Elvis (2022)

Gefascineerd genieten.

Toegeven; voor een biografisch verhaal zitten er nogal wat onwaarheden in, maar ‘Elvis’ is een waar feest voor de kijker. Zelfs niet-fans zullen gefascineerd genieten van het levensverhaal van de man die de muziekwereld volledig op zijn kop zetten door zwarte en witte muziek tot een nieuwe stijl te vermengen. De oprechtheid waarmee hij dit deed en het feit dat hij eigenlijk leefde voor zijn fans, hebben ongetwijfeld bijgedragen aan zijn populariteit. Zoals John Lennon ooit zei ‘Before Elvis there was nothing..’ En Lennon, aanvoerder van de bekendste band ter wereld, kon het weten. Ook hij wilde zijn adoratie niet onder stoelen of banken steken.

Filmmaker Baz Luhrman weet precies de spanning van de Rocklegende zijn eerste performances te vangen. Bekkenbewegingen die de man al snel de bijnaam ‘Elvis de Pelvis’ opleverde. Gillende meisjes zagen de zanger kreunend en steunend, begeleid door wilde - nog nooit eerder vertoonde - dansjes, liedjes ten gehore brengen die grensden aan het onvoorstelbare. Gevestigde namen als Bing Crosby en Frank Sinatra waren dan ook niet gelijk fan. Ondanks dat laatstgenoemde uiteindelijk een vriend van Elvis werd, waren de collega’s in eerste instantie geschokt. Radicaal rechtse politici des te meer van deze personificatie van zwart én wit.

Als in de film Elvis tijdens een van zijn eerste grote shows de meisjes al heupwiegend in vervoering brengt, snap je - ondanks dat Austin Butler en niet Elvis zelf op het podium staat - gelijk hoe zo’n indruk de man in de jaren 50 moet hebben gemaakt. Een pluim voor de regisseur en voor Butler, die ondanks het andere uiterlijk vrij snel aan ‘The King’ doet denken. Met dank uiteraard aan de stem van Presley die vaak volledig of deels door de zangstem van Butler heen wordt gemixt. Gelukkig is het merendeel van de songs dus van de originele artiest. Zij het soms op moderne manier geremixt. Ook de soundtrack is hier een aanrader.

De verteller van dit fraai vormgegeven muzieksprookje is de Nederlandse kermisklant Dries van Kuijk alias Colonel Tom Parker; de beruchte manager van Elvis die volgens velen schuldig was aan het vroegtijdig overlijden van de ster. Of dit werkelijk zo was valt te bezien, al had hij ongetwijfeld kunnen ingrijpen toen Presley zichzelf door zijn verslaving aan allerlei medicatie langzaam vergiftigde. Hij is de bad guy van het verhaal, maar wellicht door good guy Tom Hanks de rol te laten spelen wint hij ook wat krediet. Het Nederlandse nep accent en vloeken zij hem verder vergeven. De film is meer dan de moeite waard.

****

Met dank aan Warner Home Video voor het recensie-exemplaar.

Elvis the another biography. Well opnieuw toch een kleine teleurstelling. Op e.o.a. manier komt het er steeds weer niet echt uit, omdat men kennelijk steeds weer verkeerde keuzes worden gemaakt. Elton John, Freddie Mercury en onlangs United States Vs Billy Holiday die ik nog niet heb gezien vallen allemaal wat tegen. Het zijn natuurlijk vaak grote persoonlijkheden met een hele carrière achter zich. Ga daar maar eens een goede film maken. Nou zit het met Elvis qua speelduur niet tegen en toch vind ik dat de film er heel rommelig stripachtig uit is gaan zien. Geen mooie opbouw lekker klassiek zoals in La Bamba. Vooral het begin is best wel hopeloos gemaakt met al die flitsende beelden. De term superhelden komt al naar voren behhhhhhhhh. Moest dit nou? Dan zou je zeggen met de muziek zit het dan wel goed, maar we horen even wat en hup we gaan weer vrolijk verder. Ik zat er wat ongemakkelijk bij. Gaandeweg wordt ie wel iets beter en serieuzer, maar ik had soms het idee dat ik naar een foute klucht zat te kijken. Neem nu Tom Hanks met die grote neus. Het leek wel of ie zo was weggelopen uit een comedy film van Laurel en Hardy. Sowieso had ik hem niet gekozen voor Colonel Parker. En ik vond dat de manager eigenlijk een iets te grote rol had in deze film. Hij is trouwens geboren in Breda las ik en later geëmigreerd naar Amerika. Die Colonel Parker die eigenlijk gewoon Andreas Cornelis (Dries) van Kuijk heet en is overleden in 1997. De rol van Elvis zelf vond ik ook maar zo zo. De hele film is eigenlijk een beetje over the top en dat verdiend Elvis zeker niet. Opvallend vond ik zijn vrouw Priscilla Presley er het beste uitzien. Inmiddels alweer 77 jaar oud.

