Crimes of the Future (2022)

De film draait alvast in België. David Cronenberg komt weer met een nieuwe film. Dat is op zich al goed nieuws natuurlijk. Dan komen er berichten die de aandacht opwekken met een 6 minuten staande ovatie in Cannes (al zag ik een collage van nieuwsberichten met wel meer ovaties uit Cannes, die mensen doen dat daar standaard heel graag) en berichten van mensen die de zaal verlieten omdat ze het niet meer konden aanzien.

Cronenberg heeft in elk geval een boeiende cast bij elkaar met Viggo Mortensen, Léa Seydoux en Kristen Stewart. Die laatste liet weten dat ze niet goed wist waarover de film ging. Laat het een troost zijn dat ik het ook niet helemaal weet na de film gezien te hebben. Maar dat moet volgens mij niet helemaal bij een film van Cronenberg. Vooral Mortensen en Seydoux zijn in vorm en je merkt ook wel de stempel van Cronenberg. Een verandering tussen de blockbusters en de eerder dramatische arthouse. De film zorgt af en toe voor een ongemakkelijke sfeer, al is het niet om de zaal te verlaten gelukkig.

Ik moet wel zeggen dat de cinematografie niet zo overdonderend is. Jammer, want de setting van Cronenberg is wel de moeite en komt volgens mij niet helemaal uit de verf. De film is sowieso fascinerend en met dank aan de hoofdpersonage toch de moeite. Het is niet de beste Cronenberg, maar het is een Cronenberg.

Helaas een teleurstelling.

De personages in Crimes of the Future benadrukken meermaals hoe betekenisvol alles wat ze doen is ("juicy with meaning"), maar voor mij is het concept van de film flinterdun. Achter een façade van geheimzinnigheid zitten immers veel uitleggerige dialogen die de interpretatieruimte voor de kijker inperken. Sowieso lijkt het verhaal voor Cronenberg niet meer dan een alibi om gretig beelden en ideeën uit zijn vroegere films te recycleren. Het origineel is echter beter dan de kopie, zelfs al is die van de hand van de meester zelf.

De tagline van de film is "surgery is the new sex". Helaas wordt noch de erotische lading, noch de diepere betekenis van scalpels die organen blootleggen echt tastbaar. Dat komt ook door de soms weinig overtuigende CGI, die van iets heel lijfelijks net iets heel afstandelijks maakt. Voor zover de film erotisch is, dan op een veel conventionelere manier: simpelweg door veel jonge vrouwen naakt in beeld te brengen. En dat is maar een van de vele manieren waarop Cronenberg hier binnen de lijntjes kleurt en mij bijgevolg niet op het puntje van m'n stoel kreeg.

Sommige dialogen en personages hebben iets potsierlijks. Kristen Stewart, bijvoorbeeld, speelt een typetje dat ik op geen enkele manier serieus kon nemen. Of de film nu bewust of onbewust flirt met de komedie, een echte lach kon hij me toch ook niet ontlokken. Daarvoor was ik me iets te veel aan het ergeren, onder andere aan de gravitas waarmee Viggo Mortensen elke zin uitspreekt (wanneer hij niet bezig is een haarbal op te hoesten).

Aan het einde vroeg ik me af of Crimes of the Future misschien bedoeld is als een satire op de kunstwereld. Ik voelde me in elk geval alsof ik bijna twee uur op een receptie in een kunstgalerij had rondgelopen, waar iedereen collectief doet alsof ze geloven dat er iets heel betekenisvols gebeurt. Ik wil de film graag bekijken als een ironische kijk op dat type wereldvreemde pretentie. Al kan het net zo goed dat hij zelf pretentieus en wereldvreemd is. Hij is in elk geval minder grensverleggend dan ik van een film van Cronenberg verwacht.

Het is een typische Cronenberg-film in de zin dat het opnieuw de overschrijding van de menselijke soort en seks behandelt. Het doet waar science fiction voor is bedoeld: het extrapoleert als het ware hedendaagse trends om te kijken waar dat moet eindigen. Die hedendaagse trend is in dit geval de huidige lichaamscultuur zoals die ook in het openbare leven zichtbaar is in de vorm van de populariteit van tattoegaes en andere body art zoals ook postmoderne kunst zich niet meer richt op de geest of de ziel (zoals de abstractie of utopie van moderne kunst) maar op het lichaam dat vaak wordt benadrukt door het zielloos als bv. een pop of vleesmassa weer te geven. Het lichaam is ons materiaal geworden waarmee we werken en waaraan we betekenis geven, van body art tot cosmetische chirurgie, zoals overigens ook ‘primitievelingen’ in voormoderne culturen in hun lichaam kerven om er betekenis aan te geven.

