John Wick: Chapter 4 (2023)

Zoals de eerste 3 films kijkt het wel lekker weg, maar wordt het wel eentonig, de vechtscenes.

Iedereen wacht netjes zijn beurt af om John Wick aan te vallen. En terwijl hij er ellenlang over doet om zijn wapen te herladen speelt zich een staakt-het-vuren af.

En ook een grappig detail: in de eerste 3 films schiet hij zo'n beetje iedereen door het hoofd. Behalve als men kogelvrije jasjes draagt, dan blijft hij maar op de jasjes schieten.

En een bevriende figurant wordt met een schot door het hoofd geschoten, maar als iemand ongemerkt op John Wick schiet missen ze altijd.

Grappige films als tijdverdrijf, maar geen meesterwerk.

Wat mij betreft had het voor John Wick bij één film kunnen blijven. Alle vervolgen zijn grotendeels een herhaling van zetten. Waar het tweede deel nog wel de moeite waard is, was deel drie dat al niet meer en dit vierde deel is dat zeker niet. Bijna drie uur nagenoeg eindeloze gevechten, waarvan de uitkomst toch telkens al vast staat en die veelal meer van hetzelfde zijn. Van een gedegen verhaal moet deze film het zeker niet hebben. Aangezien de actie dus ook niet boeiend is, is dit een erg lange zit. Een speelduur van bijna drie uur is er echt ruimschoots teveel aan. Naar het zich laat aanzien is dit het laatste deel in de reeks en dat is maar goed ook.

169 minuten non stop actie vol met gevechten, schieten waarin één man bijna zonder hulp honderden mensen aan het flarden schiet of in elkaar slaat. Overdreven ten top, maar dat weet je ook bij de John Wick films. De actiescènes zien er wel goed uit en bepaalde scènes worden leuk gefilmd door gebruik te maken van standpunten vanuit het vogelperspectief. Het slot weet enigszins te verrassen. De duur van de film is weliswaar overdreven. 6/10

In deel 4 wordt het hele John Wick universum inmiddels een beetje een persiflage van zichzelf. Met 23 "coole" one-liners per minuut, 5 hip ogende locaties per kwartier en een bodycount van 2831 per uur voelt het allemaal wel erg geforceerd aan. Al zien de sets er wel echt goed uit en zijn de meeste knokpartijen strak geregisseerd en hier en daar ook nog leuk bedacht. Wat uiteraard vooral is waar John Wick om draait.

Maar tussen alle toffe beelden en kanonnenvoer door had ik vrij vaak geen idee hoe, waar of waarom bepaalde dingen gingen zoals ze gingen. En dat irriteerde. Het vliegt wat te veel alle kanten op, en dat een kleine 3 uur lang.

Ik denk dat dit 4de deel op meerdere vlakken goed in 1 woord is te vangen: Overkill.

Ik haak nu toch ook voor de eerste keer wat af op deze onzinnige actie. Overkill is inderdaad het juiste woord. John Wick lijkt ook geen echt doel meer te hebben in deze film behalve zijn vrijheid afkopen. En dan is het "kill 'm all"? en in first person shooter modus terwijl Wick tussen de kogels loopt. Hoe stompzinniger kan een actiefilm nog zijn? Nog best gaaf gefilmd soms, zoals de actie die van bovenaf wordt weergegeven maar een leuke held is Wick niet meer. Het was al kantje boordje in deel 3 maar hier wordt het te bont.
Zijn levenloos gebrabbel viel me tegen. En tegen het einde wordt hij nog eens geholpen door één van zijn vijanden .... De snobistische markies en Mr Nobody zijn ook al geen spannende tegenstanders. Hier is more duidelijk less...

Als je zoveel plot armor hebt als John Wick, en je gewoon niet dood kunt terwijl 1000 man je proberen te vermoorden, en daarbovenop de bad guys anoniem gehelmde pure cannon fodder worden, kan ik niet koud of warm meer worden van actiescenes ongeacht hoe mooi en cool ze opgezet zijn.