Tja wat blijft eigenlijk nu hangen in deze film. Niet veel. Ik heb weer heimwee naar films als La Bamba waar echte emotie in zit. Of Walk the LIne. Deze Elvis gaat ga ik snel vergeten. Blijft over een prachtige steelbook.

Film 3.0

Beeld (4K) 4.5

Geluid 4.5

Matig

Elvis is natuurlijk een naam die ieder een kent, jong en oud, maar deze biografie vond ik niet zo veel aan.

Ik heb het bijna nooit bij films, en ik kijk graag naar films met een lange speelduur, maar bij deze film had ik wel het gevoel van wanneer is ie nou afgelopen, terwijl ik nog een halfuur moest.

De rol van Colonel Tom Parker was inderdaad, wat Duke Nukem al zei, niet goed om door z´n grote acteur als Hanks te spelen, zijn imitatie was eerder Duits dan Nederlands, dan had je beter Eric van Muiswinkel Of Jochem Myjer kunnen vragen

Toch wel een soort teleurgesteld in deze biografie

Een 5

Hoeveel recensies ik ook heb gelezen, de onwaarschijnlijk grote verschillen in reacties en waarderingen blíjven me verbazen, en bij een film als deze in nog sterkere mate dan gewoonlijk: de ene kijker wordt meegesleept door Luhrmanns visuele stijl terwijl de andere de film oppervlakkig vindt, de één vindt Hanks uitstekend spelen terwijl de ander hem over zijn hoogtepunt heen noemt, de één heeft zich uitstekend vermaakt terwijl de ander liever een documentaire over deze man had gezien, de één mist een dramatische boog terwijl de ander... enfin. Ikzelf ben geen bijzonder grote Elvis-liefhebber (1 verzamel-CD in huis), ik heb nooit een biografie van hem gelezen en ik heb slechts twee eerdere films van Luhrmann gezien, maar ik kan in dezen wel meegaan in het commentaar van knusse stoel die Luhrmanns visuele extravagantie wel bij het verhaal van Elvis vond passen: "Die bombastische stijl is hier goed gebruikt, omdat het je het verhaal intrekt en past bij de absolute rage die Elvis en zijn carrière omringt." En zo is het maar net, want ik kreeg ook echt het gevoel (of althans zo heb ik het ervaren) hoe revolutionair de impact van Elvis moet zijn geweest. Mooie vormgeving, goed spel, boeiend verhaal.

Ik was nogal huiverig om deze film te gaan kijken, want na het (voor mij) debacle Moulin Rouge heb ik me nooit meer aan een Baz Luhrmann willen wagen.

Pakweg het eerste half uur was inderdaad al wat ik vreesde. Druk, chaotisch gemonteerd, overweldigend op een manier waar ik geen 2,5 uur zin in had. Toch kwam ik er langzaam maar zeker steeds beter in. De film houdt er een aardig tempo in en gaat langs alle bekende mijlpalen. Wel met genoeg flair en een eigen gezicht zodat het nergens een saaie brave biopic wordt (Bohemian Rhapsody anyone?).

De tijdsgeest en het raciale tintje zijn er ook op een mooie manier in verwerkt (net als de zwarte muziek en gemeenschap waar Elvis' muziek zijn oorsprong vond).

Dan Tom Hanks. Kan zijn dat ik wat beïnvloed was door de aandacht voor zijn Razzie-nominatie, maar zijn rol was inderdaad niet al te best. Geen idee of het echt een Nederlands accent moest voorstellen of waar hij precies voor ging, maar zowel de prestatie als zijn rol zelf waren niet om over naar huis te schrijven en spelen de film wel enigszins parten in het geheel. Iets wat weer goedgemaakt wordt door de knappe prestatie van Austin Butler.

Ik twijfelde in het begin of ik door zou kijken, maar ben uiteindelijk toch blij dat ik het heb gedaan. Hoewel het begint als een flamboyante plezierige film, ook door de opzwepende muziek, eindig je uiteindelijk wel met een sip gevoel. Geen idee of het allemaal precies zo is gegaan, maar als hij echt zo ‘gegijzeld’ is geweest in Las Vegas is dat wel heel triest.

