After Yang (2021)

Het script lijkt een tijd lang de richting in te slaan van een sci-fi thriller in de trant van Ex Machina. Alle elementen voor een dergelijke film zijn aanwezig. Regisseur Kogonada bestookt het verhaal echter niet met suspense en spannende gebeurtenissen maar hanteert een contemplatieve vorm die is gebaseerd op de digitale herinneringen van een kunstmatige intelligentie met de naam Yang.

De wereld die Kogonada laat zien is steriel. De kleuren zijn warm. De personages worden niet gehinderd door materiële zucht. Het deed me sterk denken aan de ideale wereld die reclamemakers ons zo graag voorschotelen. Het voelde soms wat gelikt aan. Het grote verschil met de aseptische reclamewereld is de melancholie die in de film sfeerbepalend aanwezig is. Dat gevoel ontbreekt in de plastic wereld van de reclamemaker, maar wordt in After Yang juist sterk benadrukt door de interpretaties van de personages die de pure herinneringen van techno-sapiens Yang als zoet, verlangend en sentimenteel uitleggen, terwijl Yang feitelijk slechts gebeurtenissen registreert.

De film herbergt in zijn herdenking van de techno-sapiens Yang een rustige en conflictvrije esthetiek. De film vertelt het verhaal van Yang op een zachte en lieve toon. Soms word je even afgeleid door het visuele toekomstperspectief van Kogonada dat in de film gestalte krijgt door zelfrijdende auto’s en gekloonde mensen. Niet erg origineel, maar eigenlijk ook maar bijzaak. Het gaat om de opgraving van het leven dat door Yang werd geleid. Om de betekenis ervan.

After Yang verhaalt over een verlangen dat beeldend goed tot zijn recht komt maar ook twijfel zaait over de herkomst. Het is immers een menselijke eigenschap om leven toe te kennen aan niet-levende dingen. Het is geen verlangen van een kunstmatige intelligentie. Het zal Yang waarschijnlijk worst zijn dat er mensen zijn die ophef maken over het feit dat hij een menselijk bestaan heeft geleid. Het conflict komt op mij nogal gekunsteld en gezocht over. Maar goed, dat is dan weer mijn interpretatie.

"That the end is also a beginning?"

Kogonada had mij erg verrast met 'Columbus'. Derhalve ben ik blij dat zijn tweede film in dezelfde lijn ligt.

In 'After Yang' zie je hoe zogenoemde 'techno sapiens' in dienst staan van de mensheid. Zo ook bij Jake en Kyra die zo een robot in huis halen om hun geadopteerde dochter Mika als oudere broer bij te staan en haar bij te brengen over haar Chinese achtergrond. De band die ze opbouwen is dusdanig sterk dat het gezin helemaal van slag is als Yang het op een dag begeeft.

De - filosoferende - zoektocht die hieruit volgt om Yang weer te laten functioneren, zet aan tot nadenken. Op een observerende wijze exploreer je als kijker thema's over onder andere rouw en wat het betekent om mens te zijn. Deze existentiële vragen worden lichtelijk aangekaart, waardoor er nog veel voor eigen interpretatie overblijft.

Kogonada weet op een buitengewone manier het geheel in meerdere kleine momenten op te delen; oogstrelende shots en kaders. De details die hieruit voortvloeien zijn werkelijk fascinerend te noemen. Dit zorgt voor een bijzondere kijkervaring die tegelijkertijd beklijvend en vervreemdend is. Het is simpelweg heerlijk om je even onder te dompelen in zo een meditatieve sfeer. De betoverende score maakt het helemaal af.

Al met al levert Kogonada weer een prachtige film af. Ik ben stiekem alweer benieuwd wat hij van plan is met zijn derde film.

Dikke 3,5 sterren.

Wanneer cyborgen meer zijn dan gewoon robots en écht deel uitmaken van het dagelijkse leven van vele families is de kans reëel dat ze net als huisdieren een volwaardig lid zijn van het gezin. Je kan uiteraard allerlei scenario's uitvinden rond misbruik en dergelijk meer, maar Kogonada houdt zich hier ver van weg.

Hij creëerde een warme integere film waarbij menselijkheid en integriteit centraal staan. Yang is een huisrobot die naast de alledaagse taken ook de opvoeding én culturele bagage van Mika moet verzorgen. Het is een esthetische film met prima kleurgebruik en montage. Emoties en intermenselijke contacten staan centraal en je ziet ook Yang eerder als mens dan als robot.

Prima acteerwerk ook. Farrell bewees al eerder dat hij in dit soort drama's een meerwaarde kan betekenen, maar ook de vertolkingen van Turner-Smith, H. Min en Tsjandrawidjaja waren authentiek.

