Oppenheimer (2023)

Zwaar overroepen. Met zin opgezet, maar snel ingezien dat deze film helemaal niet voldoet aan verwachtingen. Verhaallijn chaotisch. Zwakke dialogen, geforceerd. Zoals de kernbom is deze film een experiment. Maar niet van deze tijd. De hype hemaal niet waardig. Skip de film en lees de Wikipedia pagina van oppenheimer in de plaats.

Geschiedenisfilm over het brein achter de atoombom. Hou wel van dergelijke autobiografieën. Je leert er iets van en dit verhaal was me niet bekend. Hou ook wel af en toe van een epos, doelend op feit dat deze film 3 uur duurt. Visueel ok, soundtrack ok. Maar had er wel iets meer van verwacht. Ben niet echt van mijn sokken geblazen. Vond het bij momenten wat moeilijk om te volgen in de dialogen. Heel wat namen die ik niet onmiddellijk kon plaatsen of een gezicht kon op plaatsen. Verder gaat het naast de biografie zelf ook over een hoorzitting in een later stadium en een nog latere zitting over een aanstelling van een minister. Deze drie verhalen maken het geheel wat verwarrend en je moet echt wel bij de pinken blijven om mee te zijn. Dit maakt het enigszins een film op niveau maar anderszijds dan weer wat mij betreft te complex. Had het liever wat eenvoudiger gezien zonder de twee sidestories en misschien visueel wat meer richting de bom zelf. Mis bij dit genre film ook op einde wat verwijzingen naar de echte Oppenheimer. Had dus wat meer verwachtingen van deze film. Toch wel een 3,5* want los van mijn impressie over de film, verhaaltechnisch gezien, vind ik de acteerprestaties wel meer dan bovengemiddeld.

En daar was de thuispremiere van Oppenheimer dan, iets waar ik veel zin in had en waar ik vanwege Christopher Nolan ook het nodige van verwachtte. Bijzonder is de film zondermeer met de nodige Nolan kenmerken maar een biopic van drie uren was toch niet helemaal wat ik had verwacht en zodoende bleek Oppenheimer toch nog best een droge en harde noot om te kraken.

Indringend is het begin sowieso met het beeld van Oppie die aan de tand gevoeld wordt, niet duidelijk gezegd meen ik maar waarschijnlijk de HCUA, die vervolgens terugkijkt op zijn leven. En net als het geval met John Nash in A Beautiful Mind is het niet altijd een feest zo slim te zijn, want zoals zo vaak ligt gekte en genialiteit vlak bij elkaar. Desondanks ontwikkelt Oppie zich en werkt zich op binnen de wereld van de natuurkunde. Helaas is daar ook snel het onvermijdelijke maar soms saaie komen en gaan van gezichten en veel, heel veel dialoog. Het is nodig voor de opbouw van het karakter en things yet to come, toch is de wapen wedloop die langzaam begint pas echt interessant net als de onderlinge spanningen met andere natuurkundigen waar niet ieder blijkt wat hij is en iedere vriend plots een vijand kan zijn.

Toch begint de film pas echt te leven wanneer men zich opmaakt voor Los Alamos en daar een eigen stad creërt met alles er op en aan en zelfs bewaking, you never no! Andermaal een wereld van spanning, achterdocht maar ook enthousiasme. Dubbel van de andere kant de paradox van een natuurkundige die bezig is met het ontstaan van energie en het leven om vervolgens die kennis voor een maasavernietings wapen aan te wenden. Tegelijkertijd bizar wat een mens in staat is te bedenken en te maken alswel het vermoeden dat de wereld zou kunnen vergaan door een kettingreactie die niet te stoppen is. Genoeg stof tot na denken buiten het feit dat Oppie een scheve schaats rijdt en een man is die niet bepaald gemakkelijk is noch de gemakkelijkste weg kiest. Het is de opmaat voor een finale die eigenlijk al een uur voor het einde plaats vindt.