Voorzichtige 4*

Geen Elvis-fan, maar meer op basis van vooroordelen dan dat ik nou heel veel van hem wist, en al helemaal geen Baz Luhrman-fan, en dan ook nog een biopic, ik ging hier -zacht gezegd- met enige tegenzin aan beginnen. Ik was ook nog eens best moe. Ik heb kortom wel eens onder betere omstandigheden een bijna drie uur durende film opgezet. Maar het viel me dus heel erg mee. Butler lijkt niet echt op Elvis maar was prima in de hoofdrol, hij maakt geen typetje van Elvis zoals Ramek deed met Freddy Mercury (dat blijft voor mij toch wel de norm zoals het niet moet), maar geeft er zijn eigen invulling aan. Natuurlijk valt het contrast met de echte Elvis op, als die in de laatste minuten ten tonele verschijnt, dat was toch wel even een verschil in charisma.

Muziek viel ook niet tegen, ik zal niet snel iets opzetten van The King, maar zo "soul-less" als Mos Def hem bezingt is ie toch ook weer niet. Net als in Moulin Rouge mixt Luhrman er eigentijdse liedjes doorheen, wat hier beduidend beter werkt. Het verhaal van Elvis was me een beetje bekend, maar het merendeel was nieuw voor mij, inclusief het wurgcontract in Las Vegas. Zijn films komen maar matig aan bod, het gaat over zijn muziek en de rol van Colonel Parker.

Dan zijn we wel meteen beland bij het grootste minpunt van de film. Het was een fout van de makers om Parker de verteller te maken. Zijn gezichtspunt is niet-boeiend en eendimensionaal en hij werd bijzonder vervelend gespeeld door Tom Hanks. Soms werkt anti-typecasting, maar hier duidelijk niet. Het accent was nogal afleidend, ik begrijp dat zijn verwensing "hotverdolle" voor Nederlands moet doorgaan. Voor niet-Nederlanders zal die ergernis waarschijnlijk wat minder groot zijn. Die Razzie zal Hanks waarschijnlijk wel krijgen, maar ik vraag me af of een andere acteur van Parker wel een interessant personage had weten te maken. Maar zelfs ondanks dat best grote minpunt een solide voldoende voor deze Elvis.

Oef, zware tegenvaller.

Ik ben bekend met het (vroegere) werk van Baz Luhrmann en weet dat hij bombastische, drukke films heeft gemaakt met veel camera- en montagetrucjes.

Ik had echter niet verwacht dat Elvis zó vervelend zou zijn. Het is voornamelijk style over substance; dat er musical montages in voorkomen met verplichte nummers uit Elvis' repertoire valt te verwachten, het is een muziekbiografie. Het probleem is alleen dat Luhrmann (zeker in het begin) amper de tijd neemt om een fundering te leggen waarin we de personages (en vooral Elvis) leren kennen. Daardoor blijft er heel de tijd een onpersoonlijke afstand tussen de kijker en Elvis als mens, en kijken we nooit echt dieper dan de stijlicoon die we allang kennen.

Het gekozen vertelperspectief, namelijk vanuit een inmiddels oudere Tom Parker die terugblikt op Elvis' leven, helpt daar ook niet aan mee. Tom Hanks maakt overigens een karikatuur van die vent (met tenenkrommend accent) dus het begint meteen al slecht.

Vooral de eerste 20 minuten waren vermoeiend: drukke montage, chronologisch all over the place, gelardeerd met een overdaad aan voice-over van Colonel Parker. Visueel laat Luhrmann heel veel zien, maar wat heb ik aan die kitsch? Ik zie liever een paar goede dialoogscenes en het prille begin van Elvis carrière dan een voice-over die in vogelvlucht zijn opkomst laat zien. De film neemt nooit pas op de plaats om te vertellen wie Elvis is, waar hij vandaan komt, hoe hij denkt, hoe hij is als mens.

Zo nu en dan zijn er wat interessante scenes (bijv. met zijn moeder, zijn vader, en Parker) die een inkijkje geven in hoe hij is privé, maar deze zijn er te weinig; het gros van de film bestaat uit druk gemonteerde highlights van zijn carrière (zijn Hollywood-carrière is daarentegen opvallend summier behandeld). Dan is het, nog geen drie kwartier na de officiële kennismaking met Parker in het spiegelpaleis, alweer 1968.

