Crimes of the Future (2022)

Vanaf 2 juni 2022 in de bioscoop (The Searchers)

Die premisse... vintage Cronenberg. Hier kijk ik enorm naar uit!

Vandaag gezien in de persvoorstelling.

Eindelijk nog eens iets om naar uit te kijken van Cronenberg...

Enorm benieuwd naar dit!

Nieuwe poster: https://i0.wp.com/bloody-disgusting.com/wp-content/uploads/2022/05/crimes-1.png?ssl=1

Eindelijk weer een Cronenberg in de bios !

Film gaat nu in première. Erg benieuwd naar de eerste reacties over een paar uur. Of paar minuten.

Cannes 2022: David Cronenberg over Crimes of the Future - Filmkrant

een tweet van Guillermo del Toro over de nieuwe film van Cronenberg . Volgens hem : ' 100% Cronenbergian Body Gospel, hinting at the cosmic reaches of biology and the very human limits of our grief. '

De film draait alvast in België. David Cronenberg komt weer met een nieuwe film. Dat is op zich al goed nieuws natuurlijk. Dan komen er berichten die de aandacht opwekken met een 6 minuten staande ovatie in Cannes (al zag ik een collage van nieuwsberichten met wel meer ovaties uit Cannes, die mensen doen dat daar standaard heel graag) en berichten van mensen die de zaal verlieten omdat ze het niet meer konden aanzien.

Cronenberg heeft in elk geval een boeiende cast bij elkaar met Viggo Mortensen, Léa Seydoux en Kristen Stewart. Die laatste liet weten dat ze niet goed wist waarover de film ging. Laat het een troost zijn dat ik het ook niet helemaal weet na de film gezien te hebben. Maar dat moet volgens mij niet helemaal bij een film van Cronenberg. Vooral Mortensen en Seydoux zijn in vorm en je merkt ook wel de stempel van Cronenberg. Een verandering tussen de blockbusters en de eerder dramatische arthouse. De film zorgt af en toe voor een ongemakkelijke sfeer, al is het niet om de zaal te verlaten gelukkig.

Ik moet wel zeggen dat de cinematografie niet zo overdonderend is. Jammer, want de setting van Cronenberg is wel de moeite en komt volgens mij niet helemaal uit de verf. De film is sowieso fascinerend en met dank aan de hoofdpersonage toch de moeite. Het is niet de beste Cronenberg, maar het is een Cronenberg.

Haha, dit ja. Ik lees al een hele week niks anders. 't Is pas bij 8 a 10 minuten dat het écht de moeite is heb ik de indruk

Donderdagochtend 10 uur.

Erg benieuwd.

Klinkt een beetje als de taxidermist in Taxidermia

Wow, wat een bizarre film.

Qua horror valt het erg mee. Het is veel meer een hermetische vertelling in lijn met Naked Lunch en Cosmopolis. Moet eerlijk toegeven dat ik nog heel veel nog niet kan plaatsen, maar dat komt wel met de tijd en met herziening. De eerder genoemde films werden ook steeds beter.

Maar wow, was echt even op bezoek in een ander universum. Cronenberg is echt op dreef.

Voor nu een dikke 4*

Bijzonder merkwaardige film. Niet slecht, maar vreemd. Het duurt even voordat je erin komt. En als het echt interessant begint te worden, is de film opeens afgelopen , en hij had nog wel even mogen doorgaan van mij.

Kristen Stewart doet het geweldig als stoffige archivaris c.q. obsessieve fan.

Waar blijft je review?

Die wil en moet ik nog eens een tweede kans geven. We proberen het toch.

Die staat gewoon online.

Helaas een teleurstelling.

De personages in Crimes of the Future benadrukken meermaals hoe betekenisvol alles wat ze doen is ("juicy with meaning"), maar voor mij is het concept van de film flinterdun. Achter een façade van geheimzinnigheid zitten immers veel uitleggerige dialogen die de interpretatieruimte voor de kijker inperken. Sowieso lijkt het verhaal voor Cronenberg niet meer dan een alibi om gretig beelden en ideeën uit zijn vroegere films te recycleren. Het origineel is echter beter dan de kopie, zelfs al is die van de hand van de meester zelf.