Oppenheimer blijkt een behoorlijk groots verhaal met een before, at the time and after, en allen op hun eigen manier veelbewogen. Vooral het derde deel roept een gevoel van ongemakkelijkheid op, vol van wroeging, de doos van Pandora geopend en niet meer dicht te krijgen. Bijzonder hoe Oppie in eerste instantie vol gaat voor de eer en prestige om vervolgens pas te realiseren wat men is begonnen. Overtrof het hem zelf qua gevolg en effectiviteit of speelde er een beetje naïviteit? Oppenheimer valt daarnaast op in een mooie tweedeling qua kleur en zwart wit, is er een bijzonder sterk cast opgetrommeld en is de soundtrack van Goransson bij tijd en wijlen subliem. Toch helemaal vangen doet Oppenheimer mij de eerste keer niet helemaal, want de film voelt met zijn drie uren ontzettend lang aan en is in principe toch niet meer dan een opeenvolging van gezichten en dialoog. Van de oorlog of de bommen krijgen we uiteindelijk erg weinig mee, iets dat logisch is omdat de focus op Oppie zelf ligt en zijn latere wroeging en beschuldigingen. 4 sterren voor nu terwijl ik eerder voor 3,5 zou willen gaan, maar ik verwacht dat een herkijk op termijn nog wel verandering gaat brengen rond deze kundige maar droge film.

Wat een saaie boel. Zwaar overroepen, deze film.

Ik vond Dunkirk al veel te artistiek en (te) netjes uitgewerkt, alsof het een romantische strandoefening was van wat rekruten.

Maar deze Oppenheimer slaat alles. Overloze discussie's die nergens op slaan en je ziet vanaf het eerste uur het einde al komen.

Christopher Nolan en non fictie...geen goede match.

(Het is pakjesavond, waarom ook niet...)

Gerespecteerd regisseur Christopher Nolan zat te denken

Wat hij het kritische filmpubliek dit jaar eens zal schenken

Zijn keus komt te vallen op een biopic over Oppenheimer

Vader van de atoombom, maar ook een rare eigenheimer

De cast is met veel bekende gezichten een feest van herkenning

Maar vooral Blunt, Murphy en Downey Jr. verdienen een penning

Met politieke spelletjes, vervlochten tijdlijnen en droge dialogen

Pleegt het verhaal wel een kleine aanslag op je denkvermogen

Ondanks drie lange uren vliegt de film razendsnel voorbij

Complimenten voor Nolan, dit was geen gemakkelijk karwei

4,0 * Tikkende tijdbom

heb te veel verwachtingen van gehad, maar helaas.

Ik snap dat mensen dit verhaaltechnisch een zeer goede film kunnen vinden, maar het kon mij puur als film maar heel slecht bekoren.

Ongelofelijk veel dialoog, de personages vliegen je om de oren en op het moment dat je eindelijk denkt dat de film echt gaat beginnen (na ongeveer 1.45u), vervallen de laatste 45 minuten weer in de dialogen en dooft de film langzaam uit. Vond het erg moeilijk om mijn aandacht vast te houden gedurende het eeuwige verhoor.

Natuurlijk puur mijn mening, een ander zal hier misschien wel helemaal enthousiast van worden, maar dit verhaal had beter in een boek tot zijn recht gekomen, niet filmwaardig. 2,5 ster

Bijzonder matig en oppervlakkig. Dit is een van de meest succesvolle films geweest in de bioscopen en hij heeft maanden gedraaid. Kun je nagaan hoe treurig het aanbod in 2023 verder was.

Een ellenlange speelduur, een cast propvol met sterren en een hoop gewichtigdoenerij kunnen niet verbloemen dat keizer Christopher Nolan toch vooral in zijn afgezakte bleke Britse blote kont staat, terwijl het merendeel van de meute uiteraard weer luid voor zijn prachtige kledij staat te applaudiseren.

Het afwisselen van zwart wit beelden met kleur is een goedkoop trucje dat hier totaal niet werkte, je krijgt nooit echt het gevoel van die tijd. De synthesizer soundtrack viel ook uit de toon.

Het aardigste is nog om de wetenschappers in hun natuurlijke doen te zien werken, met de knappe koppen die discussies voeren. Evengoed worden er wel erg veel grote namen uit de wetenschappelijke kast gehaald. Zo zit je continue te kijken naar een film met veel te veel personages die allemaal even aangestipt worden.

Het enorme aantal bekende acteurs in de cast is ook een typische Nolan zwakte: een luie casting, even risicoloos als fantasieloos. Bovendien leidt het alleen maar af, al die bekende gezichten. Het scheelt voor Nolan waarschijnlijk al te veel regiewerk omdat deze heren en dames er toch wel wat van maken. Even goed is het een triomf voor Cilian Murphy. Het acteerwerk is sowieso wel prima, maar zeker van hem. Hij heeft de mimiek van een afstandelijke maar ook gevoelige beta. Hier en daar wat aardige effecten met een verbeelding van Oppenheimers innerlijk maar echt mooie scenes heeft de film niet. Robert Downey mag een totaal ander mannetje spelen dan gebruikelijk dat is wel aardig.