De slotact, met zijn comeback, wurgcontract in Vegas en zijn downfall zijn het interessantst, met zowaar een mooie, emotionele overgang naar de echte Elvis die zijn bekende versie van Unchained Melody ten gehore brengt, maar het blijft allemaal afstandelijk en fragmentarisch van aard, alles van de hak op de tak.

Luhrmann kan visueel fantasierijke (hetzij kitscherige) dingen maken, maar het is geen acteurs-regisseur, of iemand die uberhaupt geïnteresseerd is in de mens achter de Elvis persona. Wat dat betreft deed zelfs het matige Bohemian Rhapsody het beter.

Tot slot, wel props voor Austin Butler voor de geloofwaardige vertolking van Elvis. De moves en looks waren prima, het had zoveel slechter kunnen zijn. Jammer alleen dat -zoals gezegd- hij weinig kans kreeg om te shinen in dialoogscènes.

2,5*

Deze muzikale film bekeken en heb er toch wel van genoten. De film duurt ruim 2 uren, maar verveelde eigenlijk niet. De film zag er heel mooi uit. Zeker in het begin zitten er heel wat visuele mooie scènes in, maar dit was toch vooral in het begin.

Het verhaal was ook wel de moeite en interessant om gezien te hebben. De cast deed het ook wel goed en de muziek was ook wel goed.

Vond het wel een aanrader.

Elvis film over Tom Parker. Parker zal ongetwijfeld een belangrijke rol in Elvis zijn carrière en leven hebben gehad, maar dat wordt in deze film wel erg groot gemaakt. Het helpt dan niet mee als die rol door Hanks wordt gespeeld, die vooral weer Hanks is, ditmaal met een 'fat suit' en een lachwekkend accent. Luhrman pakt uit in de muziekscenes maar vergeet voldoende aandacht aan de mens Elvis te geven. Als kijker wordt je nauwelijks wijzer van Elvis en zijn leven en wordt hij vooral in een slachtofferrol gedrukt vanuit Parker en het bekrompen Amerika. Alsof hij nooit zijn muziek heeft kunnen maken en heeft mogen heupswingen. Volgens mij heeft hij ook gewoon lekker muziek gemaakt!

Meer een Baz Luhrmann egotrip dan een Elvis biopic.

Mijn gedachten tijdens de film:

- Heb ik drugs genomen?

- Tom Hanks is nu al irritant.

- Austin Butler doet Elvis na op een verrassend onirritante manier.

- Had Lana Del Rey Priscilla laten spelen.

- Jammer dat een biopic over Elvis je amper iets laat zien over hoe hij daadwerkelijk als persoon was.

Niet echt fan van Elvis, maar kan hem wel waarderen en heeft een paar leuke songs. Een biografie van meer dan 2 en half uur kan dan ook een lange zit zijn. Toch weet de film voldoende te boeien omdat er toch heel wat informatie over het leven van Elvis passeert. Het eerste half uur is redelijk hectisch qua uitwerking want de beelden vliegen razendsnel voorbij. Er wordt te weinig naar het personage Elvis gekeken van hoe de man nu eigenlijk is. De focus ligt vooral op zijn carrière, de familie en natuurlijk kolonel Tom Parker die het leven van Elvis toch wel ondermijnd heeft door zijn egoïsme en gelddrang. Nooit bij stil gestaan dat Elvis volledig vast gekluisterd werd door de macht van Parker waardoor hij altijd in de V.S. zijn optredens deed en niet in bv. Europa of Azië. Ook zijn levensstijl en gezin moest eraan geloven waardoor hij constant door een dokter van de kolonel opgevolgd werd die hem bepaalde ongezonde middelen gaf om toch maar te kunnen op te treden. Zijn filmcarrière komt ook even langs en in deze biografie wordt duidelijk gemaakt dat hij buiten de muzikale films ook in andere films wou acteren. Hij zou zo graag een filmklassieker hebben. Helaas is dat laatste niet echt gelukt. De rol van Elvis wordt goed gespeeld door Austin Butler. 6/10

Rare Elvis verfilming , veel visuele trucjes en een jonge elvis die met lippestift op er als een vrouw uit lijkt te willen zien ,sorry dat gaat er bij mij niet in .

Maar uiteindelijk is het een nogal warrige rommelige film geworden die alles in een sneltreinvaart over de kijker uitstort en te druk is om de aandacht erbij te houden , tegenvaller .