De film ziet er gelikt uit met warme, sfeervolle kleurfilters en spetterende lichteffecten maar ik heb weinig inhoud aangetroffen: de film is langzaam en lijkt weinig meer te behelzen dan een pleidooi om robotten (en klonen) hetzelfde respect te geven als mensen omdat Yang, de robot van de film, nu eenmaal in alles menselijk is: mensen raken gehecht aan hem maar hij raakt ook gehecht aan mensen en hij heeft zelfbewustzijn waarbij hij een identiteit en persoonlijkheid ontwikkelt op grond van herinneringen. De film doet denken aan Ex Machina, die ook de vraag behandelt wat het verschil is tussen mens en robot, maar dan zonder de filosofische diepgang of het spannende plot van die film.

Een film met een dromerige sfeer.

je komt een beetje in een meditatieve stemming, omdat er feitelijk niet zoveel gebeurt.

ik vond het wel een mooie film met een intrigerende onderwerp.

Jake [Colin Farrel], Kyra [Jodie Turner-Smith] en hun dochter Mika [Malea Emma Tjandrawidjaja] zijn aangeslagen wanneer Yang [Justin H. Min], een hulprobot die ze behandelen als een zoon en broer, niet langer meer functioneert. Het gezin vraagt hulp bij “Brothers and Sisters” in de hoop hem te recyclen, maar stuiten daarbij op technische problemen en morele dilemma’s. Regisseur Kogonada lijkt het meest van zijn kruit verschoten te hebben na de familiedanswedstrijd (die mij deed denken aan de National Bim Hour uit de beruchte muzikale campklassieker The Apple) en verzandt al snel in aanmatigend gepreek waarbij hij weliswaar enkele interessante vragen opwerpt, maar er ook in slaagt om de kijker in slaap te sussen.

Erg goede film. Jammer vond ik dat sommige elementen, voor mijn gevoel, niet zo logisch werden getoond. Achteraf zocht ik, nog meer, naar een diepere betekenis en juist door deze site en de reacties kreeg het verhaal bij mij wat meer een plekje.

Er zijn goede zaken in deze film. De muziek is verbluffend. De shots zijn matig en laten een soort "speelruimte" over voor de kijker waardoor ze soms eentonig en lang lijken.

Het verwachte was in ieder geval geen "killer robot"...alles behalve dat dus de suspense was er niet of nauwelijks en vlakte af. Geen groot complot, maar meer een zienswijze van een gezin met een dochter en, heel simpel gezegd, de hereniging daarvan.

Emoties kwamen soms goed in beeld, vooral door de dochter. Verder veel shots vanaf een afstand wat redelijk apart te noemen is.

Ik heb toch een beetje een niet-afgesloten gevoel van deze verhaallijn, maar dat is wellicht mijn ding. Metaforisch vond ik de zaken niet helemaal goed op elkaar aansluiten qua logica. Wellicht moet ik uiteindelijk de gehele uitgediepe verhaallijn lezen om dit helemaal te zien waardoor ik hem 4 sterren kan geven. Voor nu....3.5 van de 5.

Uitstekende film over een gezin met een geadopteerd dochtertje en een robot met kunstmatige intelligentie. Het toekomstbeeld wat hier geschetst wordt is subtiel. Een originele en rustgevende film die soms een tikkeltje vaag/zweverig is, maar wel mooi. Een aantal goeie existentiële dialogen en de openingcredits zijn ook leuk.

Nogal aandoenlijke, lieve, maar ook brave film.

Alles ziet er yin en yang in balans uit, tot in de perfectie. Alles is in harmonie. Ook de personages zijn kalm tot in het extreme. Emoties worden weinig getoond.

Dat maakt het tegelijk ook wat saai. Ik houd op zich wel van sobere en ingetogen sciencefiction films, maar dit vond ik wel een beetje te veel van het goede.

Het universele thema van rouw is wel mooi uitgebeeld.

De personages lijken wat in een sleur te zitten, met name Colin Farrell's personage. Ik had met hem te doen. Zijn relatie met zijn vrouw is bijna zakelijk.

Het geluk lijkt ver weg, maar hoe verder de film vordert, komt het geluk toch in kleine dingen naar voren, en raakt het universele thema's; over de zin van het leven, de diepgang in ons contact met onze dierbaren en dierbare herinneringen aan degene die we zijn verloren.

Het had voor allemaal mij net iets pittiger gemogen, ook in de vormgeving, maar het heeft zeker ook wel wat, zo'n kalme film.