Cain is het enige tegen karakter dat een beetje indruk maakt als personage, maar serieus??? een blind guy die iedereen aan stukjes hakt, kogels ontwijkt en nergens tegenaan loopt? In het begin gebruikt hij nog wat trucjes om zijn vijanden te detecteren, maar daarna lijkt het wel alsof hij the force leest en knokt alsof hij geen enkele handicap heeft.

The high table had interessanter gekund, al vind ik de lore best leuk. De markies viel echter een beetje tegen, ook daar is zijn motivatie niet heel duidelijk en wordt het een beetje 'raar' gespeeld.

Ikzelf heb de meeste actie gewoon geskipt, want John gaat toch niet dood, dus...

Origineel was inderdaad de Hotline Miami camera perspectief, maar voor de rest weet ik al niks meer van deze film.

Neem een shotje elke keer als John "Yeah" zegt, en je bent gegarandeerd passed out voordat de film eindigt.

Goeie film waarbij de prijs op het hoofd van de ultieme huurmoordenaar blijft stijgen. Meer van hetzelfde, maar dat is op zich geen probleem hier. De film duurt echter wel te lang. Mooie locaties en wederom is alles uiterst stijlvol in beeld gebracht. De vecht-scenes zien er ook weer goed uit met de lange finale in Parijs als hoogtepunt.

John Wick pakt in dit vierde deel de draad weer op en gaat voort zich te wreken op de 'High Table'. Met een speelduur van 169 minuten neemt de film iets meer tijd om zijn merkwaardige parallelle universum vol meedogenloze killers en vreemde rituelen verder uit te bouwen. Een interessante wereld die met veel mystiek is omgeven. Hoe onlogisch het allemaal ook is, met behulp van uitstekende actie, zwarte humor en een stijlvolle presentatie is de inleving in de setting niet moeilijk.

Met Chad Stahelski als regisseur is de actie gegarandeerd goed. Stahelski deed de stunts voor Keanu Reeves in de Matrix-trilogie. Gun Fu actie is wederom prominent aanwezig. De combinatie van martial arts en schietgevecht is visueel en choreografisch indrukwekkend. John Wick stoot zich op die manier langs rijen tegenstanders. In lange sequenties zonder abrupte cuts en zonder nerveus cameragebruik kan van de gevechten likkebaardend worden genoten. De actie is grandioos geënsceneerd.

Schitterend camerawerk maakt van rondrijdende auto’s spectaculaire killermachines. Schitterend camerawerk neemt de kijker in vogelvlucht mee door allerlei ruimtes waarin hordes vechtenden elkaar agressief omverblazen en elkaar het hoofd inslaan. Schitterend camerawerk geeft de film een lekkere dynamiek die slechts zelden wordt onderbroken door scènes waarin wordt gesproken.

Van John Wick moet je het in dat opzicht ook niet hebben. De held schijnt in al die 169 minuten slechts 380 woorden te spreken. John Wick en het gesproken woord bijten elkaar. Een zwijgzame John Wick is een goede John Wick. Keanu Reeves is nu eenmaal een matige acteur en krijgt met weinig tekst gelukkig maar weinig gelegenheid dat te onderstrepen. John Wick Chapter 4 is sowieso geen praatilm. De dramatische inhoud is in deze film sowieso slechts van secundair belang. Het draait om actie. En Reeves excelleert in de actiescènes. Wick’s tegenstanders worden erg indrukwekkend, erg koelbloedig en erg hardhandig behandeld. In de non-verbale uitspattingen ligt zijn kracht. Wick is een actieheld pur sang. Heerlijk.

Een leuke bezetting trouwens. Donnie Yen maakt indruk als blinde huurmoordenaar. Scott Adkins is nauwelijks herkenbaar tijdens zijn humorvolle optreden in een fatsuit. En Shamier Anderson en zijn valse hond zijn koel en wachten steeds het beste moment af om toe te slaan. En zo zijn er talloze leuke sidekicks die het verhaal en vooral de actie opfleuren met hun aanwezigheid. En natuurlijk ontbreekt het vaste meubilair in de vorm van Ian McShane en Laurence Fishburne niet.