De premisse van de film als science fiction is dat niet alleen wij ons lichaam bewerken als kunstenaars maar dat in de (nabije) toekomst ook de natuur wild aan het experimenteren is geslagen in reactie op onze dramatisch ingrijpen in de natuur en ons lichaam zodat de mens zich evolutionair kan aanpassen aan zijn kunstmatige wereld. Zo heeft de mens zijn pijnervaring verloren en is chirurgie vrijgegeven voor iedereen zolang de ander maar akkoord gaat om in zichzelf te laten snijden. De natuurlijke groei c.q. de menselijke soort is als het ware een kankergezwel geworden waarbij het ethische dilemma ontstaat of we deze kanker telkens moeten wegsnijden – al dan niet in de vorm van performance art want we zijn verslaafd geraakt aan de aandacht van het publiek – of dat we de evolutionaire wildgroei voorbij de menselijke soort moeten accepteren dat past bij het huidige ‘accepteren wie je bent, ook als je afwijkt’. De film speelt ook met het cliché van “innerlijke schoonheid” door ook dat lichamelijk op te vatten (de groei van nieuwe organen) met “chirurgie is de nieuwe seks” want door middel van chirurgie ben je nog intiemer met elkaar dan bij de ouderwetse vorm van seks. Kunst en seks liggen in elkaars verlengde want het gaat bij beide om het sensuele en het uitoefenen van macht over het lichaam; pijn is de voorwaarde en genot is de uitkomst.

Het postmoderne thema van de film deed me overigens ook denken aan de anatomische praktijk van het opensnijden van lijken sinds de Renaissance – daarvoor werd dat om religieuze en ethische redenen verboden – waarmee juist de moderniteit een aanvang nam. Aldus kwam de anatomie op gang en ook kunstenaars bestudeerden het lichaam om mooie, ideale lichamen te kunnen schilderen, maar in deze nieuwe moderne wereld werd het lichaam opgevat als een machine dat men wilde begrijpen en helen door het open te maken en uit en in elkaar te zetten. De postmoderne wereld van Cronenberg is er het vervolg op: de mens is geen machine meer (maar een scheppend bewustzijn) en mengt zijn natuurlijke lichaam met het kunstmatige: de mens wordt een hybride mengvorm van mens en machine of van vlees en plastic. De idealisering en heling maakt plaats voor transgressie en radicale openheid: je lichaam laten opensnijden is pas echt jezelf openstellen voor het nieuwe!

Ik denk dat het aldus geschetste idee van de film interessant en belangwekkend is en het is deze thematiek die de film boeiend houdt want het verhaal van de film is wat vaag en weet nauwelijks te overtuigen of spannend te worden (wat ik ervan begrijp is dat in ieder geval degenen in de film die de evolutionaire ontsporingen zouden moeten tegengaan, vallen voor de verlokkingen van de nieuwe mens en seks met wellicht als boodschap dat de vooruitgang aldus niet tegen te houden is).

Wetenschappelijke ontwikkelingen hebben ervoor gezorgd dat mensen nauwelijks nog pijn voelen. “Surgery is the new sex” in Cronenbergs intrigerende toekomstvisie waarin performance-artist Saul Tenser [Viggo Mortensen] met zijn partner Caprice [Léa Seydoux] en een mechanische operatiestoel zichzelf voor publiek blootstelt aan chirurgische ingrepen. Maar wat is het gevolg van deze ontwikkelingen voor een volgende generatie? Zoals altijd legt Cronenberg interessante vragen aan ons voor, maar het scenario bevat zoveel complexe verhaallijnen waardoor ik al gauw het zich op het grote geheel verloor. Dan resteert alleen de bewondering voor Cronenberg toekomstvisie en de overtuigende protheses en special effects. Gebaseerd op Cronenbergs gelijknamige film uit 1970.

