Corsage (2022)

Op de dag voor Kerstmis viert Keizerin Elisabeth [Vicky Krieps] van Oostenrijk-Hongarije haar 40e verjaardag. Ze is haar kunstmatige rol en de neerbuigende opmerkingen over haar uiterlijk zo zat dat ze symptomen van de depressie begint te vertonen. Voor echtgenoot Kaiser Franz-Joseph [Florian Teichtmeister] weet ze dat nog enigszins verborgen te houden en haar neef [Colin Morgan] is een steun en toeverlaat, maar ze heeft uiteindelijk de hulp van Fanny [Alma Hasun] en Ida [Jeanne Werner] nodig om haar snode plan door te zetten. Geen verhaal, alleen een serie incidenten waarvan ik steeds meer de indruk kreeg dat ze komisch bedoeld waren. Daar is Kreutzer zeker niet in geslaagd. Vermoedelijk dacht ze ook dat de ontknoping een enorme verrassing zou zijn. Dat kan ik me nauwelijks voorstellen. Krieps is uitstekend als Elisabeth, maar dat is niet voldoende om dit saaie (en fictieve) historische drama verteerbaar te maken.

De beelden van de film zijn prachtig: bij elke scene heb je het gevoel door een schilderij te wandelen. En het idee is ook leuk: het was de taak of rol van keizerin Elisabeth (beter bekend als Sisi of Sissy) om (de pracht en praal van) het keizerrijk te vertegenwoordign maar is inmiddels oud (40 jaar) geworden, zodat de pers roddelt over zaken als haar gewicht en ze gevangen zit in het beeld dat ze moet tonen en dat mensen van haar hebben. Ze is meer dan haar imago maar kan haar talenten niet ontplooien: haar kracht is ingesnoerd zoals haar korset haar lichaam insnoert, zodat ze depressief is en gek dreigt te worden. De film is postmodern in de zin dat het thema is dat het beeld – inclusief het bewegende beeld van film – niet objectief is omdat het de echte persoon eerder verbergt (hetgeen we herkennen op bv. Facebook) en dat geldt ook voor deze film die bewust anachronistische, vervreemdende elementen gebruikt zoals popliedjes of een tractor in beeld en aspecten van het leven van de keizerin toont die wel mogelijk waren maar op z’n minst ons beeld van haar ondermijnen zoals masturbatie, kettingroken en heroïnegebruik. Passend bij die depressie zijn ook de beelden aldoor somber (maar sfeervol).

Toch levert het geen boeiende film op omdat de film in lijn met z’n thematiek ook zelf eigenlijk vooral beeld is ten koste van de substantie.

Sisi, beter bekend als Sissi, de Lady Di van de negentiende eeuw, hoeveel films en series zijn er al niet over haar leven gemaakt?

Altijd goed voor een schitterend kostuumdrama, en alle Sisi's zijn natuurlijk rolmodel voor de vrijgevochten en zelfstandige eenentwintigste vrouw. Zo rookt deze Sisi als een schoorsteen en lapt ze bij herhaling het strenge protocol aan haar laars, neukt ze er in een dramaserie uit 2021 lustig op los (helaas dames: dat voorrecht was in de negentiende eeuw alleen aan ons voorbehouden, de nog niet te behandelen soa trof iedereen).

Gevangen in haar gouden kooi probeert ze toch iets van haar leven te maken. Haar leven. Daar draait het om. Hoe het de rest vergaat, haar kinderen, haar ingewikkelde land dat zoveel nationaliteiten in zich omvatte, haar man, haar hofdame die ze domweg verbied een goede partij te trouwen, het boeit haar niet.

Als de weegschaal maar niet boven de 55 uitslaat.

Missie volbracht.

Prachtige film.

Weinig flatteuze biopic over keizerin “Sissi”, die het keizerlijke keurslijf voortdurend tracht te ontvluchten. De werkelijkheid wordt rijkelijk overschaduwd door fictie. Vicky Krieps zet een overtuigende hoofdrol neer, maar dat is het zo'n beetje.

Dit is heel wat anders dan de fel geromantiseerde films met Romy Schneider in de hoofdrol. Dit is verre van een idyllisch sprookje. En erg gelukkig ziet ze er niet uit, deze Sisi. Letterlijk zit ze vast in haar keizerlijke korset dat bol staat de protocollaire verplichtingen waar ze lak aan had. Maar ook de complexe maatschappelijke problemen van de dubbelmonarchie of haar eigen kroost lieten haar nagenoeg koud. Het is moeilijk - ondanks de omstandigheden - om sympathie te krijgen voor deze vrouw.

