After Yang (2021)

Interessant concept, ergens een beetje een doemscenario... maar de dramatische kant moest de hoofdrol spelen.

A24 staat wel bekend om de slow burners en heeft daarin zo zijn pareltjes. After Yang zou een pareltje kunnen zijn om zijn abstractie, acteerwerk, opzet en ook de uiteindelijke conclusies... en wat te denken van die herinnering-bril en ook zeker wel die gezinsdans? Maar toch komt After Yang veelal niet goed uit de verf.

Ik weet niet wat het is, want ook de montage is mooi. Maar in plaats van een slow burner wil de traagheid nog wel eens geregeld om de hoek kijken. Zodanig dat het ineens niet meer ontroert of je aan het denken zet. In dat laatste lijkt er plotsklaps geregeld een gigantische afstand tussen de film en de kijker te worden gevormd en raakt de verbinding met en rondom Yang een beetje zoek. Je krijgt niet echt kans om hem echt te leren kennen en wat zijn specifieke achtergrond is... In plaats daarvan draait de film bijna anderhalf uur slechts om de manieren om hoe we Yang weer de oude laten lijken, waardoor het eerder een beetje een soap dreigt te worden.

En dat is jammer. Want dat gedeelte dat Yang een plaatsvervanger zou moeten zijn voor het overleden dochtertje van Jake en Kyra (Ik zie een beetje vergelijkingen met A24's Lamb ) was wel heel sterk, en die herinnering eraan vormde een kers op de taart met de montages zoals het alleen maar in een A24 film kan. Deze digitale herinnering van vijf minuten lijkt hierdoor sterker te zijn dan de hele film zelf.

Een briljante poging, waarbij de regisseur het gevoel van timing was vergeten en het een beetje op uitsmeren begint te lijken. Hierdoor niet goed, maar vele aspecten zorgen ervoor dat hij ook niet matig is.

3,0*

Traag, saai en teleurstellend. Ik had hier dan ook totaal niets mee.

Ik heb de film een paar dagen laten inwerken, maar heb nog steeds moeite om diep te graven en hier speciale gedachten of onderliggende boodschappen uit te halen. Het helpt ook niet om te zeggen dat ik twee keer in slaap ben gevallen bij de film; die rust...! Er gebeurt eigenlijk de hele film weinig tot niets. Acteerwerk was prima, en de "subtiele" toekomstbeelden doen het goed. De film is stijlvol in beeld gebracht, maar ik mis eigenlijk een begin en een eind in deze film.

Zoals Kappeuter hieronder ook zegt, had de film allemaal iets pittiger gemogen, hoewel zo'n kalme film ook weer bij vlagen iets had... Moeilijk onder woorden te brengen merk ik al tijdens het typen. Wellicht ben ik nog niet klaar voor deze film. In de toekomst maar eens herzien ofzo.

Vlees noch vis zeggen ze wel eens. Nou dit was er zo eentje. 1,5 uur gezanik zeg maar rouw over hun techno robot die kapot is. Wat een treurfilm over een mechanische kloon. En dit gaat naar door met heel veel piano gepingel. Snel vergeten!

Ps je wordt wakker bij de eind tune! Goh.

Film 1,5

Beeld 4,0

Geluid 4,0

Het zal misschien aan mij liggen, maar vond dit best een vervelende saaie film die mij ondanks de prachtige beelden niet wist te boeien, werd er zelfs slaperig van...

Knappe film: goed scenario, knap geacteerd, mooie beelden, goede muziek en heel bijzondere sfeer!

Niets voor mij. Ik had moeite om te blijven kijken.

Een nogal bevreemdende film. Dit is zo'n film waar je vol goede wil aan begint, maar er soms toch geen vat op kunt krijgen. Er is het gezinnetje met een vader, een moeder een dochtertje: vader Jake ( een geweldige Colin Farrell) is wit, moeder Kya (een intrigerende Jodie Turner-Smith) is zwart en Mika (geadopteerd ter vervanging van een overleden dochtertje?) is een Aziatisch type. Het schept een SF-sfeer. En dan is er Yang, een robot zou je denken. Ook hij is eerder Aziatisch van uitzicht. Hij kan praten en denken, maar begrijpt niet alles. Wellicht is zijn geprogrammeerd zijn onvolledig. Dat kan ook niet. Maar het drama is dar Yang onklaar geraakt. Hij ligt daar; zou moeten gerepareerd worden, maar dat schijnt niet te lukken. Yang was voor Mika wat je een kinderoppas zou kunnen noemen, een eeuwige gezel voor haar. Nu hij er niet meer echt is, is dat voor het kleine meisje een levensgroot drama. Vader Jake doet er alles aan om Yang gerepareerd te krijgen. Gelukkig hebben ze een speciale bril die ze kunnen opzetten om herinneringen tot leven te brengen. Helaas ... herinneringen komen niet tot het nu, het heden.

Vader en dochtertje kunnen niet slapen en zitten op de sofa. Ze willen een melodie zijn.

Wen je aan de traagheid (een slow burne) dan heb je geluk en geraak je mee verdwaald in een film waarvan je je nog lang fragmenten zult herinneren. Denk bijv. aan hoe Jake en Kya troost vinden in mekaars armen ...

Originele en gedurfde film, vooral omdat er zo weinig gebeurt. Maar met een unieke sfeer en fantastische beelden. Als liefhebber van het "minder is meer" is dat helemaal mijn kopje thee. Colin Farrell schuwt de vreemde rollen sowieso niet en dat siert hem. Dit keer schittert hij als huisvader in een amalgaam gezin, en als theewinkelier. Zijn zoektocht naar de ultieme thee staat vanzelfsprekend symbool voor de kern van de film; of moet ik "ziel" schrijven? Ergens tussen Zen en het shintoïsme meandert het verhaal naar een verfijnde climax als het dochtertje vertederend een liedje begint te zingen: betoverend !