The Outrun (2024)

Mooi, mijns inziens realistische inkijk in 't leven van een (ex)alcoholiste die haar leven na enkele malen (hard) vallen en opstaan weer op weet te pakken.

Mooie cinematografie, mooie beelden van 'n ruig Schots eiland, meer dan prima geacteerd, de chronologische sprongetjes houden je erbij, hier en daar iets te lang uitgesponnen en de ingebrachte mystiek wellicht wat gekunsteld vond ik, maar de film kan 't goed hebben.

De film gaat over een jonge vrouw die te veel drinkt (waarom is niet duidelijk: er is de suggestie dat het erfelijk is omdat haar vader krankzinnig is) en dat is vervelend voor haar want het levert genante momenten op en haar vriendje loopt bij haar weg. De film voelt als een hele lange Postbus 51-spot ‘Drank maakt meer kapot dan je lief is’. Maar de film heeft evengoed een happy ending want op een eiland zonder drank kickt ze af en wordt ze weer gelukkig. Ik kon er niet veel mee. De hoofdpersoon spreekt vage poëtisch-mystieke teksten zoals dat we uit de oceaan komen, dat het lichaam een continent is en dat verdronken mensen zeehonden worden die ’s nachts aan land komen. Daar kon ik ook niet veel mee en ik weet ook niet wat deze ‘we zijn één met de Aarde’-mystiek met het alcoholdrama te maken heeft. Ik vermoed dat het boek duidelijker is.

Best lang naar deze film uitgekeken, Saoirse Ronan is een van mijn favoriete actrices van haar generatie. Aan haar lag het niet, ze is weer uitstekend als altijd. Maar ik had best een tijdje moeite om in de film te komen. Het niet-chronologische is in het begin allemaal wat te rommelig en onduidelijk (haar haarkleur moet waarschijnlijk een houvast zijn). Het tweede uur komt het allemaal wat in een beter vaarwater, maar sommige aspecten vond ik nog steeds niet erg sterk. Zoals anderen ook al zeggen, het mystieke vond ik zelf niet echt werken, het is nogal zeurderig en teveel wannabe diepgang.

Het thema van mentale gezondheid en verslaving blijft nogal aan de oppervlakte. Haar vader is bipolair en zijzelf heeft te kampen met alcoholverslaving, maar we moeten daar als kijker zelf maar iets van maken. Waarom ze op het einde ineens wel met zichzelf in het reine komt blijft ook maar gissen.

Door Ronan is het wel weer de moeite waard om te kijken, maar voor de rest lijkt de film meer te willen zeggen dan het echt weet over te brengen.

3,25*

"... het is alsof je een potje aan het kleien bent, en dan elke keer de stukjes er af vallen, en je weer half opnieuw aan een nieuwe poging begint," schrijft Graaf Machine. Een (onbedoeld) prachtige metafoor voor het langzame en langdurige proces van afkicken, dat veelal met horten en stoten gaat, precies zoals deze heerlijke film is opgebouwd: fragmentarisch, nauwelijks een verhaallijn, met parallellen tussen de keiharde muziek die het leven van Rona in Londen begeleidt en de keiharde wind op de Orkney-eilanden die zij uiteindelijk als een dirigent weet te temmen.

En wat een actrice, Saoirse Ronan, die in deze film overtuigend put uit het meest brede palet van emoties.

Saoirse Ronan gaat waar velen haar voorgingen in de hoop eindelijk die felbegeerde Oscar binnen te slepen met een portret van een alcoholicus tijdens verschillende fases uit haar leven. Er zijn een paar scènes die zich afspelen tijdens Rona’s jeugd (met Freya Evans als Rona) op het Schotse eiland Papay, maar het scenario springt vooral heen en weer tussen drie andere fases. De tienerjaren waarin Rona [Saoirse Ronan] zich afzet tegen haar ouders door te zuipen en te feesten, de periode waarin ze van haar alcoholisme probeert af te komen en tenslotte die waarin ze vanuit Londen terugkeert naar Papay om in het reine te komen met haar verleden. Ronan mag afwisselend dronken, teruggetrokken en euforische zijn en ons verblijden met poëtische wijsheden en een verhaaltje over een mythologisch zeehondje. Het is allemaal best aardig gedaan, maar ik heb werkelijk niets origineels kunnen ontdekken.

Prachtig portret van een jong verslaafd meisje. Voor zover ik kan inschatten aan de hand van de verslaving in mijn omgeving meemaakte is het allemaal vrij accuraat gedaan. Ik kon goed meevoelen, maakte tijdens de film zo ongeveer dezelfde worsteling door als zij, terwijl ik godzijdank niet hetzelfde probleem heb.

