The War Below (2021)

Ik weet zeker dat ik deze film al eens eerder heb gezien, maar schijnbaar ben ik vergeten om te stemmen. Maar vanmorgen zag ik hem voorbijkomen op "Film1" en heb ik hem nog eens gekeken, want films over de Eerste en Tweede Wereldoorlog vind ik altijd interessant en zeker als het gaat om waargebeurde films zoals deze.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog wordt een groep Britse mijnwerkers, onder leiding van William Hackett (Sam Hazeldine), gerekruteerd voor het leger om een tunnel te graven (vaak met de blote handen om geen enkel geluid te maken) onder niemandsland en bommen te plaatsten onder het Duitse front. Dit alles in de hoop om de dodelijke "Slag om Mesen" te overwinnen.

Het is zeker geen hoogstaande, actievolle of echte spannende Drama / Oorlog film, maar toch wist deze film mij te interesseren en te vermaken. Echt veel gebeurt er eigenlijk niet (het is een beetje een saaie film) en de film speelt zich ook gedeeltelijk ondergronds af. Helaas wel zonder claustrofobische sfeer. De film is hier en daar ook wat voorzien van drama. Zo pleegt een jonge mijnwerker, te weten Charlie Macdonald (Sam Clemmett), zelfmoord in "niemandsland" nadat hij een brief van zijn vriendin heeft ontvangen (hij ontvangt hem overigens tijdens het spelen van een spelletje cricket) die hem gedumpt heeft voor een andere man.

En op het einde valt er nog een beetje actie en spanning te beleven in de tunnel, als de Duitsers erop stuiten (die zijn namelijk ook bezig met het graven van tunnels). Hierdoor blijft ook één van de mijnwerkers, te weten William Hackett, achter in de tunnel als de enorme explosie plaatsvindt. De mijnwerker die achterbleef in de tunnel om de explosie te laten plaatsvinden, heeft ook een tinnen soldaatje van zijn zoontje Peter (James Watts) bij zich voor geluk en dat tinnen soldaatje komt op het einde weer terug bij het zoontje. Daarna is de film ook afgelopen.

De explosie bij de "Slag om Mesen" moet de grootste explosie ooit zijn geweest en de schok voelde aan als een aardbeving. Volgens sommige verslagen kon men deze voelen tot in Parijs en kon men het horen in Londen. Het was tevens ook de laatste keer dat men hiervoor Britse mijnwerkers gebruikte, die in het begin geen respect kregen van het leger, maar naderhand wel. Dat krijg je ook te zien in de film en dat o.a. via een officier, te weten de ingenieuze kolonel 'Hellfire Jack' Norton-Griffiths (Tom Goodman-Hill), die begaan is met de mijnwerkers en een lul van een officier, te weten Colonel Fielding (Andrew Scarborough), die hen totaal niet moet. Ze krijgen o.a. respect van de soldaten nadat iemand van hen, te weten William Hackett, een soldaat heeft gered in "niemandsland", die voor hen de coördinaten voor de explosie ging controleren.

De mijnwerkers krijgen in eerste instantie een opdracht van twee maanden om een boerderij met daarin een Duits mitrailleursnest op te blazen via een tunnel. Dat krijg je in het eerste gedeelte van de film te zien. Nadat dat gelukt is, mogen ze eigenlijk naar huis, maar besluiten ze toch om te blijven en verder te gaan om mogelijk de oorlog te beslissen en gaan ze een tunnel graven m.b.t. de "Slag om Mesen". Van het graven krijg je eigenlijk geen beelden te zien, maar wel krijg je regelmatig beelden te zien hoe men in de tunnel afluistert naar de Duitsers die ook druk aan het graven zijn. Om gas te detecteren in de tunnels gebruiken ze ook kanaries en dat gaat één keer mis als er een explosie in de tunnel plaatsvindt, waarbij wel niemand omkomt. Als het leger geen kanaries meer heeft, wordt er een rat gebruikt

De relatief onbekende cast springt er niet echt uit, sommigen hadden wel prachtige snorren, maar hoofdrolspeler Sam Hazeldine als mijnwerker William Hackett, die ook de leiding heeft onder de mijnwerkers, deed het verdienstelijk. De overige cast is behoorlijk clichématig.

Al met al is "The War Below" een redelijke Drama / Oorlog film om eens gezien te hebben, maar een soortgelijke film zoals de hier al genoemde "Beneath Hill 60 (2010)" is toch wat beter en kan je dus beter kijken.

Yeah yeah, I know, i'll get used to it

Vrijdagavond even een beetje ruimte maken op de harde schijf vanwege al het aankomende NFL geweld zaterdag en zondag en daarom even aan de slag met twee oorlogsfilmpjes opgenomen op Paramount en Filmbox, te beginnen met deze The War Below.