Tijdens het kijken was ik niet echt onder de indruk, de film vind ik wat vlak, mede omdat alles behalve de beginscene zich in een schemerige wereld afspeelt met veel groentinten.
De performance art is wel geinig gedaan, het erotiseren van het snijden in lichamen wordt best aannemelijk gemaakt. Die vrouw met de littekens in haar gezicht vind ik ook best wel wat hebben.
Voor wat betreft het plot dat is interessant, hoewel die evolutie van mensen een revolutie zou zijn want dit is voor de verre toekomst, mensen die plastic eten enzo. Nou blijkt dit in de film ook zo te zijn want dit is in beweging gezet door menselijk ingrijpen, in het geval van het jongetje door het merkwaardige personage van Kirsten Stewart. Jammer dat daar nauwelijks een spanningsboog in zit, dit wordt op een gegeven moment gemeld en klaar.
Over dat plastic eten, toevallig las ik vandaag dat er superwormen zijn die piepschuim eten. Dus wie weet wordt deze fictie nog werkelijkheid.

Tja, wat moet je hier over zeggen...Gewoon gaan kijken!
Je moet er van houden, maar mijn netvlies werd getrakteerd op een van de raarste, maar mooiste filmervaringen van de afgelopen tijd (de dans scène is by far mijn favoriet)❤ En zeer interessante invalshoeken waar je lekker over kunt discussiëren!

Van ver vind ik Crimes of the Future ergens in de lijn liggen van Crash. Het is wel vreemder. Voor mij maakt het dat ook wel minder goed eigenlijk. Ik kon er niet echt veel mee, maar goed Cronenberg doet meestal wel speciaal. Nog steeds probeer ik liever iets nieuw dan de zoveelste Marvel film te gaan zien. Ik vond het goed geacteerd daar niet van, maar het was teveel van hetzelfde. Eigenlijk nog meer als bij Crash maar die had een zwoelere erotische sfeer. Hier vond ik het nogal kil allemaal ondanks dat "surgery the new sex" zou zijn.

Wat jammer.

Na 2 wat vervelende films van Cronenberg waarvan ik er 1 ook nog eens niet heb afgekeken, klonk dit project weer goed aan. Helaas is de ouderdomskwaal onder filmmakers ook bij Cronenberg onomkeerbaar. Tegen het einde van het leven lijken ze zichzelf steeds serieuzer te nemen, en zitten er de flauwste quasi-filosofische dialogen in. Hij doet amper moeite om een sfeer te creëren en we gaan van dialoog naar dialoog. Extra nadeel daarbij is dat the early critics vertelde dat de rollen zo maf waren en de body horror zo vreselijk naar was. Helaas is het heel soft allemaal. Vond het ook een extreem gemiste kans dat je met de premisse niet verder komt dan een man met wat oren en een vrouw met wat sneetjes in het gezicht…

Geef het geld voortaan maar aan zijn zoon.

2 sterren.

Vintage Cronenberg, zou ik haast zeggen, maar ik heb alleen Naked Lunch gezien, eeuwen geleden alweer, en hoewel Crimes of the Future dezelfde sfeer ademt als de herinnering aan NL, is de basis om van 'Vintage Cronenberg' te spreken misschien wat wankel.

Het is alweer twee weken geleden dat ik CotF zag en de herinnering is wat vervaagd. Maakt dat dit bericht minder waardevol? Kun je slechts een goede recensie schrijven als een film nog vers in het geheugen ligt? Of is het ook interessant om te te vermelden wat een film weken, maanden, jaren na bezichtiging nog voor je betekent?

Wat herinner ik mij? Een sfeer die ik als robuust zou omschrijven. Sterk contrasterende kleuren, krachtige beelden, spierballentaal. Monsterachtige machines, tentakels, bloed. Maar geen angstaanjagend bloed, de pijn was niet overdraagbaar, waarschijnlijk (?) omdat de personages ook geen pijn voelden.

Ik herinner me vaag de plotjes en subplotjes. Een moord op een kind, een criminele (ideologische?) organisatie van plasticeters, spionage, verminking, liefde, de nacht, performances. Een beeld dat bij is gebleven, maar nauwelijks een rol speelde in de film: jeugd in een donker steegje, een mes in een schouder, genot.

Ook opvallend: het verleden in de filmwereld is niet slechts het heden uit onze wereld, zoals bij veel magere science fiction. Ook de tijd die verstreek tussen 2022 en het jaar waarin de film speelt, behoort inmiddels tot het verleden. Mooi hoe al die wetenschappers helemaal wild worden van dat ouderwetse apparaat, dat voor ons 21e-eeuwers in de verre, denkbeeldige toekomst ligt.