Spannend einde ook. De western is stilistisch niet ver weg. Wederom fantastisch geënsceneerd. Bijzonder: delen van de opmaat naar het ultieme gevecht doen denken aan scènes uit de film The Warriors (1979). In die film wordt de trip van een bende door New York begeleid met commentaar van een vrouwelijke dj. Alleen een microfoon en haar spraakgedeelte worden in beeld genomen. Evenals in die film wordt de trip die John Wick maakt op weg naar de plek waar hij een belangrijk duel moet uitvechten begeleid door een vrouwelijke dj die op dezelfde manier in beeld verschijnt en verslag doet van zijn reis vol hindernissen. Zelfs het stemgeluid komt overeen. Na afloop las ik dat de hommage aan de prachtfilm uit 1979 inderdaad intentioneel was.

In tijden van actiefilms die lijden aan choreografische armoede en computergestuurde standaarden is John Wick Chapter 4 een weldaad. Dynamisch, fris, sfeervol, ideeënrijk en spannend. Heerlijke actie. Stilistisch is de film gewoon wonderschoon. Inhoudelijk zal de film geen prijzen winnen, maar wat geeft dat. John Wick Chapter 4 is simpelweg top vermaak.

Vandaag bekeken op Blu-ray deze film na eerder al John Wick 1 t/m 3 te hebben herzien.

Het was wel een lange zit, maar toch verveeld hij nergens, genoeg actie en soms wel een herhaling van zetten

De scene in het hotel (met de spiegels en de blinde man en vele handlangers) in Osaka vond ik het meest spectaculair en het laatste stuk was ook erg goed met de lange trappen dat John omhoog moest klimmen (1 en al actie) om op tijd te zijn voor het eind duel.

Verder springt hij nergens echt uit, ik denk toch dat ik deel 3 dan het beste vond van deze 4 delen, wel keert de humor ook weer terug en na de aftiteling gaat hij nog even door.

Al met al een ware afsluiter, maar soms wat eentonig kwa gevechten/schietpartijen die soms wel erg lang duurden, er zal vast wel weer een vervolg komen...

Deze een maandje of wat geleden zitten kijken in 4K.

Was de eerste film een goedgemaakte, pure wraakfilm, zonder al te veel franjes, of zelfingenomenheid, met een goed, afgerond einde, wat niet perse een vervolg nodig had, daarna volgde een reeks films, die iedere keer nog grootser, uitbundiger en langer qua tijdsduur werden en waar de ambitie en -helaas ook- pretentie vanaf druipt.

Deze vierde film is op zich een goed gemaakte actiefilm, maar duurt echt veel en veelte lang. Er komt maar geen einde aan, met als gevolg dat het ook vaak in herhaling valt, niet alleen binnen deze film zelf, maar ook met de vorige films.

Zo kregen we bijvoorbeeld weer een hond in de vechtscènes er bij, dat hadden we in de vorige film al gehad, toen waren het zelfs twee honden, waardoor het nu niet meer dan een wat teleurstellende herhalingsoefening leek.

Ook dat je bij voorbaat al weet hoe een actiescène zal eindigen, daar Reeves zo'n beetje onkwetsbaar lijkt en altijd wint, maakt het er niet spannender op. Zelfs als hij al gewond raakt, heeft hij daar tien minuten later bij een volgend gevecht nauwelijks zichtbaar nog last van.

Natuurlijk zitten er ook genoeg goede momenten in de film: zo is de scene rond de Arc de Triomphe erg sterk en ook het gevecht op de trappen mag er wezen, al gaat dat dan net weer te lang door.

Keanu is nog steeds zeer matig qua acteur. Hij lijkt per film er steeds minder van te bakken. Eigenlijk is werkelijk iedereen in de film beter als hij, of het nu gaat om een grote of kleine rol. Gelukkig maakt zijn charisma en vechtkunst veel goed.

Toch is het Yen, die de show steelt in een voor hem niet ongebruikelijke rol. Viel bij de vorige film het aandeel van Dacascos misschien ietwat tegen, daar hij hier en daar ook voor een komische noot werd gebruikt, bij Yen zit je vanaf de eerste seconde op het puntje van je stoel wanneer hij in beeld verschijnt. Hij is in iedere scene indrukwekkend en weet de film een extra klasse en meerwaarde te geven.

