappe muziek die de tijd leek te doen stilstaan. Aparte, maar geslaagde aanpak.

Verrassend einde waar iedereen wel op het verkeerde been werd gezet. Een ode aan de vrouw leek het wel voor Cortellesi, maar dan begrijp ik de brief aan Marcella niet zo goed. Dat leek veeleer op een afscheid. Grappig wel die opgeblazen ijsjeszaak, alleen mag Joost het weten hoe ze dat voor elkaar kreeg.

Protagoniste Paola Cortellesi debuteert als regisseur met een uitstekend drama over huiselijk geweld, dat door haar doelbewust luchtig wordt gehouden. De vormgeving in de naoorlogse neorealistische stijl geeft de film extra cachet. De optimistische “afrekening” op het einde met het patriarchaat is even verrassend als welkom. Ik heb hier echt van genoten.

Uitstekende film over een vrouw met drie kinderen die door haar man mishandelt wordt. Een film over huiselijk geweld en de positie van de vrouw die vooral geslaagd is vanwege de originele uitvoering (neorealisme, waarbij vervolgens ook met deze stijl wordt gebroken dmv de soundtrack en bijvoorbeeld de ongebruikelijke dans-scene). De setting (het na-oorlogse Italie) is dan ook perfect gekozen. Goed acteerwerk en een aangrijpend einde.

Paola Cortellesi’s regiedebuut vertelt een krachtig en ontroerend verhaal dat zich afspeelt in de jaren '40 in Italië. Delia is een huisvrouw en moeder van een dochter en twee zonen. Ze is getrouwd met een bullebak van een vent die haar regelmatig slaat. Bovendien moet ze nog zorgen voor een brompot van een schoonvader die bij hen inwoont. Ze zit in een benauwende sociale omgeving. Desondanks houdt ze vast aan haar dromen en de hoop op een betere toekomst. Ze wil proberen te ontsnappen aan haar benarde situatie om een nieuw leven op te bouwen.
Regisseuse Cortellesi slaagt erin om de complexiteit van genderrollen op een subtiele manier aan te kaarten, zonder dat de film belerend wordt. Haar regie is gevoelig en genuanceerd, en de acteerprestaties, vooral van haarzelf in de hoofdrol, zijn prima. De cinematografie (in zwart-wit) is sfeervol en weet de melancholie en hoop van de periode goed vast te leggen. De film is een ode aan de veerkracht van vrouwen en de kracht van solidariteit. Een ontroerend en relevant werk over hoop en doorzettingsvermogen. Bij het einde werd ik persoonlijk op het verkeerde been gezet. Aanbevolen.

Delia leeft met haar man Ivano, drie kinderen en haar bedlegerige schoonvader in een kelderwoning. Geen aardige man die Ivano. Een aardje naar zijn vaartje. Delia wordt door hem met regelmaat geslagen. De aanleidingen daarvoor zijn klein of niet aanwezig. Delia ondergaat het deemoedig. Zie hier de situatieschets van dit emancipatorische drama dat werd geregisseerd door Paola Cortellesi, die tevens de hoofdrol van Delia op zich neemt en meeschreef aan het script. Plaats van handeling: Rome net na de tweede wereldoorlog.

C'è Ancora Domani is een zwart-witfilm met als protagoniste een heldin uit het gewone arbeidersmilieu. Een film over onderdrukking en vrouwelijk verzet daartegen. De film brengt het als een sociaal drama en vergeet daarin de humor niet. De inbreng van humoristische scènes en gebeurtenissen wekken af en toe wat bevreemding op maar doen geen afbreuk aan de ernst van het drama. De humor werkt verlichtend en maakt op een vloeiende manier onderdeel uit van de tragiek. Het verhaal is gebaseerd op gebeurtenissen die in de eigen familie van de schrijvers plaatsvonden of baseert zich op belevenissen van buren en bekenden. Het zijn bronnen die garant staan voor een authentiek beeld van het Rome van 1946. Een tijd waarin een groot deel van de vrouwen het huiselijke geweld van hun mannen als een wetmatigheid accepteert.

De ongelijkheid van de vrouw wordt niet alleen toonbaar gemaakt in de geweldsscènes. De achtergestelde positie van de vrouw is ook breder zichtbaar in de film. De film noemt bijvoorbeeld scholing, ongelijke beloning en het kiesrecht als issues. Het zijn thema's die in Delia's verhaal langskomen. In het verhaal over de moeilijke omstandigheden en tegenwerkende krachten waaronder Delia en haar het alledaagse leven beleven. In een verhaal waarin gelukkig ook krachten werkzaam zijn die flinters hoop voor de toekomst genereren.

In het begin van de film zweeft de camera langs de drukte en de hectiek van alledag zoals die in de straten van Rome altijd heersen. Een bont en romantisch straatbeeld glijdt aan het oog van de kijker voorbij. Een knippende kapper, een man die de aantrekkelijke Delia nafluit, de kraampjes waar verkopers luidruchtig hun waren aanprijzen, een groepje dansende meisjes, de G.I.’s van het Amerikaanse leger die alles rustig in ogenschouw nemen. De hoop op een betere toekomst vibreert door de straten en in de huizen van de mensen. Hier en daar ontmoeten we een vrouw die openlijk de heerschappij van de man ondermijnt. Een marktvrouw die haar man en public afvalt. Een verkoopster in een winkel die een leverancier de deur wijst omdat hij alleen genoegen neemt met de handtekening van haar man. Het zijn kleine discrepanties die de zwart-wit beelden vullen met kleur.

Ook Delia laat zich door de nieuwe wind beïnvloeden. Ze fungeert weliswaar als boksbal voor haar man, maar wordt in de film desondanks niet als grijze muis of als lijdzaam opgevoerd. Onder haar berustende uitstraling laat zij wel degelijk een grote mate van rebellie zien. C'è Ancora Domani is een mooie mix van neorealisme en vermakelijke cinema en is gegoten in een klassiek zwart-wit jasje. C'è Ancora Domani is een opwekkende realistische tragikomedie en een fijne film.