Interessant onderwerp. Intrigerende eigenwijze kijk op het personage Sisi, maar de film boeide niet altijd en werd na verloop van tijd nogal uitgesponnen zonder dat er schot in de zaak kwam of eens iets nieuws werd verteld. Veel fictie ook zoals de slotscène met de zelfmoord, welk uiteraard niet overeenstemt met de werkelijkheid.

Goeie film over het 41ste levensjaar van Keizerin Elizabeth van Oostenrijk. Niet echt een verhaal en ook geen standaard biopic. Het hoofdpersonage komt goed uit de verf. Niet in de laatste plaats door een uitstekende Vicky Kreps die de film goed weet te dragen. Mooie locaties en kostuums. Enige voorkennis over 'Sissi' is wel zo handig hier.

JA erg mooi hóór dat Marie Kreutzer de Film Academie heeft gevolgd. Dat ze weet hoe je visueel mooie plaatjes moet laten zien. Perfecte cameraplaatsing en uiteraard een plot met een feministisch statement (het korset als onderdrukking) Maar wat was dit een vermoeiend stukje film. Oh er is niets tegen om een historische figuur te nemen en dit moderner te maken. Het is zelfs al vaker gedaan en ook beter! (Goh, met die poster waar zal het idee vandaan komen?) Popmuziek gebruiken voor een kostuumdrama is allang niet meer opvallend (de muziek in deze is trouwens ook bejaard) en ook de bewust historische inconsequentie of onmogelijkheden hebben we al eens eerder gezien. Wat rest is een reeks versnipperende beelden over een vrouw van 40 die haar keurslijf wil ontvluchten, maar het verhaal mist constant pit. Sorry, dit was niet veel meer dan een kunstgreep om te proberen eigenzinnig of intelligent uit de hoek te komen maar werd een film die vlees noch vis was.

Een film die doet enigszins doet denken aan films als Jackie, Blonde en vooral Spencer, omdat de hoofdpersone in die film een soortgelijke rol speelt. Al deze films moeten het niet zozeer hebben van actie en dialoog, maar proberen de mentale staat van de hoofdpersone uit te beelden, waarbij het audiovisuele aspect een grote rol speelt. Dit werkt soms wel, soms niet en in deze film werkt het helaas niet zo goed.

Het grootste probleem dat ik met deze film heb is dat ik niet begrijp wat de film beoogt te vertellen. De hoofdpersone is natuurlijk depressief, maar dan wat? De meest schokkende gebeurtenis, de zelfmoord van haar zoon, moet nog plaatsvinden, dus feitelijk gebeurt er niet heel veel meer dan dat de hoofdpersone zichzelf bij elkaar probeert te houden terwijl ze letterlijk en figuurlijk in een keurslijf leeft, waar de titel natuurlijk op slaat. Ik lees hier commentaren als "stilte voor de storm" en wellicht is dat wat de film probeert over te dragen, maar als dat de boodschap is, vind ik het te minimaal voor een film. Audiovisueel heeft de film zeker sterke momenten, maar visueel had er zeker meer in gezeten en de moderne muziek die soms opduikt vind ik soms niet passend.

Met andere woorden, voor mij schiet deze film helaas te kort. 2*.

Als ik dan toch, zeker naar het einde toe wat in de ban geraakte van deze film, was het zeker voor een heel stuk te danken aan de vertolking van Vicky Krieps.

Ondertussen had ik wel begrepen dat het voor heel wat een fictief verhaal betrof en met de anachronismen (o.m. songs van Mick Jagger en Kris Kristofferson) erbij, leek het onderhuids wel een fantasiekronkel van de cineaste, waar ik mij uiteindelijk in stelde, wat leidde tot een zekere voldoening deze film te hebben gezien en een behoorlijk cijfer.