Ook aanwezigheid Adkins voegt uiteraard in de actiescènes het nodige toe, maar rolletjes van Fishburne en Brown zijn beschamend klein en te verwaarlozen.

Kortom: Vermakelijke actiefilm, maar een wat compacter geheel en daardoor minder lange tijdsduur zou het nog stukken beter maken.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Met afstand de minste uit de reeks. Het woord persiflage is eerder gebruikt. Een uitmuntend gekozen woord ter beschrijving van het hele John Wick Universum.

Actiescènes zijn enorm traag t o.v. voorgaande delen. Bill acteert overigens erg matig in een ongemakkelijk ogende rol als flamboyante "schurk". Nee, had gestopt na het geweldige derde deel. Maarja, geld en marge he. Begrijpelijk.

Excuseer mijn zure review. Het viel mij enorm tegen.

Met frisse tegenzin aan het bijna 3 uur durende, vierde John Wick-deel begonnen. Natuurlijk kan er een half uurtje van af. En natuurlijk zit Keane Reeves qua fysiek tegen de houdbaarheidsdatum aan. Maar regisseur Chad Stahelski slaagt er met verve in de overtreffende trap van over de top actie te vinden. De locaties en choreografie zijn finger lickin’ good, met de one-take overhead gunfight als een van de vernuftigste actiescènes die ik in tijden gezien heb. Beste deel in de reeks.

4,0 * Onuitputtelijke geweldsorgasme

Wat een verademing, er wordt tijd genomen in dit 4e deel. Mooie scenery, belichting etc. Ook het clubje van de Hightable wordt wat meer uitgewerkt. Een onverkwikkelijk consortium met symbolen en een zich verheven voelende leider. Al met al vliegt de tijd voorbij. De actiescènes zijn bekend, doch de straten van Parijs geven toch weer een andere sfeer Trocadero goed gekozen. Mocht er een 5e deel komen dan minimaal 160 minuten graag.

Na drie eerdere John Wick films wist ik vrij goed wat ik kon verwachten. Ik vind het allemaal vermakelijke wegkijkers, die qua niveau erg dicht bij elkaar liggen. Wat mij betreft hebben ze allemaal, in positieve zin, enkele opmerkelijke scènes en blijft het interessant genoeg om te blijven kijken, maar vrijwel allemaal hebben ze ook dezelfde minpunten gemeen: het verhaal blijft tamelijk rechttoe rechtaan, terwijl sommige actiesequenties en dialogen ontzettend langgerekt worden. Deel 4 onderscheidt zich wat dat betreft niet van de voorgangers, behalve dat er misschien nog wel hier en daar een schepje bovenop gedaan wordt.

De film duurt dan ook behoorlijk lang, maar gek genoeg vind ik dat nog niet zo storend. Ik heb volgens mij bij een eerder deel al eens gezegd dat deze reeks voor mij voelt als één hele lange film en dat is nog steeds zo. Is het soms te langdradig? Zeker weten, maar dat is een euvel dat ik bij de vorige films ook ervoer. Je kijkt constant naar Keanu Reeves die zich in een kat-en-muisspel waant, of beter gezegd: Keanu Reeves vs. de wereld. Soms is het grappig, soms is de actie gaaf, soms is het ronduit stupide. Het is een ietwat vreemd mengelmoesje, maar toch kan ik er over het algemeen best mee uit de voeten. Het wordt alleen geen moment briljant wat mij betreft. John Wick zelf is natuurlijk al een tamelijk vaag figuur, maar over die bordkartonnen randpersonages (sommigen daarvan doen al zowat de hele reeks mee) zullen we maar zwijgen.

Wat mij betreft is het ook wel klaar zo. Er zit echt een houdbaarheidsdatum op dit concept en voor velen is deze zo te lezen al verstreken bij dit deel. Ik ben zelf ook totaal niet geïnteresseerd in spin-offs en laat er alsjeblieft niet weer een vervolg komen waar blijkt dat John gewoon nog leeft. Ondanks dat John Wick 4 wat mij betreft geen hoogvlieger is, denk ik niet dat je dit slot nog gaat kunnen overtreffen.