Geen idee wat Cronenberg ons met deze film wil vertellen. Misschien is het een waarschuwing voor het een of ander. Of is het slechts vermaak? In dat laatste geval is hij wat mij betreft in zijn opzet geslaagd. Ik denk er met genoegen aan terug.

Hm, deze vreemdsoortige SF-Neo-Noir van David Cronenberg krijg van mij het voordeel van de twijfel. Het deed mij een beetje denken aan de mijmerende memoires van een oude man. De film is namelijk een rondreis langs beelden die rechtstreeks herinneringen oproepen aan het vorige werk van deze meester. Een soort grootste hits van de regisseur Waar ik algauw de slogan; " herinner u zich deze nog?"‘ in zag! Zo werd television is reality’ nu ‘Body is Reality’ Daarnaast is de film een stuk trager en minder speelser dan Cronenbergs oudere werk. Hetgeen die films juist zo goed maakt! Of het aan de leeftijd ligt of aan de periode waar we in leven maar de film is ook meer gericht op een dieper thema (wat maakt kunst nu kunst) En dan de body horror...die kan je beter beschrijven als keurig dan dat het echt overdreven vies of smerig was. Denk meer dat deze meer opvalt door het grotendeels ontbreken ervan in veel andere hedendaagse horrorfilms. Nu heb ik ook gedeeltelijk een aversie tegen; "vroeger was alles beter" En dit is een nieuwe film. (weliswaar dan wel weer op script van 20 jaar geleden) Eentje waarvan het er ook allemaal erg goed, gedetailleerd en strak uit ziet! Waar er ook iets van een unheimische weirdness rondhangt, door plasticeters ook actueel was en ongecensureerde (naakt en ingewanden) beelden toont. Tja dus ook voordeel van de twijfel voor de waardering...

Sterke scifi-horrorfilm, met eens wat anders, dan wat we zo vaak te zien krijgen. Uiterst boeiend verhaal/gegeven en visueel wast het ook zeker top en de cast ook niks op aan te merken. Dikke 8/10.

Top dat Cronenberg weer bezig is als regisseur, maar dit zit helaas niet op zijn gebruikelijke niveau. Qua thematiek past de film naadloos binnen zijn oeuvre (ik moest herhaaldelijk aan Videodrome en Crash denken), maar de uitwerking van het toch al weinig boeiende script is afstandelijk en aan de saaie kant. Viggo Mortensen is prima in de hoofdrol en naar het einde toe wordt de film wel iets beter, maar uiteindelijk kon ik er helaas niet zoveel mee. Sfeervolle score van Howard Shore, dat wel.

Cronenberg heeft een tijdje niks uitgebracht en wanneer een nieuwe film in de bios komt en maar 3 voorstellingen heeft in Noord-Nederland in een maand tijd, dan weet je dat je gewoon 1 van die 3 moet kijken. En als zo'n obscure film als dit al 111 stemmen heeft op MM dan weet je dat Cronenberg toch nog steeds een grote naam is.

Ik ging volkomen blind de film in, behalve dat ik wist dat dit weer iets meer body horror is zoals zijn vroegere werken. Wat dat betreft lijkt hij met Crimes of the Century inderdaad terug te grijpen naar zijn oudere werken. Dit houdt in dat je echt de meest weirde dingen op je scherm getoverd krijgt. Daarin is Cronenberg dan ook een meester. Het creëren van een unieke dystopische wereld die grauw en juist ook erg noir oogt.

Ondanks dat de film ongetwijfeld diepere lagen kent en een soort van kritiek lijkt te geven op de waanzinnig domme kunstwereld, kan je de film prima volgen. Er zit veel expositie in de film en de personages leggen allemaal best veel uit. Daardoor valt er verder niet veel te ontdekken. Daardoor lijk je juist meer onder de indruk te moeten zijn van de vele bizarre settings en het publiek dat op een voyeuristische manier de haast seksuele chirurgische ingrepen zit te bestuderen.

Het werkt allemaal alleen eerder op de lachspieren dan dat het je moet doen laten nadenken. Het seksuele aspect kan beter uitgelicht worden en de personages zijn soms zo overdreven serieus en typetjes dat je soms niet meer weet wat Cronenberg nou allemaal wil bereiken bij jou als kijker.