Corsage is een psychologische film. Oftewel een film die zich verhalend niet richt op gebeurtenissen of voorvallen, maar op de binnenwereld van de protagonist en hoe zij het leven beleeft. Inderdaad vergelijkbaar met de biopics van Larraín. Ik kon me ook niet aan de indruk onttrekken dat Marie Kreutzer een directe link legt door de naam Spencer te laten vallen bij het bezoek aan Ierland (terwijl er verder maar weinig namen worden genoemd, op Fanni en Hanni na, maar zelfs de naam Franz Ferdinand valt volgens mij geen enkele keer). Larraín is echter expressiever in zijn films, zowel in de vorm als dramatisch. Daar hou ik meer van. Wat onverlet laat dat ik ook van Corsage heb genoten. Kan me goed vinden in het bericht van mezzanine. Vervreemdend en intrigerend, zo heb ik de film eveneens ervaren. De vrouwen posse aan het eind, gekleed in het zwart, straalt kracht uit en vormt een contrast met de gedweeë Valerie, een personage waarmee Kreutzer veel weet uit te leggen, slim gedaan. Mooie score ook van een zekere Camille, wat ik vooral in het begin en aan het eind goed vond werken (het middenstuk had meer variatie kunnen gebruiken). Fraai. Breng nog honderd van dit soort films uit en ik kijk ze allemaal met liefde.

Poeh dit is zoals ze wel eens zeggen vlees noch vis. Een zoutloze Duitse hamburger. Dit moest een tegenhanger worden van Sissi, maar dan denk ik stiekem dat ik die Sissi toch wel vermakelijker vind ook al zijn beide verhalen fictief. Missen we bij Sissi de rauwe randjes en de dood in die postkoets wat ook al niet klopt en gaan we hier kopje onder in een voorspelbaar einde. Dat overigens wel fraai in beeld is gemaakt, maar daarover later meer. Maar dat rauwe randje had ik hier wel meer verwacht. Een dikke middelvinger naar Sissi. Niks mis mee, maar maak er dan een fatsoenlijk verhaal van. Lachwekkend vind ik dat hierboven staat. Biografisch. Nog lachwekkende zijn de tijdsbeelden in de film wat er klopt verder heel weinig van. Ook gek zijn de beelden die niet passen laat eind jaren 1800. Ik zie een oorbel (meer van deze tijd) en even later dacht ik een zwabber te zien. Nu lees ik in Filmtotaal dat dit een stofzuiger is. Ja u leest het goed een stofzuiger!! Na 1.10 uur duidelijk in beeld aan de rechterkant. Ook zien we een spiksplinternieuwe cruiseboot waar Titanic nog jaloers op zou zijn. Over Titanic gesproken het eind lijkt er veel op, al missen we natuurlijk wel Leonardo DiCaprio en Celine Dion. Over het eind gesproken. Ja dit is inderdaad mooi in beeld gebracht met ook nog een heerlijke soundtrack in de aftiteling van Soap & Skin met Italy. Maar dat waren dan wel de spaarzame mooie momenten, want zelfs de sexscenes zijn niet opwindend. We zien haar ondeugend haar behaarde poes opendoen, maar haar eega is werkelijk de saaiste van het hele stel. Omdat ze verder geen kinderen wil zien wel een zaadloze trekscene in "beeld" waarin elke emotie ontbreekt. Op naar de volgende scene. Allemaal nogal fragmentarisch in beeld gezet.

De film mist vooral een ziel. Maar ook een fatsoenlijk verhaal. Omdat het geheel dus niet komisch is, want Duitsers zijn niet komisch, zit je je toch wel 2 uur te vervelen. Daarbij is het jammer dat er niet een keer een echt fatsoenlijk verhaal komt over deze keizerin inclusief haar dood. Een messteek met een naaldvijl in Geneve. Opmerkelijk overigens dat ze niet gelijk naar het ziekenhuis ging, maar naar de stoomboot waar ze naar toe ging en daar na een uur overleed. Afijn het hele verhaal had hier verteld kunnen worden, maar ze komen niet verder met wat rare uitjes. Ook woedde er een oorlog klaarblijkelijk. Maar je hoorde er verder niks over. Er valt veel te raden in Corsage.

Blijft over dat het beeld en aankleding wel in orde waren. Bovendien speelt Vicky Krieps zeker niet onaardig. Nu maar hopen dat er iets over blijft van die andere grote held Napoleon

Film 2.5

Beeld 4.0

Geluid 4.0

Historisch incorrecte, licht surrealistische interpretatie van een jaar (1877) uit het leven van keizerin Elizabeth van Oostenrijk, ook bekend als Sissi. Het zien en horen van bepaalde moderne elementen werkt opzettelijk vervreemdend, maar gelukkig leidt dat niet echt de aandacht af van de gebeurtenissen en de personages. Vicky Krieps is uitstekend in de hoofdrol en de cast om haar heen is tevens eersteklas. Het lage tempo en een gebrek aan plot werken hier en daar in het nadeel van de film, maar door de bijzonder naargeestige, kille sfeertekening en de subtiel uitgewerkte personages bleef ik toch geboeid kijken.