Elvis is qua film m.b.t. het leven van de king of rock and roll weinig bijzonder. Het geeft wat aspecten blood en het was voor mij minder interessant dan ik had gehoopt. Wat bij mij hierin een belangrijke rol speelde was Elvis vertolkt door Austin. Ik kon er heel de film geen vergelijking mee trekken en dat deed afbraak aan mijn kijkervaring. Ook Tom Hanks kon ik op de een of andere manier maar niet aan wennen. Het kwam voor mij als een geheel niet overtuigend over en dat samen met de aspecten van de inhoud maakt het dat ik het gewoon geen geweldige film vond.

Ik vond dit een tegenvallende film. Ik was vroeger in m'n jonge jaren groot fan van Elvis en heb destijds elke documentaire die er over zijn leven gemaakt is wel gezien.

Qua acteren is er weinig te klagen. Ook de duur - het is een lange zit - is niet te lang: de film verveelt niet. En natuurlijk passeert de nodige muziek van 'the King'. Het meest interessant vond ik het gekozen perspectief vanuit Colonel Tom Parker. De rol die hij speelde was voor mij niet niet zo duidelijk tot nu toe. Toch kon de film me overall niet overtuigen.

Het grootste bezwaar was de drukke / onconventionele filmstijl waardoor het een mix werd tussen een documentaire en een film. Met name het de eerste 45 minuten vond ik dit zo storend dat ik overwoog de film stop te zetten. Elvis wordt ook niet heel authentiek neergezet: het was geen jongen die lippenstift droeg en als een soort David Bowie door het leven ging. De moves zijn uitvergroot, de reacties zijn uitgevergroot. Eigenlijk is - zeker in het begin - bijna alles in de film uitvergroot zodat het aanvoelt als een parodie (wat volgens mij niet de bedoeling is van de filmmaker). Verder geef het een wat éénzijdig beeld en zijn een aantal belangrijke events en momenten weggehalten (bv. het moment dat z'n eerste plaatje op de radio is te horen en hoe het gezin hierop reageert: een prachtig moment dat in bijna alle docu's een plekje heeft gekregen). Wellicht gedaan om de toch al lange duur te beperken. Ook vind ik dat Elvis iets te veel als slachtoffer wordt neergezet. Zijn drugsgebruik wordt volledig in de schoenen geschoven van Parker en en blijft wat onderbelicht gedurende de eerste 2 uur van de film. Ik heb ook twijfels bij de keuze van Butler in de rol van Elvis. Ik kon in hem geen moment Elvis herkennen. Waar was dat zo typerende lachje van de King.

Ik heb de film afgekeken, genoten van de mooie muziek en een nieuwe perspectief gekregen op Tom Parker. Als film vond ik het niet goed genoeg: de film doet erg z'n best (je ziet dat er veel aandacht aan alles is besteed), maar het is toch de filmstijl die me niet past: het blijft allemaal wat te fragmentarisch en daarmee te veel op afstand. Het grijpt me niet bij de keel en kan ik er totaal geen emotie bij voelen. Daar toch niet meer dan 2,5 sterren.

Goed.

Knap gemaakte biopic. Een biopic die ietsje meer de stempel van de regisseur draagt dan gewoonlijk, maar nog altijd wel een echte biopic is die braaf de carrière van begin tot eind in beeld brengt. Dat lijkt op voorhand als te veel hooi op de vork, maar het gaat nog. Het tempo zit er goed in en gaat er nooit uit.

Of dat alles qua chronologie klopt, weet ik niet direct. Ik kan Elvis z'n muziek best wel hebben, maar een fan, laat staan kenner, ben ik geenszins. Qua levensloop had hij alleszins niet zoveel dat hem onderscheidt van een dozijn andere artiesten die reeds hun biopic kregen; ook hij had last van/ met verslavingen, vrouwen, managers, .. Op dat vlak niets nieuw onder de zon, maar onder de regie van Baz Luhrmann en door de puike vertolkingen van de charismatische Austin Butler en zelfs Tom Hanks komt deze film er vlot mee weg.

3,5

Heb nooit iets met de figuur Elvis gehad, en deze film kon mij niet echt boeien. Butler was zeker niet slecht, maar Hanks vond ik echt slecht. Je kan toch weten als er een Nederlandse manager zich mee bemoeit dat er miserie van komt

Deze film viel tegen. Ik was al bang dat de hoofdrolspeler niet echt op Elvis leek en dat gebeurde dus ook. Vooral met het zwarte ooglijntje, make-up etc. Elvis zag er vroeger veel 'mannelijker' uit, dan deze belachelijke versie.