Het is wederom een lastige film om te beoordelen. Het is vreemd, het is ziek, het is bizar om mensen te zien waggelen in glibberige Xenomorph skelet achtige stoelen en tegelijkertijd is de film bloedserieus en zijn de dialogen net te voorgekauwd om me helemaal van mijn stoel te laten blazen.

Een gulden middenweg dus.

3,0*

Cronenberg back to his roots.

Hij heeft me als regisseur nooit echt volledig weten te charmeren. Uiteraard zijn er wel enkele toppertjes, maar al bij al toch te weinig dat echt memorabel is. Ik zie dan ook meer potentie in wat zijn zoon te bieden heeft dan hijzelf, maar dat hij zichzelf weer wat in de spotlights wil zetten is met Crimes of the Future wel duidelijk.

Een film die echt de volle steun legt op de personages en thema's. Een echt goed lopend verhaal zit er namelijk niet in. Het zijn vooral ideeën die een beetje naast elkaar worden gehangen en daar wordt vervolgens langs gelopen. Alleen wel in slakkengang, want een goede flow zit er nooit in. De film blijft ten alle tijden ontzettend taai. Geef deze film aan een Von Trier en er komt een veel beter lopend geheel uit.

Acteerwerk is prima al wordt Mortensen toch wel erg ver in een excentriek figuurtje geduwd. Zover eigenlijk dat zijn serieuzere en wat zwaardere scenes nergens aanslaan. Effecten zijn zoals verwacht van hoog niveau, maar door de ontzettend slepende en trage presentatie ervan ook zo weer vergeten. Er mogen dan wel onheilspellende beelden tussenzitten, de afwisseling ervan is nogal onstabiel. Het verloopt gewoon te sloom, waardoor de beelden het wachten eigenlijk niet waard zijn.

De groteske stukken maken indruk, maar zijn opnieuw schaars. Of dat lijkt zo, want de verveling sloeg vroeg in waardoor het lijkt alsof er een eindeloos lange duur zit tussen de wat grafischere beelden. Ik kan het alleen niet echt een laag cijfer geven omdat de onderliggende kwaliteit hoog ligt. De constante mysterie en de zeer zware toon zijn elementen die niet elke regisseur naar voren kan brengen, maar voor Cronenberg was dit duidelijk geen moeite. In zekere opzichten een erg interessante film, maar daar blijft het bij.

werkelijks niks ,slecht verhaal.

na half uur afgezet, werd ook nergens interessant oid

misschien niet mijn film/genre

Wat een rariteitenkabinet maakt Cronenberg hiervan - en dat bedoel ik niet echt als een compliment. Een parabel op de oneindige ledigheid van het bestaan, het toppunt van verveling - is dat wellicht wat we er in moeten zien, of is dat hoe we onszelf als kijkers moeten beschouwen. Ook daarin ben in niet zo positief, er zijn toch wel minder onsmakelijke beeldprenten geweest met dezelfde filosofische inhoud. Die naar het boek van Kundera, om die deur maar even in te trappen, of wellicht ook iets als Antiviral (2012).

En wat een enorme miskleun van de casting en vormgeving om Mortensen deze rol te laten spelen met zijn Aragorn cape. En Seydoux past ook absoluut niet. Sowieso toch wat teleurstellend wat er uit de cast komt - er doen nogal wat bekende namen mee, maar het is toch niet echt alsof daar iets uit komt.

Ik moet zeggen, ik waardeer de durf van Cronenberg om iets anders te proberen, zowel qua concept, narratief als beeldvorming - al is dat laatste natuurlijk wel grotendeels gejat. Maar bij probeersels hoort ook dat je inziet dat iets mislukt, niet werkt. En dat doet deze film voor mij dus helemaal niet. De scene met de boormachines, ok, maar dat is dan ook zo’n beetje het enige. Overigens ook alweer zo’n half loshangende draad.

Matige film over een man die lichaamsdelen laat groeien als een nieuwe vorm van kunst. Ondanks dat er veel raakvlakken zijn met eerdere films van David Cronenberg, is dit wel weer een originele film te noemen. Een aantal bijzondere scenes. Helaas wist het me allemaal niet echt te boeien en als geheel mist het soms wat focus. Net geen 3.0 sterren.