Maar er worden spastische sprongen heen en weer in het script gemaakt...de oorlog is opeens voorbij, dan opeens weer niet. Het romantische leven van Oppenheimer blijft een ongrijpbaar mysterie wat amper een verhaal vertelt. De aandacht ervoor in de film blijft daarmee ongerechtvaardigd.

Op de oorsprong van de beroemde "I am become death" uitspraak, eigenlijk een hindoeistisch citaat, wordt ook niet ingegaan. Het is al met al een weinig geinspireerde film.

Een ogenschijnlijk vooral McCarthyistische heksenjacht op de aanvankelijk communistisch gezinde Oppenheimer blijkt vooral een kleinzielige persoonlijke vendetta te zijn. Hoewel ik geloof dat ideeen beter bestreden kunnen worden met de rede dan ze te verbieden en er daarom evenmin fan van ben als van de afgrijselijke uitvinding die communisme heet, vraag ik me af hoe de tegenstanders van het McCarthyisme aan zouden kijken tegen het vervolgen van aanhangers van andere ideologieen die ze zelf als het kwaad beschouwen. Gelukkig verzandt de film hier niet teveel in het typische gezeik van (het van oudsher keicommunistische) Hollywood en zien we vooral een vuil spel waarbij Oppenheimers bedenkingen over kernwapens in de weg staan van de politiek.

Maar waarom deze potsierlijke Oscarbait nu 3 uur moest duren...een hoop pretentieus geneuzel over hele slimme mensen met een even belangrijke als gevaarlijke uitvinding maakt nog geen goede film. Nolan heeft zijn beste tijd al lang en breed gehad en dat was met Memento. Ik vraag me af waarom ik nog films kijk van deze cinematografische charlatan.

Ik ben na een half uur in slaap gevallen....

Viel mij toch behoorlijk tegen.

Het oogt als een documentaire. Maar als het een documentaire was geweest had je kunnen zeggen; vrij langdradige talking heads documentaire. Nogal droge kost.

Dat hele McCarthy achtige showproces vind ik maar matig boeiend. Dat had er van mij wel helemaal uit gemogen, of sterk ingekort.

Die Oppenheimer is toch niet zo'n boeiende man als ik had gehoopt. Zijn ethische en existentiële twijfels worden wel goed getoond. Hij heeft een heel sterke ruggengraat. Andere mensen in zijn positie waren al lang bezweken onder de druk en van de heksenjacht.

De look van de film vind ik niet zo heel spectaculair. Ik had van Hoyte toch iets meer verwacht.

Murphy speelt prima in dit zwaar aangezette drie uur durende bio-drama over de uitvinder(s) van de atoombom. Het zwaartepunt van de film is de geslaagde Trinity-test, maar het zijn de hoorzittingen die het verhaal voortstuwen, en dat pakt niet heel goed uit.

Het tempo van de film is dan weer langzaam, dan weer te snel, vloeiend was het allerminst. Personages komen en gaan, veel informatie komt voort uit de dialogen waarin ook veel namen werden gedropt, maar het was allemaal wat veel. De bewust verwarrende editing waarbij de verschillende episodes in Oppenheimer's leven worden afgewisseld met de hoorzittingen moest wellicht wat spanning opleveren, maar wie boeit het nu of Downey Jr's personage een ministerpost in de wacht sleept, en wat er voor Oppenheimer precies op het spel stond werd me ook niet helemaal duidelijk.

Het is natuurlijk wel een boeiende periode geweest in de geschiedenis, en daarom bleef ik ook wel geïnteresseerd in het verloop, maar echt gegrepen werd ik niet, ondanks Murphy en andere goede acteurs. Grootste verrassing was voor mij Tom Conti als Einstein. Die had ik niet herkend.

