When You Finish Saving the World (2022)

Toen Ziggy [Finn Wolfhard] nog jong was nam zijn moeder Evelyn [Julianne Moore] hem mee naar de vele protestmarsen waar ze aan mee deed. Zij strijdt nog steeds voor haar idealen en gaat op in haar werk bij een opvang voor mishandelde vrouwen, maar hij stort zich volledig op een livestream waarop hij met zijn gitaar voor meer dan 20.000 abonnees zijn liedjes speelt. Evelyn zoekt toenadering tot Kyle [Billy Bryk], de (ideale) zoon van één van haar slachtoffers, en Ziggy zoekt toenadering tot :Lila [Alisha Boe], die net zo idealistisch en volhardend is als zijn moeder. Er is weinig verhaal waardoor dit zo nu en dan wat meandert, maar Eisenbergs scenario zit vol scherpe observaties en Wolfhard en Moore zijn uitstekend. Emile Mosseri’s liedjes zijn op maat geschreven en de slotscène is simpel, maar doeltreffend. Gebaseerd op Eisenbergs gelijknamige audioboek.

Het debuut van Jesse Eisenberg als regisseur is in mijn ogene een mislukking. Zijn door hemzelf geschreven film over egocentristen, die in contact met anderen voortdurend de weg kwijt zijn, weet amper te boeien. Het enige wat blijft hangen is ergernis over de narcistische protagonisten. Ik weet dat er zulke mensen zijn. Het beste wat je kunt doen is hen op afstand houden, zoals de film wijselijk adviseert.

Goeie film over een tienerjongen die muziek maakt voor zijn online fans. De relatie tussen moeder en zoon die duidelijk niet met elkaar op dezelfde lijn zitten, staat centraal hier. En deze is ook realistisch uitgewerkt met een aantal prima dialogen en goed acteerwerk. Op zich een prima regiedebuut van Jesse Eisenberg, maar de losse scenes zijn uiteindelijk beter dan het geheel. Een kleine 3.5 sterren.

Sympathiek regiedebuut van Jesse Eisenberg over een disfunctioneel gezin. Normaal communiceren met elkaar doen ze niet. Het zijn drie einzelgängers bij elkaar, waarbij de vader bijna onzichtbaar in het gezin is.

De tienerzoon vlucht in zijn muziekpassie en kan op school maar moeilijk aansluiting vinden tussen klasgenoten die zeer politiek gedreven zijn. Hij lijkt ook helemaal geen vrienden te hebben, behalve zijn vluchtige contacten met online fans.

De rol van Julianne Moore deed me erg denken aan het 'type' Mia Farrow.

Zij is een humorloze strenge vrouw die verzuipt in haar rigide principes en het zorgen voor een jongen die fungeert als surrogaat zoon.

Het is pijnlijk om te zien hoe weinig liefde er in het gezin is. Er is veel leegheid. Dit wordt weggedronken met een dagelijkse portie wijn.

Ook pijnlijk om te zien hoe weinig interesse de ouders voor hun zoon zijn passie hebben en er alleen maar badinerend over kunnen spreken.

Het einde is subtiel en sober, maar passend.

Zeker geen perfecte film maar qua sfeer en toon best oké, de film was in ieder geval gewoon fijn om te zien. Op dramatisch vlak enerzijds heel down to earth en anderzijds ook net iets te gemaakt allemaal om echt te overtuigen. Ook is niet elk zijplotje even goed uitgewerkt, vooral het stuk rond Kyle vond ik maar matig en boeide me ook totaal niet. 3,0*.