3*

En na een ingelaste gameavond en het nodige aan zombies even aan de slag met John Wick 4 die ik al een tijdje had liggen, het er maar niet van kwam en deel 3 alweer een jaar geleden is dus het even zoeken was hoe en waar zich dit precies vervolgde.

En laat het wat dat betreft duidelijk zijn als we eenmaal onderweg zijn, John Wick doet net als in de vorige twee delen niet echt aan een verhaal of sterk plot. Het is simpel, het is duidelijk, er is maar één doel en dat is zoveel mogelijk slachtvee voor de voeten van Baba Yaga brengen en dat zijn er vooral in dit deel veel, heel veel, want dit vierde deel duurt vrij lang, wellicht een beetje te lang. Maar vervelen doet het geen moment. En ook in dit deel zijn er weer een stel aardige bad guys opgetrommeld in de vorm van Bill Skarsgard, Scott 'Boyka' Adkins, Donny 'Yp man' Yen en Marko Zaror waar de rest van de cast plezierig wordt ingevuld door Fishburne, Sanada, McShane en de plezierig ogende Rina Sawayama.

En natuurlijk wordt er behoorlijk veel geknokt en geschoten, zeg maar gerust dat het overloopt van de actie die ook nog eens goed in beeld is gebracht waarbij ik even aan het eerste gevecht uit The Equalizer moet denken die warige gemonteerd was. Maar daar is hier geen sprake van met Donnie Yen en Adkins die ondanks zijn 'fatsuit' in goede vorm zijn. Reeves vormt daarop een beetje contrast die ik zo nu en dan aan de trage kant vind, maar ja, Keanu is immers ook al 58 jaar. Laat ik hopen dat ik tegen die tijd nog zo fit ben. Uiteraard is het eerste gevecht tussen Caine en Wick van hoog niveau, zijn de belangen en concurrentie van alle moordenaars met het contract en de almaar stijgende prijs best wel kostelijk, net als de verschillende Parijse locaties met nadruk op de prachtige kerk verlicht door kaarsen. En sowieso ziet de film eruit om door een ringetje te halen en klinkt de soundtrack ook goed.

Maar een beetje aan de lange kant is het allemaal wel

waar ook het enige echte minpunt mee genoemd is. Verder was het een aangename zit die niet verveeld en prima aansluit bij de rest van de reeks.

Onmogelijk lang uitgesponnen film met een boel zoutloze actiescenes en veel kleurrijke decors. Regisseur Chad Stahelski mag dan stuntman van beroep zijn, maar lijkt geen enkel moment interesse te hebben in zijn project. Afstandelijk camerawerk en stilvallende montage zijn daar vooral getuige van, daarnaast is Keanu Reeves simpelweg niet erg overtuigend als John Wick. Het blijft verbazingwekkend hoe hij keer op keer weet te winnen van zijn medecollega's, die aanzienlijk meer vechttechniek beheersen dan hem. Het laatste uur brengt niettemin een aantal doeltreffende geweldsexplosies, de setpieces zijn van hoog niveau en de excentrieke bijpersonages doen hun werk overtuigend. Het opgebouwde universum is zonder twijfel interessant, de regie van Stahelski is dat minder. Een speelduur van 170 minuten ter uitbreiding van een wereld die allang kleur heeft gekregen is bovendien absurd, maar een aantal gave filmvondsten brengen nog een puntenbonus.

Those who cling to death; live.

Those who cling to life; die.

Herzien op 4K met Dolby Vision en Atmos. In New York City herstelt John Wick, die zich schuilhoudt onder de grond met de Bowery King, nadat hij door Winston van het dak van het Continental Hotel is geschoten. Om wraak te nemen op de High Table reist hij naar Marokko en doodt The Elder, "degene die boven de Table zit". Als reactie hierop stuurt de High Table de Franse markies de Gramont met onbeperkte middelen om John te doden. Daarbij schakelt hij Johns oude vriend Caine in. Johns enige hoop op vrijheid is een High Table duel met de markies, maar daarvoor moet hij eerst weer met zijn familie herenigen van de Ruska Roma. Ondertussen zitten er buiten de huurmoordenaars, ook nog een premiejager achter hem aan.