Matige film met een hoop geleuter. Ik was op een bepaald moment totaal de draad kwijt met al die namen... De film was veel te detaillistisch. Dan eens over Oppenheimers vermeende communistische sympathieën, dan over zijn toegang tot gevoelige staatsveiligheidsinformatie, dan over een depressieve minnares, om nog maar spionage binnen het Manhattan Project niet te vergeten en allerlei gepraat over kwantumfysica. De film vloog van de ene kant naar de andere op een slordige manier en eerlijk gezegd vond ik het meer dan eens slaapverwekkend worden. Een gemiddelde die me met verstomming slaat, maar ja, het is Nolan en de cast is indrukwekkend, dus het moet goed zijn. Neemt niet weg dat je wat bijleert met deze film maar ik ben blij dat ik die niet heb moeten ondergaan in de bioscoop.

wat mij betreft is deze film veel te veel gehyped….

gisteren gezien en wat een saaie boel, er zit heus wel vakmanschap in de film, maar verder is er weinig aan

het (half) uurtje rond de test even spannend en daarna is het weer gaap gaap

ik heb het niet snel maar dit is dus echt een afrader

maar goed Nolan is sowieso overgewaardeerd wat mij betreft

Ik ben tot de helft van deze 3 uur durende film gekomen. Toen doofde de verdere belangstelling. Het orgasme met Jean Tatlock was een grappige metafoor voor de uiteindelijke explosie ofschoon de eerste levens maakt en de andere levens vernietigt. Brahma versus Shiva "I am become Death, the destroyer of worlds."

Een erg boeiend figuur is die Oppenheimer maar van de film kan ik dat niet zeggen. Zeer lange speelduur waarvan de eerste 2 uur niets noemenswaardig brengt. Een komen en gaan van tientallen personages die nauwelijks beklijven. Dan ook nog een narratief waarin om de haverklap gespeeld wordt met tijdsprongen wat ook al niet bijdraagt aan de kijkervaring.

Het is nu ook niet evident om zo’n leven in een filmpje - zij het eentje van 3 u - te krammen dus ik zie wel dat ze hun best gedaan hebben om het wél boeiend te houden. Het heeft zo’n beetje een noir/spionage kantje, echter zonder dat het ooit één moment spannend wordt. En waarbij een soundtrack te horen is bij nagenoeg elke scene - anders zou het nog veel droger overkomen. Pas het 3e uur duiken enkele scenes op waarvan ik denk: ja dit is goeie cinema. Too little too late. Biopics zijn altijd een moeilijk paar mouwen en dat is het zeker wanneer het gaat over vrij droge zaken als wetenschappelijk onderzoek en vliegen afvangen in de politiek.

Ik verwacht een 6 tal Oscars, waaronder beste film, regisseur, acteur en bijrol.

Met Oppenheimer maakt Christopher Nolan een film die 45 jaar van het leven van de titulaire fysicus afdekt. De film gaat uiteraard erg in op zijn aandeel in het Manhattan Project maar doet ook moeite om inzicht te verschaffen in de factoren die hebben bijgedragen aan de ontmanteling van zijn goede naam. In drie uur wordt de kijker in veelal snelle opeenvolgingen van gebeurtenissen meegenomen in de levensloop van Oppenheimer. Zijn studie, zijn onderzoek, zijn deelname aan het Manhattan Project, de ontwikkeling van de atoombom en de pogingen vanuit (voornamelijk) politieke hoek om zijn goede naam te besmeuren.

Interessante kost en door Nolan met veel detaillering verfilmd. Soms is de gedetailleerde kijk wat vervelend. Wat vermoeiend. Aan de andere kant schept de gedetailleerde informatie goede duidelijkheid over complexe natuurkundige issues alsmede over het politieke mijnenveld waarin Oppenheimer steeds moet manoeuvreren. De film is dan ook geen film van de grote gebaren. Geen film gevuld met spectaculaire beelden of fantastische effecten. De nadruk ligt op de dramaturgie, op de dialogen en op het acteerwerk. Uiteraard heeft de film indrukwekkend visueel materiaal in huis, maar Oppenheimer is zeker geen opeenstapeling van visuele hoogstandjes.

De hoofdrol is voor Cillian Murphy. Prima rol. Vooral in het eerste deel als de focus iets meer dan in de rest van de film op de persoon Oppenheimer ligt, excelleert hij. Het is in dit stadium in de film dat Oppenheimer bepaalde natuurkundige inzichten heeft, die nog niet in woorden zijn gevat. We zien een prachtig gefrustreerde Oppenheimer die zich langs tegenwerking en arrogantie worstelt en obsessief probeert die onbeschreven natuurkundige processen te kraken. Filmisch mooi gedaan. Close-ups, sidderende beelden en monotoon dreunend achtergrondgeluid laten zien wat er in die worstelende man omgaat. De man die zich altijd achter een ondoorgrondelijk masker verbergt waarachter een intens gevoelsleven schuilgaat dat nu opeens zichtbaar wordt voor de kijker die nu gemakkelijker met de man kan sympathiseren.