Surgery is the new sex

Ik had er zoveel van verwacht maar het viel me dik tegen. En Darwin draaide zich ook nog eens om in zijn graf. De menselijke evolutie zet zich verder in de toekomst, inwendig. Nieuwe organen verschijnen in het lichaam, weliswaar getriggerd door biotechnologische machines die de lichamelijke functies besturen en optimaliseren. Waar het ontspoort zijn voor mij die pretentieuze links met kunst, erotiek en scheppingskracht die voortdurend aangehaald worden in een resem slaapverwekkende dialogen die me helemaal koud lieten. Voeg daar nog bvb een allegorisch beeld tussen van een naakte Seydoux en Mortensen terwijl een machine hen snijdt en het voelt helemaal van de pot gerukt. Ik kan er niks van maken. Verwachtte me meer aan een solide thriller maar die kwam er totaal niet. Cronenberg levert een werk af dat erg hardcore aanvoelt, visueel lelijk, en waarin hij opnieuw zijn vreemde fetishen verwerkt: na autocrashes kun je dus nu ook van chirurgische operaties botergeil worden .... Crimes of the Future is een mislukking. Cronenberg lijkt door te draaien.

Neen, dit was het toch niet. Het mag dan wel een originele insteek hebben, maar als kijker blijf je toch wat op je honger zitten. Gezien het concept waren de verwachtingen op gebied van gore toch wat hoger. Het verhaal komt traag op gang en heeft meer oog op het kunstzinnige ( maar dan op een zeer rare manier ) dan wat horrorelementen betreft. Het verhaal weet niet te beklijven en spannend is het allerminst. Léa Seydoux is hier naakt te zien en Kristen Stewart speelt een zeer eigenaardige rol. Viggo Mortensen doet het best aardig, maar kan de film helaas niet redden. Het einde komt totaal onverwacht en heeft een onbevredigende nasmaak. Tegenvaller ! 4/10

Een Cronenberg wordt altijd beter bij herziening!

Bij deze film twijfelde ik daarover. Daarom heeft herziening ook lang op zich laten wachten. Ten onrechte.

De eerste keer dat ik de film zag, begreep ik er nog weinig van. Wel sprak de sfeer me aan, maar de film had ook te maken met huizenhoge verwachtingen. Een nieuwe Cronenberg waar eigenlijk niemand meer op had gerekend. Dus dat was lastig.

Maar bij herziening viel veel op z’n plek. De film zit boordevol idee en is z’n tijd waarschijnlijk weer ruim 20 jaar vooruit. Net zoals Videodrome en EXistenZ dat ook waren/zijn. Het is Cronenbergs bespiegeling op de medische ontwikkelingen, de kunstscene en de trend van zelfmutilatie in ruil voor vermeende schoonheid. Maar ook overheidscontrole op onze medische status.. Iets dat volledig in de Covid tijd past, maar toch al 20 jaar geleden door hem was neergepend.

Hij loopt zoals zo vaak ver voor de troepen uit. Dat kost m publiek. Vandaar veel lage scores.

De misleidende marketing over de gruwelijke laatste scenes help ook niet mee. Het zal best horror zijn geweest voor sommigen, maar voor wie mee gaat in de film is het bovenal kunst.

Bij herziening kon ik alles veel dus beter plaatsen. Het is ook geen herhaling van zetten of ‘terug naar de body horror’, zoals ‘m vaak onterecht verweten wordt bij deze film. Het is juist de volgende evolutie in zijn oeuvre in lijn met Videodrome, EXistenZ, maar ook Dead Ringers en Naked Lunch. Hij creëert bovendien een totaal unieke wereld en raakt zaken aan die niemand anders opgevallen lijken. Maar over 20 jaar is het waarschijnlijk volledig evident.

De cast is ook geweldig met Viggo Mortinsen die een geweldige ‘Rutge rHauer-achtige’ rol neerzet en heerlijk neurotische Kirsten Steward. De twee dames waren ook erg geestig. Waarschijnlijk is het ook een komedie, al zal ik er nog een kijkbeurt voor nodig hebben, om dat door te krijgen.

Maar goed bij herziening viel het meeste dus op zijn plek en vond ik het weer een waanzinnige Cronenberg en in ieder geval de meest interessante film van dit jaar.

Dikke 4,5

Trouwens, de soundtrack van Howard Shore was ook weer erg fijn.

Ik vind het niet de beste film van David Cronenberg omdat de boodschap/onderwerp nogal vrij somber is, maar ik kan wel zeggen dat het mooi in beeld is gebracht en het acteerwerk is wel top van een voor mij echte top cast. Het is een film dat je best zonder verwachtingen moet bekijken, twee of drie weken laat liggen en dan nog eens opnieuw bekijken.