Verder was Tom Hanks niet eerder zo irritant dan in deze rol.

Ik had ook veel andere onderwerpen willen horen, bijvoorbeeld de klassieke liedjes, hoe kwamen die tot stand? Hoe werden die geproduceerd? Wie waren de tekstschrijvers en producers? Blijkt namelijk dat Elvis geen enkel liedje zelf had geschreven. Maakt niet uit, maar laat dan in ieder geval zien, wie er wel achter zaten?

Beetje jammer dus alles bij elkaar.

Yes....he was a taste of the forbidden fruit...

Elvis maar even meegepakt die enkele weken terug op tv was, want ja zo'n verhaal interesseert toch altijd weer vooral met zo'n cast. En opzich valt er wel het nodige op aan te merken, want zoals een collega al zei die de film afschoot, is het veelal vanuit het perspectief van de Colonel en uit ik zelf ook meteen als kritiekpunt dat je weinig de diepte ingaat rond het karakter Elvis. Maar dat is wat mij betreft slechts een kanttekening bij een film die toch zeker een aantal sterke punten heeft.

Uiteraard wordt de relatie tussen de Colonel en Elvis stevig onder de loep genomen en daarmee een soort van drijvende kracht achter de vluchtige Elvis. En over Parker kun je je veel afvragen maar net zoveel vaststellen. Waarom was de man Nederland ontvlucht, loog hij over een militaire rang en had hij zijn naam verandert? Het zijn kenmerken die zondermeer bij een 'con-artist' passen, het beeld van een overmatige gokker helpt daar niet in mee en natuurlijk zorgt hij er voor dat hij financieel niet aan het korte eind trekt. Van de andere kant laat Parker toch zien een begenadigd zakenman te zijn die overal geld uit weet te slaan, de boel verkoopt en maar al te goed weet wat de publieke opinie is, en men graag wil zien, en dat daar het meeste geld te halen is met de cancelcultuur daar eigenlijk al op de loer.

Natuurlijk staat daar tegenover de strijd tussen de twee, met de in het moment levende artiest die vooral zichzelf wil zijn en de zakenman aan de andere kant die oog heeft voor het imago en de centen. En ook al heeft de Colonel een slechte naam opgebouwd, je kunt het één niet zonder het ander zien. Zoals de Colonel op een gegeven moment stelt, ze zijn één, onderdeel van elkaar, en tevens moet gezegd dat de man heel veel regelt en oplost voor Elvis. Maar het meest boeiende vind ik toch wel de vibe die the king weet los te maken, de complete hysterie onder al het vrouwelijke met een hartslag, hoe hij de conservatieve jaren '50 op zijn kop zetten en een compleet gekkenhuis maakte van ieder optreden. Hij was indeed 'a taste of forbidden fruit' en wat wordt dat formidabel neergezet met bijvoorbeeld ook de buzz wanneer hij impulsief op de koffie gaat bij B.B. King en de aanloop op straat. Voeg daarbij een geweldig tijdsbeeld en muziek aan toe, hoewel de modernere r&b nummers me minder kunnen boeien en lichtelijk misplaatst aanvoelen, en een meer dan prima cast met Austin Butler die toch een meer dan behoorlijk prestatie neerzet en je hebt heel wat. Buiten dat swingt het natuurlijk aan alle kanten met B.B. King en Little Richard.

Hanks daarentegen is over het algemeen altijd een goede cast, heeft de grime zijn best gedaan, maar voelt zijn accent toch een beetje geforceerd aan alsof Hanks teveel zijn best wil doet. Maar goed, dat vind ik overkomelijk met treffende handjeklap momenten en het iconische Las Vegas optreden en niet te vergeten de roerige tijd met aanslagen en moord, ik noem Kennedy, King en Manson/Tate, op veel bekenden wat dan ook weer voor de nodige paranoia bij Elvis en zijn gevolg zorgt. En zoals zoveel artiesten vind Elvis nooit echt rust en tevredenheid, pikt iedereen een graantje mee, is er altijd de schaduwkant, een bepaalde treurigheid, en is hij zich pas zelf als hij op het podium staat en contact met zijn publiek heeft. Afijn, het mag duidelijk zijn dat mij dit wel smaakte ondanks dat het niet echt de diepte ingaat rond Elvis en de man toch een enigma blijft maar dit is wellicht beter want sommige dingen mogen wel een beetje onbekend blijven, een man als Elvis moet een beetje een mysterie blijven.