Dit vierde deel schroeft de actiescènes nog een tandje hoger. De choreografie van de vechtscènes is net als in eerdere films van topklasse. Cinematografie en settings waren ook schitterend, met Japan en het Osaka Continental als favoriet, aantal prachtige plaatjes. Het kleurenpalet knalde van het scherm, en dan zie je wat Dolby Vision kan doen met film. Let op de verlichte kersenbloesems en de oranje gloed van de verlichting. Sowieso was de aanval op Osaka persoonlijk een hoogtepunt en kippenvel momentje. De uitspraak van Koji raakte mij ook: “Fools talk. Cowards are silent. But wise men listen.”. Maar ook de overhead shootout scene in de “Stad van het Licht” waar tevens de muziek van de eerste film werd herhaald. We volgen John in point of view shot van bovenaf, kamer naar kamer, gewapend met een shotgun met dragon breath ammo! Wanneer er dan een gasleiding ontploft schiet het vuur richting de camera, echt te gek gedaan!

Qua cast stelt de film ook (bijna) niet teleur, enige miscast vond ik Skarsgård als de markies. Zal nooit mijn acteur worden, als Pennywise kon die mij ook al niet overtuigen. Donnie Yen is natuurlijk weer geweldig om te zien met zijn fenomenale snelheid. Hij heeft iets met blinde rollen, in Star Wars Rogue One speelde hij ook al een blinde monnik. Scott Atkins in een hilarische rol waar ze hem in een fatsuit hebben gestopt met gouden tanden. Wel gave scene met het kaartspel (Dead man’s hand John). En dan hebben we nog Shamier Anderson als de premiejager met zijn trouwe herdershond (Nuts!).

Er zijn ook wat punten van kritiek te noemen met als grootste toch wel de ongeloofwaardigheid. Viel hier gewoon meer op dan in voorgaande delen. Enkele voorbeelden zijn de scene in de nachtclub in Berlijn. Mensen die als een soort NPC’s van een videogame gedachteloos aan het dansen waren en geen aandacht schonken aan de schietpartij die voor hun neus plaatsvond. Er wordt gevochten, geschoten, met bijlen gegooid, mensen vallen van dodelijke hoogtes naar beneden, maar niemand dacht laten we hier wegwezen. Ja pas op einde toen het eigenlijk al afgelopen was. Zelfde geldt voor de achtervolging en shootout bij de Arc de Triomphe. Opnieuw een gebrek aan reactie bij de omstanders, mensen reden rond alsof er niets aan de hand was. En waar was de politie in vredesnaam. Overal wordt geschoten, mensen worden aangereden en vliegen door de lucht. Ik kan je alvast verklappen dat binnen no time de Gendarmerie Nationale ter plaatse zou zijn. Toch van die kleine dingetjes waar bij mij een wenkbrauw omhoog gaat. Dan nog de scène op de trap richting het einde, was dat echt nodig? Nóg een lange shootout waar John zelfs twee keer naar boven moet.. Van mij had dit geschrapt mogen worden, om de toch al te lange speelduur iets in te korten. Waarbij de actiescènes wat repetitief beginnen aan te voelen.

Als je je hersenen op nul zet en dit puur als popcornvermaak ziet, blijft dit een stijlvolle actiefilm en mooie afsluiting! (Al zijn er geruchten dat er een vijfde film aankomt).

Deze film herzien.

Waarin John Wick het moet opnemen tegen de high table en er legers huurmoordenaars op hem afgestuurd worden.

En waarin ook Winston en de conciërge gevaar lopen.

En zij de hulp van John Wick aka The Boogey man aka Baba Yaga nodig hebben.

Ook deze film blijft spectaculair en met harde aktie.

En met te gekke film muziek.

En met een fantatisch spelende cast.

De eerste twee John Wick films en Ballerina vind ik de beste uit de franchise.

Dan John Wick 3 en dan deze film.

Van 5* naar 4*