Aan het eind kakt de film wat in. De neergang van Oppenheimer. Veel tijd wordt geïnvesteerd in politiek gedoe, lange verhoren en intriges achter de schermen. De schuldvraag die tegen die tijd doorschemert of wetenschappelijke vooruitgang wel/niet los moet worden gezien van de eventuele praktische gevolgen en aanverwante morele verplichtingen is op zich best interessant, maar voelt door het gebrek aan pakkend beeldmateriaal ook wat taai en vermoeiend. Maar goed, wat de film Oppenheimer voorafgaand daaraan vooral biedt, is een boeiende geschiedenisles en een boeiend verhaal over een onbegrepen man die worstelt. Prima film.

Winnaar van 5 Golden Globes

Film, regie, m hoofdrol, m bijrol en muziek.

Wat een ongekend saaie film. Ben de bios echt uitgevlucht na 2,5 uur. Nog nooit eerder zo’n trage bagger gezien

Dus je zit 2,5 uur te kijken en dan sla je de slotfase wel over? Da's echt logisch.

Deze film staat heel erg op zichzelf, maar wat als je die ontsteekt met behulp van een roze lont? Heel het web ging los op Barbenheimer, waarna ik die ook maar eens onderging op m'n luie bank.

De premisse is Faustiaans: welke prijs betaalt een wetenschapper als hij zijn ziel aan het kwaad verkoopt?

Waar eindigt wetenschappelijke integriteit, waar begint morele laakbaarheid?

Wat betekent een intellectueel engagement in tijden van oorlog: brengt het medeplichtigheid aan zinloos geweld met zich mee, of is het simpelweg een kwestie van het nemen van verantwoordelijkheid in een gerechtvaardigde strijd tegen diabolische krachten?

Allicht moet je Christopher Nolan heten om uit een historische feit dat bij iedereen genoegzaam bekend is bloedstollende cinema te destilleren. Natuurlijk slaagt dr. Oppenheimer in zijn uitvinding van de atoombom, en toch buigt het wonderkind van Hollywood de internationale wedren richting een massavernietigingswapen om tot een thriller met schijnbaar ongewisse uitkomst. Daar zit de synchrone vertelstijl uiteraard voor iets tussen: Nolan zapt immers virtuoos tussen dr. Oppenheimers opkomst, diens ondergang en de politieke context waarbinnen de man geïnstrumenteerd werd. Zeker dat laatste is origineel, én waanzinnig interessant.

In essentie is het post hoc ideologische perspectief, in het licht van het oprukkende Mccarthyisme, dr. Oppenheimers grootste desillusie. De vrucht van zijn denken – een wapen dat louter symbool had mogen zijn – bestendigt de positie van een handvol machtsgeile, zelfgenoegzame krokodillen. Een sleutelscène is de ontmoeting tussen de schepper en de eindgebruiker: dr. Oppenheimer is ronduit ontluisterd door president Trumans lichtzinnige en minachtende megalomanie, door Nolan overigens huiveringwekkend ongemakkelijk in beeld gebracht...

Fantastisch is dat ‘Oppenheimer’ als film zowel gaat over de genese van de bom als over de positie van een weldenkend mens in een malafide systeem. Aan de oppervlakte spannend en meeslepend – mede dankzij de onweerstaanbare soundtrack van Ludwig Göransson – doch in de diepte filosofisch van aard, want latent stelt zich voortdurend de vraag hoe dr. Oppenheimer zich had kunnen verhouden tot dat wat van hem verlangd werd…

Hartroerend en betoverend is trouwens de ontlading na het tot ontploffing brengen van Trinity, de proefbom. Hier kantelt de sfeer, en begint het dr. Oppenheimer te dagen welke krachten hij precies ontketend heeft. Moreel blijft zijn rol in de daaropvolgende scènes ambigu: hij wil zijn creatie aan de wereld laten zien, maar huivert voor de impact ervan. Dat spagaat werkt initieel verlammend, maar na Hiroshima en Nagasaki verwordt de ontdekker tot een prediker van bilaterale overeenkomsten omtrent atoomenergie, met andere woorden hij staat op de barricaden voor het aan banden leggen van zijn eigen uitvinding. Zijn gewrocht blijkt immers een gedrocht, zijn mirakel een nachtmerrie. De bom beëindigt de oorlog op onnavolgbaar gruwelijke wijze, en in de nasleep van deze horror slaagt de geestelijke vader er niet in de manie richting waterstofbom te ontmijnen.