Aan het einde van film moesten sommige mensen huilen. Ik huil niet zo snel, maar ik snapte het wel. Mooi ook hoe heden en verleden door elkaar gevlochten werden. Soms snapte ik even niet waar we waren, maar dat past natuurlijk goed bij het thema.

Die licht-filosofische beschouwingen vond ik niet zo sterk, zoals ook anderen hier opmerken. Maar het stoorde me ook niet. Zeehonden zijn leuke dieren om te zien, tenzij je een vis bent.

Ik vind Saoirse Ronan een uitstekende actrice en ook hier genoot ik weer van haar spel. Zeker wanneer ze een kwetsbare rol opneemt, torent ze boven zichzelf uit. The outrun portreteert een jonge Rona die kampt met een alcoholverslaving en alle moeite heeft om dat label van zich af te gooien.

Het is geen standaardfilm over verslavingen die al menig de revue zijn gepasseerd. Niet het afkicken of de verslaving staat centraal, wel de persoon Rona zelf en de invloed die de verslaving heeft op haar omgeving en leven. Het geheel wordt authentiek en sereen gebracht. Fijn ook die verwijzingen naar die Angelsaksische mythes rond de Selkies en de zeeslang. Dat bracht toch een extra touch, alsof je zou gaan geloven dat Rona ...

Het is wel geregeld opletten want de film maakt geregeld sprongen naar heden en verleden waardoor het voor mij niet altijd duidelijk was in welke fase Rona zich bevond. Op zich niet zo erg, maar toch. Prima setting ook daar ergens op de Orkney-eilanden, een prima plaats om (verder) te ontwennen of misschien net waar je door de leegte depressief zou van worden. Het is alvast Londen niet ...

Prima film waarbij je ook aan de haren kunt zien in welke fase Rona zich bevindt.

Samen met het rauwe landschap ( ben er vorig jaar nog geweest maar herkende niet veel), zet deze film een mooie fase neer van het leven van Rona.

Rest me ook een compliment te geven voor de gekozen muziek, die heel goed past bij de beelden.

Mooi film die de chaos in het hoofd van een verslaafde weergeeft. Je moet de chaos die de film weergeeft een beetje kunnen omarmen anders ga je afhaken

Ik heb The Outrun in de bioscoop gezien en was vooral onder de indruk van het prima acteerwerk van Saoirse Ronan. Ze slaagt erin om de film te dragen en een personage neer te zetten waarbij je de tragiek voortdurend voelt.

Toch weet de film onvoldoende te overtuigen. Het eerste uur is nog prima. De beelden van Schotland zijn prachtig, je raakt als kijker zeer geïnteresseerd in het hoofdpersonage en de dingen die zij meemaakt. Maar na pakweg het eerste uur wordt het een grote herhaling van zetten en begint de verveling hard toe te slaan. Ja, de zee is koud, ja, het waait wel erg hard, ja, daar is weer een tegenslag en och jee, met het vogel spotten schiet het ook maar niet op.

The Outrun is alles bij elkaar een erg lange, onsympathieke en trage film die tegen het einde veel te zalvend en pretentieus wordt. Als het grote gebaar achterwege was gebleven en de relaties tussen de personages beter waren uitgewerkt, dan had dit een prima film kunnen zijn.

Nu is het vooral een lange zit die met het verstrijken van elke minuut meer gaat irriteren. Je zou bijna vergeten dat het eerste uur best zijn mooie momenten had en dat Saoirse Ronan een prima rol neerzet, maar eerlijk is eerlijk, zij had een veel betere film verdiend.

Matig

Aardige film over een vrouw die sinds kort weer sober is, terugkeert naar het eiland waar ze is opgegroeid. Een redelijk ingetogen en nogal langdradig en voorspelbaar portret over een vrouw die worstelt met een verslaving. Niet de eerste film over alcoholisme. Heden en verleden lopen door elkaar heen, waardoor het even duurt voordat de film goed op gang komt. Mooie beelden van de Orkney-eilanden.

Niet zo´n vrolijke film.
wel mooie natuurbeelden van de eilanden.
een sterke performance van Saoirse Ronan, die hier heel naturel speelt.
de boodschap van de film lijkt te zijn dat de natuur helend werkt als je er maar oog voor hebt.
Mooi einde met de kwartelkoning!

Eigenlijk de hele film lang zat ik me te beraden op wat ik er dan eigenlijk van zou gaan vinden, meer dan me gewoon te verliezen in het plot. Wellicht omdat het toch af en toe wat te dichtbij komt. Is het zeurende en niet al te aimabele karakter dat Ronan zo fraai neerzet me desondanks sympathiek, wil ik net als zij eigenlijk gewoon naar de Orkneys verhuizen en mijn vrienden en vooral mijn ouders vergeten - heb ik dan genoeg aan het mooie landschap of verveel ik me binnen een dag dood. Kan ik leven zonder drank, en ben ik dan nog steeds gelukkig, kan ik mezelf vergeven voor wat ik gedaan heb terwijl ik zo dronken was dat ik er niets meer van weet. Waar leidt de Proustiaanse zoektocht naar het geluk ons heen.