Wie een beetje bekend is met geschiedenis en de Eerste Wereldoorlog zal ongetwijfeld kennis hebben van de mijnen gevuld met explosieven die beide partijen onder elkaars linies groeven om chaos en verwarring te creëren en vijandelijke posten in te nemen of te vernietigen. Een tactiek overigens die al in de Amerikaanse burgeroorlog gebruikt werd. En het moet wat geweest zijn, totale chaos en drukte onder de grond met verschillende ploegen gravend, luisterend naar de vijand, doorbraken makend naar vijandelijke tunnels voor één op één gevechten. Te midden van blubber, grondwater, instortingsgevaar, gas, en dus een bizarre wereld op zich. En nog steeds zijn er mijnen in België die nog op scherp staan, die men maar met rust laat en niet durft te ontmantelen aldus boek Storm over Vlaanderen van Winston Groom. Zou moet er enkele jaren terug tijdens een nachtelijke onweersbui ook een mijn ontploft zijn door blikseminslag omdat er een daverende explosie door Vlaanderen te horen was. Maar goed, terug naar de film.

Een film die een goede broer heeft in Beneath Hill 60, een uitstekende film in dat geval, en laat ik vast zeggen dat The War Below dat niet bereikt. Toch is het beeld alleraardigst rond de miners afgekeurd voor frontdienst waar alsnog een beroep op gedaan wordt. Een keuring overigens die perfect aansluit bij het beeld dat in de Engelse literatuur regelmatig geschapen wordt door onder andere Blunten, Graves en Sassoon in hun oorlogsmemoires. The War Below vervolgt zichzelf daarna als een redelijk bescheiden film, waarin er niets aan het beeld ontbreekt ondanks het op het oog beperkte budget. In die zin is de film netjes en knap gemaakt met alle mogelijke hindernissen, gevaren en tegenslag denkbaar. Er wordt prima geacteerd door de verder niet heel erg bekende cast en tekent in die zin verder het beeld van de Eerste Wereldoorlog qua zinloosheid, verspilling, zware omstandigheden, alle smerigheid, gewoontes, typische Britse arrogantie in het geval van de officieren en de gebruikelijke soldatenhumor.

Heel wat dus in die zin, maar toch ook niet, want aan het einde van de film heb ik niet de indruk dat ik ook maar één karakter goed ken en mist de film toch iets aan spanningsopbouw iets wat allemaal veel beter is in het geval van de grote broer Beneath Hill 60. The War Below is dan ook op zijn minst een prima poging te noemen die verre van mislukt maar ook niet echt hoge ogen gooit. Daarom middle of the road met drie sterren voor de moeite.

Middelmatige geschiedenisles over een groep soldaten die tijdens de Eerste Wereldoorlog een haast onmogelijke taak toebedeeld krijgen en in beperkt tijdsbestek moeten zien te voltooien. De loopgraven vormen binnen The War Below een prominent thema en regisseur J.P. Watts krijgt de tunnels redelijk claustrofobisch in beeld, maar van een echte filmervaring blijft uiteindelijk weinig over. Dit valt vooral te wijden aan weinig interessante personages, een ineffectieve spanningsboog en redelijk goedkoop ogende aankleding. Echt overtuigend is de relatieontwikkeling bovendien niet, maar een aantal oorlogsmomenten worden overtuigend in beeld gebracht en de tweede helft ziet er strak uit. Mede hierdoor wint deze film een aantal bonuspunten, maar heel beklijvend wil het allemaal al bij al helaas niet worden.

Ik besloot om deze film te bekijken na een bezoek aan het oorlogsmuseum over de slag bij Mesen te Ploegsteert én een wandeling van 20km in en rond Mesen.

Er wordt in deze film een loopje genomen met de werkelijkheid. Want op 7 juni 1917 ging niet 1 Duitse bunker de lucht in, maar liefst 19 springladingen werden 's nachts tegelijkertijd tot ontploffing gebracht. Zo'n 10.000 Duitsers worden in 1 keer gedood. De zwaarste explosie tot Hiroshima dat record scherper zou stellen.

Bovendien toont de film geen interessante details. Voorbeeld: Een belangrijk detail: De weggegraven klei moest ver weg gestort worden. De klei in de ondergrond ham immers een blauw kleur. Hem storten in de omgeving van het front zou verraden dat men tunnelwerkzaamheden uitvoerde!

Men had in de film meer moeten investeren in het brengen van de waarheid, i.p.v. het verhaal van deze 5 mijnwerkers over te dramatiseren. Wie zat daar op te wachten, terwijl de werkelijkheid veel spannender is?