“Nu ben ik de Dood, de Vernietiger van Werelden.” Probeer met dat over zichzelf uitgeroepen verdict maar eens verder te leven… Christopher Nolan zet er – zij het nogal kunstmatig verteld en misschien soms nogal stroef geacteerd – een over de hele lijn fascinerende film over neer. Kippenvel gegarandeerd.

4*

Maakt IMAX werkelijk zo'n verschil? Ik begrijp Hoytema en Nolan persoonlijk niet zo goed wat dat betreft... Ik heb al IMAX gezien (niet Oppenheimer) maar ik vond dat niet veel verschil uitmaken. Wie dan thuis Oppenheimer bekijkt heeft daar ook al geen boodschap aan.

Oppenheimer filmed in IMAX

Ik ging er eens goed voor zitten, want dit zou DE film van 2023 zijn. Maar Oppenheimer is niet meer dan een sissend bommetje geworden. Een hele zit van bijna 3 uur met heel veel dialogen en wisselende beelden opgefleurd in zwart wit dan weer kleur dan in beeldformaat 1.78, 2.20 en 2.21. Kennelijk moest professor Nolan hier zo een draai aan geven. Ik heb zo eens zitten kijken naar zijn films en veel daar van vallen mij gewoon zwaar tegen. Eigenlijk is alleen The Prestige een topfilm. Dunkirk is fraai gemaakt, maar heeft verder weinig verhaal. Interstellar maar net een voldoende maar Inception of Tenet zijn het gewoon niet. In ieder geval niet mijn soort films. Maar goed wilde Oppenheimer wel een kans geven al heb ik moeite met dit soort dwaze uitvinders. De bom op Hiroshima en Nagasaki heb ik altijd verwerpelijk gevonden. Feitelijk ook door toedoen van ene meneer Einstein. Bangmakerij. Spierballentaal van de Amerikanen. En Japan dat deze oorlog vooral begon door legerhoofden en niet door de keizer of bevolking. Zo vergeet ik ook nooit de woorden van admiraal Yamamoto na de slag op Pearl Harbor; Ik vrees dat we een slapende reus wakker hebben gemaakt.

Afijn dan de film. Slaapverwekkend allemaal met heel veel teksten. Ook miste ik een fatsoenlijke opbouw, wat bij Nolan vaak een regel is. Het is allemaal best aardig gebracht de beelden zijn mooi het geluid subliem ook zonder Dolby Atmos, maar moet toch wel zeggen dat het geheel vrij rommelig is. Het gaat soms alle kanten op. Op e.o.a. manier moest Nolan soms ook een draai geven aan het geluid. Muziek is trouwens prima verzorgd, maar de eerste echte climax de eerste echte test na zo'n 1.45 uur is in stilte. Geen burst. Geen uitbarsting waar al je buren nog wakker van liggen. Nee we horen niks en zien alleen even de explosie. Jammer!!! Daarna krijgen we weer heel veel talk talk talk in een soort proces wat geen rechtbank was, maar een verhoor. Dat proces zien we trouwens in de hele film. Pfff. Maakt het allemaal niet beter op.. Het niveau wordt daarna ook gelijk een stuk minder. Overigens we zien de aanvallen van Hiroshima en Nagasaki in totaal niet en wordt alleen besproken, wellicht omdat Oppenheimer hier geen opdracht voor had uitgegeven.

Oppenheimer krijgt van mij dan ook geen voldoende. Het zit vol met pretenties maar dat maakt professor Nolan nergens waar behalve hij zelf misschien met het maken van dit soort mislukte projecten.

Film 2.5

Beeld 5.0

Geluid 5.0

Ook ik heb me gewaagd aan "Oppenheimer" (een historische biopic), maar ik heb hem wel gekeken in twee dagen. Gisteren heb ik de eerste twee uren gekeken (dus t/m de Trinity-test), waarbij ik ook even in slaap ben gevallen, en vandaag het laatste uur, welke ik persoonlijk ook het beste gedeelte van de film vond. Dat was tenminste nog boeiend en zelfs spannend.