Geniaal hoe daar dan een antwoord op komt. Een van de mooiste filmeindes ooit.

Het script van deze film is vrij mager, het draait ook eerder rond karakter uitdieping rond het hoofdpersonage. Saoirse Ronan schittert opnieuw in dit drama als een jonge vrouw die worstelt met haar familiale verleden en een verslaving. Het is niet altijd duidelijk wat de verteller nu juist wil meegeven. Dat moet ook niet per se, de kijker mag ook wel wat moeite doen. Maar het blijft nogal vaag en het duurde ook even voor de film wat van start ging. De film blijft daardoor ook minder plakken nadien. Al was ik blij om Ronan nog een keer in een dramatische rol te zien.

The Outrun is de derde speelfilm van regisseur Nora Fingscheidt. Haar eerdere films Systemsprenger (2019) en The Unforgivable (2021) bevielen me met mate, maar intrigeerden wel. Dus erg benieuwd naar The Outrun. De film is gebaseerd op de gelijknamige autobiografie van Amy Liptrot en vertelt van de alcoholverslaving van de jonge en talentvolle Rona en haar strijd daartegen. Fingscheidt stelt niet teleur. The Outrun is een prachtige film.

De film hanteert niet een chronologische aanpak. Het verhaal wordt in drie tijdvakken verteld en speelt zich op drie plaatsen af. De drie verhaallijnen lopen door elkaar. Soms is het wat lastig om precies te weten in welk tijdvak de film zich bevindt. Gelukkig is daar dan het kapsel van hoofdrolspeler Saoirse Ronan die zo vriendelijk is om de kijker middels de kleur van haar kapsel daarin bij te staan. De vertelstructuur maakt dat gebeurtenissen, plaatsen en personages met elkaar worden vervlochten op een manier die de neergang en wederopstanding van Rona prettig inzichtelijk maakt.

The Outrun is een prachtig drama dat zich heerlijk langzaam en sfeervol ontvouwt. Saoirse Ronan is geweldig als de vrouw die tegen haar verslaving vecht. Ze overtuigt als wrakkig mens, als vervelende dronkaard, als depressieve eenzaat en als naar verlichting zoekend mens. Woede, schaamte, rouw, melancholie, uitbundige extase, agressie en controleverlies. Ze laat het allemaal zien. Geweldig acteerwerk. Ronan versmelt met haar personage. Ik leed met haar mee.

Een sfeervolle bijdrage wordt geleverd door de fantastische locaties. De Schotse Orkney-eilanden. Ruig en wild. De altijd waaiende wind. De schuimbekkende golven beukend op de rotsen. Het schrale landschap. Een setting die in eerste instantie neerslachtig maakt. Maar ook een setting die na de eerste kennismaking eigenlijk wonderschoon blijkt te zijn. Authentiek. Naturel. Onstuimig. Oer. Mooi. Het zijn kwalificaties die je ook op protagoniste Rona kunt toepassen.

The Outrun tekent een intensieve karakterschets waarvan de alcoholverslaving een onderdeel is. Onderdeel van de schets is ook de familiegeschiedenis. Met een vader die aan een bipolaire stoornis leidt en een moeder die haar heil in religie zoekt, zijn de onderlinge verhoudingen afstandelijk. Rona zoekt het in de zelfredzaamheid. Het leidt haar naar de mooiste locatie in de film. Een winters verblijf op het kleine eiland Papa Westray moet de beslissende stap worden in het genezingsproces. Met name in dat deel van de film worden de natuur en het gedrag van dieren afgezet tegen Rona’s situatie. De film zoekt de verbinding en vindt die. Het slot sluit daarbij aan en is prachtig.

"The Outrun" van Nora Fingscheidt is een film die balanceert tussen rauw realisme en visuele poëzie. Fingscheidt weet de Schotse landschappen te vangen met beelden die vaak adembenemend en bijna dromerig zijn. Toch had ik moeite met het eerste uur, waarin de film blijft hangen in repetitieve scènes van een drankorgel dat vooral agressief en onsympathiek overkomt. Dit slepende begin maakt het lastig om emotioneel betrokken te raken. Pas later komt er meer gelaagdheid en emotie, waardoor de kracht van de film zich echt ontvouwt. Een wisselvallige, maar visueel sterke ervaring. Minder interessant en te lang voor mij, maar toegegeven veel kijkers in de zaal waren positiever.