De tagline van de film is "surgery is the new sex". Helaas wordt noch de erotische lading, noch de diepere betekenis van scalpels die organen blootleggen echt tastbaar. Dat komt ook door de soms weinig overtuigende CGI, die van iets heel lijfelijks net iets heel afstandelijks maakt. Voor zover de film erotisch is, dan op een veel conventionelere manier: simpelweg door veel jonge vrouwen naakt in beeld te brengen. En dat is maar een van de vele manieren waarop Cronenberg hier binnen de lijntjes kleurt en mij bijgevolg niet op het puntje van m'n stoel kreeg.

Sommige dialogen en personages hebben iets potsierlijks. Kristen Stewart, bijvoorbeeld, speelt een typetje dat ik op geen enkele manier serieus kon nemen. Of de film nu bewust of onbewust flirt met de komedie, een echte lach kon hij me toch ook niet ontlokken. Daarvoor was ik me iets te veel aan het ergeren, onder andere aan de gravitas waarmee Viggo Mortensen elke zin uitspreekt (wanneer hij niet bezig is een haarbal op te hoesten).

Aan het einde vroeg ik me af of Crimes of the Future misschien bedoeld is als een satire op de kunstwereld. Ik voelde me in elk geval alsof ik bijna twee uur op een receptie in een kunstgalerij had rondgelopen, waar iedereen collectief doet alsof ze geloven dat er iets heel betekenisvols gebeurt. Ik wil de film graag bekijken als een ironische kijk op dat type wereldvreemde pretentie. Al kan het net zo goed dat hij zelf pretentieus en wereldvreemd is. Hij is in elk geval minder grensverleggend dan ik van een film van Cronenberg verwacht.

Het is een typische Cronenberg-film in de zin dat het opnieuw de overschrijding van de menselijke soort en seks behandelt. Het doet waar science fiction voor is bedoeld: het extrapoleert als het ware hedendaagse trends om te kijken waar dat moet eindigen. Die hedendaagse trend is in dit geval de huidige lichaamscultuur zoals die ook in het openbare leven zichtbaar is in de vorm van de populariteit van tattoegaes en andere body art zoals ook postmoderne kunst zich niet meer richt op de geest of de ziel (zoals de abstractie of utopie van moderne kunst) maar op het lichaam dat vaak wordt benadrukt door het zielloos als bv. een pop of vleesmassa weer te geven. Het lichaam is ons materiaal geworden waarmee we werken en waaraan we betekenis geven, van body art tot cosmetische chirurgie, zoals overigens ook ‘primitievelingen’ in voormoderne culturen in hun lichaam kerven om er betekenis aan te geven.

De premisse van de film als science fiction is dat niet alleen wij ons lichaam bewerken als kunstenaars maar dat in de (nabije) toekomst ook de natuur wild aan het experimenteren is geslagen in reactie op onze dramatisch ingrijpen in de natuur en ons lichaam zodat de mens zich evolutionair kan aanpassen aan zijn kunstmatige wereld. Zo heeft de mens zijn pijnervaring verloren en is chirurgie vrijgegeven voor iedereen zolang de ander maar akkoord gaat om in zichzelf te laten snijden. De natuurlijke groei c.q. de menselijke soort is als het ware een kankergezwel geworden waarbij het ethische dilemma ontstaat of we deze kanker telkens moeten wegsnijden – al dan niet in de vorm van performance art want we zijn verslaafd geraakt aan de aandacht van het publiek – of dat we de evolutionaire wildgroei voorbij de menselijke soort moeten accepteren dat past bij het huidige ‘accepteren wie je bent, ook als je afwijkt’. De film speelt ook met het cliché van “innerlijke schoonheid” door ook dat lichamelijk op te vatten (de groei van nieuwe organen) met “chirurgie is de nieuwe seks” want door middel van chirurgie ben je nog intiemer met elkaar dan bij de ouderwetse vorm van seks. Kunst en seks liggen in elkaars verlengde want het gaat bij beide om het sensuele en het uitoefenen van macht over het lichaam; pijn is de voorwaarde en genot is de uitkomst.