"Oppenheimer" is ook een film die je makkelijk in tweeën kunt delen. De eerste twee uren vond ik opzicht best aardig, maar waren tegelijk ook langdradig en saai en dat laatste was zeker het geval in de eerste circa 45 minuten, die o.a. draaien om onnodige bijzaken als vrouwen en communisme. Eén van die vrouwen is Florence Pugh (sinds ik haar voor het eerst zag in de drama film "Lady Macbeth (2016)", ben ik haar blijven volgen) in de rol van Jean Tatlock, een lid van de "Communistische Partij", waarmee J. Robert Oppenheimer een affaire heeft en die uiteindelijk zelfmoord pleegt. Zij vrolijkt het verhaal tenminste nog wat op door een aantal keren haar twee kleine atoombommen te laten zien (de eerste eerste keer na circa 24 minuten als ze met Oppenheimer neukt)

Pas vanaf het moment dat Matt Damon zijn intrede doet in het verhaal na circa 45 minuten als generaal Leslie Groves en het "Manhattanproject" wordt gestart, werd het allemaal interessanter en boeiender. Tegenwoordig lijken films steeds onnodig langer te duren en "Oppenheimer" is daar ook een goed voorbeeld van. Veel technisch gepraat om vervolgens weer naar oplossingen te zoeken, zorgt ervoor dat de drie uur durende film als een sleur aanvoelt. Dit verhaal had makkelijk in maximaal tweeënhalf uur of minder verteld kunnen worden. Zeker de eerste circa 45 minuten hadden veel korter gekund en hoewel ik genoten heb van Florence Pugh, was haar rol eigenlijk totaal overbodig voor het verhaal.

Na circa 115 minuten volgt dan hoogtepunt van de film, namelijk de Trinity-test (de eerste ontploffing ooit van een atoombom, waarbij de atoombom werd gemonteerd op een stalen toren) in de woestijn van New Mexico, die door regisseur Christopher Nolan imposant en overweldigend in beeld werd gebracht. Hij gebruikt daarbij beeld, geluid, montage én een tikkende klok om de spanning continu vast te houden en de druk op te voeren. En bij de explosie van de bom is het dan opeens lange tijd stil. Dus tijdens het meest bombastische momenten, wordt er gekozen voor stilte i.p.v. oorverdovend lawaai. De ontploffing is zowel indrukwekkend als afschuwwekkend en die emoties zien we ook terug op het gezicht van J. Robert Oppenheimer, die weet dat de wereld na zijn uitvinding voorgoed veranderd is en die dan ook zegt:

"And now I am become Death. The destroyer of worlds."

Het laatste uur gaat dan vooral over J. Robert Oppenheimer als gevaar voor de veiligheid (te zien tijdens een hoorzitting) en over de consequenties van Oppenheimers product. Want na de atoomtest (dan gaan ook twee bommen richting Japan, namelijk de steden Hiroshima en Nagasaki) krijgen we een rechtbankdrama te zien, waarin mannen over elkaar heen duikelen en elkaar de grond inboren om hun eigen hachje te redden. De atoomtest heeft een figuurlijke testosteronbom laten afgaan.

We krijgen dan machtsbeluste mannen, zoals politicus en voorzitter van de "Atomic Energy Commission" Lewis Strauss (Robert Downey Jr.) die een keer te kak werd gezet door J. Robert Oppenheimer, te zien in een kleine kamer, in een grote zaal of aan de dinertafel zitten, die hun eigen carrière uitstippelen, beschermen of proberen te redden. Leugens, intriges en smerige spelletjes door omhooggevallen, beledigde en wraaklustige mannen. Maar dat gedeelte vond ik tenminste wel nog boeiend en zelfs spannend en zeker m.b.t. de ontknoping.

Visueel gezien mocht "Oppenheimer" er natuurlijk wezen en dat geldt ook voor de indrukwekkende cast met bekende sterren zoals Cillian Murphy (als theoretisch natuurkundige J. Robert Oppenheimer), Robert Downey Jr. (als aartsvijand Lewis Strauss), Josh Hartnett (als kernfysicus Ernest Lawrence), Emily Blunt (als alcoholistische echtgenote Kitty Oppenheimer), Jason Clarke (als advocaat Roger Robb), Matt Damon (als generaal Leslie Groves die de leiding had over het "Manhattan Project"), Florence Pugh (als instabiele communistische minnares Jean Tatlock, die een hekel heeft aan bloemen), Kenneth Branagh (als natuurkundige Niels Bohr), Matthew Modine (als wetenschapsbeheerder Vannevar Bush), Casey Affleck (als militaire inlichtingenofficier Boris Pash), Gary Oldman (als president Harry Truman) en Rami Malek (als kernfysicus David Hill).