Een futuristische film dat de kijker een ethisch vraagstuk voorlegt, iets zwaarder dan bvb Ex Machina. De film oogt nogal neerslachtig, maar dan wel aangekleed met warme kleuren en vooral heerlijke muziek. En het valt me opnieuw op dat Colin Farrell best wel boeiende films op zijn palmares heeft staan. Al vallen die rollen niet altijd zo hard op.

Best wel een mooie film, al mocht het iets meer pit hebben om echt te boeien. Nu is het eerder een warm dekentje dat je gelukkig niet in slaap wiegt. Het plot opent zich ook eerder als een luikende bloem ipv te werken naar een grootse apotheose. Daardoor blijft het klein pareltje voor de liefhebber.

Het ligt waarschijnlijk aan mij, maar ik vond er niks aan. Een slome film over een gezin dat blijkbaar serieus in de problemen komt, wanneer hun androïde het laat afweten. Het zal allemaal wel.

Interessant concept, ergens een beetje een doemscenario... maar de dramatische kant moest de hoofdrol spelen.

A24 staat wel bekend om de slow burners en heeft daarin zo zijn pareltjes. After Yang zou een pareltje kunnen zijn om zijn abstractie, acteerwerk, opzet en ook de uiteindelijke conclusies... en wat te denken van die herinnering-bril en ook zeker wel die gezinsdans? Maar toch komt After Yang veelal niet goed uit de verf.

Ik weet niet wat het is, want ook de montage is mooi. Maar in plaats van een slow burner wil de traagheid nog wel eens geregeld om de hoek kijken. Zodanig dat het ineens niet meer ontroert of je aan het denken zet. In dat laatste lijkt er plotsklaps geregeld een gigantische afstand tussen de film en de kijker te worden gevormd en raakt de verbinding met en rondom Yang een beetje zoek. Je krijgt niet echt kans om hem echt te leren kennen en wat zijn specifieke achtergrond is... In plaats daarvan draait de film bijna anderhalf uur slechts om de manieren om hoe we Yang weer de oude laten lijken, waardoor het eerder een beetje een soap dreigt te worden.

En dat is jammer. Want dat gedeelte dat Yang een plaatsvervanger zou moeten zijn voor het overleden dochtertje van Jake en Kyra (Ik zie een beetje vergelijkingen met A24's Lamb ) was wel heel sterk, en die herinnering eraan vormde een kers op de taart met de montages zoals het alleen maar in een A24 film kan. Deze digitale herinnering van vijf minuten lijkt hierdoor sterker te zijn dan de hele film zelf.

Een briljante poging, waarbij de regisseur het gevoel van timing was vergeten en het een beetje op uitsmeren begint te lijken. Hierdoor niet goed, maar vele aspecten zorgen ervoor dat hij ook niet matig is.

3,0*

Ik heb de film een paar dagen laten inwerken, maar heb nog steeds moeite om diep te graven en hier speciale gedachten of onderliggende boodschappen uit te halen. Het helpt ook niet om te zeggen dat ik twee keer in slaap ben gevallen bij de film; die rust...! Er gebeurt eigenlijk de hele film weinig tot niets. Acteerwerk was prima, en de "subtiele" toekomstbeelden doen het goed. De film is stijlvol in beeld gebracht, maar ik mis eigenlijk een begin en een eind in deze film.

Zoals Kappeuter hieronder ook zegt, had de film allemaal iets pittiger gemogen, hoewel zo'n kalme film ook weer bij vlagen iets had... Moeilijk onder woorden te brengen merk ik al tijdens het typen. Wellicht ben ik nog niet klaar voor deze film. In de toekomst maar eens herzien ofzo.

Het zal misschien aan mij liggen, maar vond dit best een vervelende saaie film die mij ondanks de prachtige beelden niet wist te boeien, werd er zelfs slaperig van...

Niets voor mij. Ik had moeite om te blijven kijken.

Originele en gedurfde film, vooral omdat er zo weinig gebeurt. Maar met een unieke sfeer en fantastische beelden. Als liefhebber van het "minder is meer" is dat helemaal mijn kopje thee. Colin Farrell schuwt de vreemde rollen sowieso niet en dat siert hem. Dit keer schittert hij als huisvader in een amalgaam gezin, en als theewinkelier. Zijn zoektocht naar de ultieme thee staat vanzelfsprekend symbool voor de kern van de film; of moet ik "ziel" schrijven? Ergens tussen Zen en het shintoïsme meandert het verhaal naar een verfijnde climax als het dochtertje vertederend een liedje begint te zingen: betoverend !