Het postmoderne thema van de film deed me overigens ook denken aan de anatomische praktijk van het opensnijden van lijken sinds de Renaissance – daarvoor werd dat om religieuze en ethische redenen verboden – waarmee juist de moderniteit een aanvang nam. Aldus kwam de anatomie op gang en ook kunstenaars bestudeerden het lichaam om mooie, ideale lichamen te kunnen schilderen, maar in deze nieuwe moderne wereld werd het lichaam opgevat als een machine dat men wilde begrijpen en helen door het open te maken en uit en in elkaar te zetten. De postmoderne wereld van Cronenberg is er het vervolg op: de mens is geen machine meer (maar een scheppend bewustzijn) en mengt zijn natuurlijke lichaam met het kunstmatige: de mens wordt een hybride mengvorm van mens en machine of van vlees en plastic. De idealisering en heling maakt plaats voor transgressie en radicale openheid: je lichaam laten opensnijden is pas echt jezelf openstellen voor het nieuwe!

Ik denk dat het aldus geschetste idee van de film interessant en belangwekkend is en het is deze thematiek die de film boeiend houdt want het verhaal van de film is wat vaag en weet nauwelijks te overtuigen of spannend te worden (wat ik ervan begrijp is dat in ieder geval degenen in de film die de evolutionaire ontsporingen zouden moeten tegengaan, vallen voor de verlokkingen van de nieuwe mens en seks met wellicht als boodschap dat de vooruitgang aldus niet tegen te houden is).

Wetenschappelijke ontwikkelingen hebben ervoor gezorgd dat mensen nauwelijks nog pijn voelen. “Surgery is the new sex” in Cronenbergs intrigerende toekomstvisie waarin performance-artist Saul Tenser [Viggo Mortensen] met zijn partner Caprice [Léa Seydoux] en een mechanische operatiestoel zichzelf voor publiek blootstelt aan chirurgische ingrepen. Maar wat is het gevolg van deze ontwikkelingen voor een volgende generatie? Zoals altijd legt Cronenberg interessante vragen aan ons voor, maar het scenario bevat zoveel complexe verhaallijnen waardoor ik al gauw het zich op het grote geheel verloor. Dan resteert alleen de bewondering voor Cronenberg toekomstvisie en de overtuigende protheses en special effects. Gebaseerd op Cronenbergs gelijknamige film uit 1970.

Best komisch, best interessant qua betekenislagen maar het wil misschien té veel suggereren en is plotmatig uiteindelijk best clichématig, ondanks de extravagante vorm. Uiteindelijk best sensationeel eigenlijk, een beetje als maar beter dan bv die laatste Blade Runner en zeker met een Philip K Dick-zweem.

Kirsten Stewart is hilarisch.

Hier moet ik toch even over nadenken, waarschijnlijk gewoon nog eens zien.

De eerste keer vanavond beviel me prima, en ondanks dat het verhaal heel goed te volgen was, was het niet heel goed te begrijpen. Maar ik geloof wel dat alles om het te begrijpen er in zit.

Dus zoals ik al zei: even heel goed nadenken, of nog eens zien.

Voorlopig sta ik achter mijn waardering, dat wel.

Is dit eigenlijk een remake van Cronenberg's Crimes of the Future uit 1970?

Oke, dat dacht ik want Cronenberg had toch een film met dezelfde titel in 1970?

Klopt, maar daar heeft het dus niks mee van doen.

Oke bedankt. Dat vroeg ik me dus af

Tijdens het kijken was ik niet echt onder de indruk, de film vind ik wat vlak, mede omdat alles behalve de beginscene zich in een schemerige wereld afspeelt met veel groentinten.
De performance art is wel geinig gedaan, het erotiseren van het snijden in lichamen wordt best aannemelijk gemaakt. Die vrouw met de littekens in haar gezicht vind ik ook best wel wat hebben.
Voor wat betreft het plot dat is interessant, hoewel die evolutie van mensen een revolutie zou zijn want dit is voor de verre toekomst, mensen die plastic eten enzo. Nou blijkt dit in de film ook zo te zijn want dit is in beweging gezet door menselijk ingrijpen, in het geval van het jongetje door het merkwaardige personage van Kirsten Stewart. Jammer dat daar nauwelijks een spanningsboog in zit, dit wordt op een gegeven moment gemeld en klaar.
Over dat plastic eten, toevallig las ik vandaag dat er superwormen zijn die piepschuim eten. Dus wie weet wordt deze fictie nog werkelijkheid.