En ze speelden ook nog eens allemaal goed en overtuigend en Cillian Murphy als protagonist is van allen het indrukwekkendst en is "Oscar" waardig en dat laatste geldt ook voor Robert Downey Jr (die schittert met misschien wel de beste rol uit zijn carrière) en misschien ook wel Emily Blunt (heeft wel maar een paar sterke scènes). Sommige herken je ook nauwelijks zoals Robert Downey Jr. en Gary Oldman een kolderieke bijrol als president Harry Truman (ik moest lachen om hem toen J. Robert Oppenheimer vertrok uit de "Oval Office" en hij dan zegt "Don't let that crybaby back in here" ) en dat geldt ook voor de iets minder bekende acteur Tom Conti in de rol van Albert Einstein, die we in een paar scènes te zien krijgen en o.a. tijdens de laatste minuten van de film als J. Robert Oppenheimer met hem praat en er gezegd wordt:

Oppenheimer: Albert. When I came to you with those calculations, we thought we might start a chain reaction that would destroy the entire world?
Einstein: Mmm. I remember it well. What of it?
Oppenheimer: I believe we did.

Dat klopt in principe ook, maar gelukkig is het nog niet gebeurt, maar met alle mafkezen als wereldleiders tegenwoordig, wordt de kans wel steeds groter.

"Oppenheimer" is een filmtechnisch hoogstandje van Christopher Nolan en een interessante geschiedenisles over de vader van de atoombom, namelijk J. Robert Oppenheimer. Maar door de veel te lange speelduur sleept het verhaal wel. "Oppenheimer" is voor mij meer een film die ik respecteer dan echt geweldig vind, maar het heeft wel een belangrijk verhaal om een keer gezien te hebben.

Lieve deugd, wat een vre-se-lijk saaie film. Dit is gewoon niet door te komen. Misschien dat er nog een herkansing volgt, maar na een half uur lag ik knock-out in de zetel. Er moet al heel wat gebeuren om die tergend trage introductie te compenseren.

In een nieuwsartikel dat ik notabene hier op MovieMeter gelezen heb, stelde Nolan dat de biopic geen genre is of zelfs bestaansrecht heeft in cinema. Het is alleen een manier om een daadwerkelijk genre (drama, thriller, komedie) te brengen. Ik vond dat een interessante visie en dat ie wellicht een punt had. Anders kun je inderdaad net zo goed Wikipedia er op naslaan. Verbaasd was ik dat het met name het eerste uur een vrij typische (doch zeer aardige) biopic is. Een overkoepelende genre-aanduiding kun je er altijd wel opplakken, maar een biopic is een film die allereerst over de persoon gaat (en dan pas wat anders).

Ook ben ik verbaasd door de massale waardering door het grote publiek. Niet omdat ik het zelf geen goede film vind, maar omdat het een blockbuster is met slechts één echte actiescène. Ik had (in hindsight) niet verwacht dat men een film waar voornamelijk gepraat wordt op zo’n grote schaal kon waarderen.

Vanaf het tweede uur begon ik wat beter te begrijpen wat Nolan bedoelde (in relatie tot deze film) met het interview. De figuur Oppenheimer wordt veel meer het middelpunt van intriges en een conspiracy achtige vertelling. Ik vond de film er inderdaad beter op worden. De gebruikelijk Nolan trucs waarbij hij hysterische pompende muziek steeds harder laat spelen om spanning op te bouwen is wel echt weer storend, maar verder is hij hier in zijn element en het werkt.

Wat de film Oppenheimer voor mij uiteindelijk écht de moeite waard maakt, is de daadwerkelijke kern (pun intended). A genius isn’t necessarily a wise man. Of zoiets. De mythe Prometheus is er een die spot on is. Hoe dom kun je zijn als mensheid om zoiets te creëren. Dit thema (arguably meest actuele in meer dan 60 jaar) heeft iets onheilspellends dat de film zijn waarde en kracht meegeeft. Op veel fronten valt er nog wel wat op aan te merken, maar ik heb drie uur lang aan het beeld gekluisterd gezeten. Beste Nolan in 10 jaar.

Vanaf 21 maart te zien bij SkyShowtime.

A Compassionate Spy - 2Doc.nl

Op 2doc is deze maand een interessante documentaire over Ted Hall te zien. Een wetenschapper die op jonge leeftijd met Oppenheimer meewerkte aan de atoombom en uit mededogen besluit de Russen op een gelijk speelveld te houden door informatie te lekken.

A Compassionate Spy (Film, 2022) - MovieMeter.nl

Had er veel meer van verwacht. Film oogt wat chaotisch. Altijd korte dialogen. Wat me stoorde was dat er van het begin tot het einde van de film constant muziek was. Geen enkel rustmoment. Nee, het kon mij echt niet bekoren. Weinig inhoud.