De muziek van Howard Shore is wel op het allerhoogste niveau en is voor mij echt het hoogte punt van deze film!

Mijn 8e Cronenberg intussen. Voor mij ook één van de minst toegankelijke films die ik tot nog toe van hem zag. Ik kon er eerlijk gezegd weinig touw aan vastknopen. Absurd en surreëel is wel het minste dat je ervan kan zeggen. Ik ben ermee akkoord, net zoals voor sommige van zijn andere films, dat je deze best nog eens opnieuw kijkt om tot nieuwe inzichten te komen. Ik zie het me echter voorlopig niet meer doen.

Zoals steeds zit de sfeer wel goed. Maar inhoudelijk was ik het verhaal bijster met bizarre inwendige menselijke evoluties van tumoren en organen en met daarboven een erotisch sausje. In zijn geheel taai en lastig. Voorlopig niet aan mij besteed.

Wat een vreemde film. Het is niet helemaal mijn 'cup of tea'. Het is prima uitgewerkt allemaal, maar het ligt wellicht iets te ver van mijn bed en mijn 'comfortzone'. Het kijkt niet echt lekker weg; Iets te vaag en wellicht iets te onlogisch. Ik kon de film niet echt als een horror zien, maar ook niet als standaard drama. Moeilijk om de vinger erop te leggen. Op het acteerwerk en het sfeertje valt overigens niets af te dingen. Dat is prima.

Vintage Cronenberg wat mij betreft, met de gebruikelijke verknoping van technologie en body-horror die al eerder aan bod kwam in onder andere Videodrome, The fly, Naked lunch en eXistenZ, en met personages die allemaal doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ze met meer of minder interne of externe organen dan de rest van de mensheid rondlopen. Of wórdt dat ook echt normaal in deze tijden van klimaatverandering en extreme milieuvervuiling? Intrigerende vragen, vooral wanneer in de loop van de film duidelijk wordt dat er wel degelijk een serieus en begrijpelijk plot aan alle zelfmutilatie ten grondslag ligt. Stevig in de (Cronenbergiaanse) werkelijkheid verankerd door de vertolking van Viggo Mortensen die aan de bizarre filmrealiteit een mooie menselijkheid meegeeft, maar ook Scott Speedman als Breckens vader maakt indruk.

Het schitterende lichaam van Lea Seydoux, puur natuur, en dan gaat David Cronenberg erin snijden. Doelloos voor de lol? Ik beken dat ik enkele scenes doorgespoeld heb; mijn innerlijk kompas zei "Nee."

Botox, siliconen, borstverkleining dan wel vergroting, neus- en oogcorrectie, privékliniek, liposuctie, tattoo, piercing, en de oeroude besnijdenis (is in wezen een verminking van geslachtsorganen) in naam van een of ander vermeend opperwezen, noem de hele santenkraam maar op, de moderne mens doet er alles aan om "perfect" voor de dag te komen. Allemaal buitenkant. Cronenberg draait dit binnenstebuiten, maar slaat naar mijn idee een beetje erg door, waardoor bevreemding de boventoon voert. Nee, dan heb ik duizendmaal liever zijn Cosmopolis als spiegel van de moderniteit.

O ja, "Ik ben niet zo goed meer in de oude seks" vond ik dan weer wel hilarisch.

David Cronenberg krijgt het onmogelijke voor elkaar: 'Crimes of the Future' (2022) is namelijk doodsaai. Ondanks topacteurs als Viggo Mortensen, Léa Seydoux en Kristen Stewart. Ondanks een surrealistische nachtmerriewereld waarin orgaanoperaties net zo gewoon zijn als tatoeages. Ondanks een terugkeer naar de seksueel geladen body horror uit zijn vroegere werk. Maar 'Crimes of the Future' (2022) kakt voort met een overgecompliceerd plot waarin personages vooral heel erg veel praten over de spelregels van de dystopie waarin ze leven. Tot op het punt dat het zelfs lachwekkend wordt als zij hun ellenlange dialogen houden over 'body politics' en de rol van de kunstenaar. Zelfs de gruwelijke operatiescènes ogen te clean en te absurdistisch om werkelijk binnen te komen. Als de personages geen pijnreceptoren hebben, dan wordt ook de kijker afgestompt om nog weerzin te voelen naar hun lijden.