After Yang (2021)

Na het zeer fraaie Columbus (2017) ben ik hier erg benieuwd naar.

14 april volgens IMDb

12 maart te zien in Lab111 via Imagine

Ah heerlijk, vroeger dan verwacht de nieuwe Kogonada! Hier keek ik al heel lang naar uit. Hoewel ik Columbus niet briljant vond, vond ik het een erg bijzondere film.

Snel maar eens kijken, maar dan wel het liefst op een perfect moment. Een druilerige zondag, een eenzame kille vrijdagnacht of een dag waar je tot totale bezinning wil komen.

En wat vond ik er nou van:

Wat een ongelofelijk mooi verhaal is dit geworden zeg. Het speelt zich in de toekomst af maar verwacht geen actiefilm en aliens, want zo’n film is dit niet. Colin Farrell speelt Jake die een thee winkel heeft. Getrouwd met Kyra (Jodie Turner-Smith) en hun geadopteerde Chinese dochter Mika (Malea Emma Tjandrawidjaja). Omdat ze hun dochter willen laten opgroeien met haar Chinese cultuur komt de robot Yang (Justin H. Min) om de hoek kijken. En dan gaat Yang stuk, wat een impact heeft op de complete familie. En dan begint Jake aan een soort van queeste om Yang te maken. Maar in de wereld van Yang gezogen wordt. Het verhaal verteld eigenlijk over vervreemding en uiteindelijk betrokkenheid van Jake met het gezin. Colin Farrell speelt fantastisch in deze film. Trouwens de rest speelt ook erg goed. Aanrader? AB-SO-LUUT!! Wel een film die in een filmhuis thuishoort.

Nothing Doing: kogonada on the Space Between • Journal • A Letterboxd Magazine

Het is redelijk, maar het had meer kunnen zijn, vooral na het veelbelovende Columbus waren de verwachtingen wat hoger. Het hoogtepunt van de film wordt vrij snel bereikt: de flitsende openingscredits. Het heeft nog steeds mooie visuals, een mediterende sfeer en opnieuw erg mooie architectuur en decorontwerpen, hoewel het ook in herhaling valt en het wat eentonig wordt, is het nog steeds aangename eye-candy. De film schiet vooral te kort in het emotionele aspect, ze geven zoveel om Yang en we weten zo weinig over hem, wat resulteert in een afstandelijke kijkervaring.

Ik heb een groot zwak voor dit soort sciencefiction. Als Kogonada op deze manier doorgaat dan kunnen we nog een hoop moois van hem verwachten. Columbus was ook al zo fraai. Deze film is wel een stuk minder toegankelijk zou ik zeggen. Het is een behoorlijk filosofische en inhoudelijk rijke film die op een natuurlijke wijze indrukwekkend veel thema's weet aan te kaarten in slechts anderhalf uur, van de betekenis van familie en de vraag wat het betekent om menselijk te zijn tot thema's als verlies, (culturele) identiteit en onze relatie met technologie.

Wat dat laatste onderwerp betreft neemt Kogonada verfrissend genoeg niet helemaal het standpunt in dat je veelal ziet in fictie over dit onderwerp. Er wordt met een meer open blik naar de rol van technologie in onze toekomst gekeken in plaats van alleen maar een waarschuwing af te leveren. Verder zit de film ook vol allerlei interessante ideetjes die aangenaam op de achtergrond blijven waardoor de wereld van de film echt overtuigt, ondanks (of dankzij) de zeer kleine schaal van alles. Het is behoorlijk slice of life allemaal, op een wat vergelijkbare manier als Blade Runner.

Ook deed de film me wel een klein beetje aan Her denken, en zelfs een heel klein beetje aan The Lobster op de wat meer drogere en vreemde momenten. Maar dat komt meer door de aanwezigheid van Farrell denk ik, die perfect is voor dit soort vage films met een soms dubbelzinnige toon. Richardson vond ik ook weer echt fijn. Ik zou haast willen dat haar rol wat groter was. Ik vond de film op momenten zo dromerig en afstandelijk dat het haast wat te zwaar begon te worden. Dit is ook zeker niet een film voor iedereen, en persoonlijk geef ik ook nog altijd de voorkeur aan Columbus.

Het script lijkt een tijd lang de richting in te slaan van een sci-fi thriller in de trant van Ex Machina. Alle elementen voor een dergelijke film zijn aanwezig. Regisseur Kogonada bestookt het verhaal echter niet met suspense en spannende gebeurtenissen maar hanteert een contemplatieve vorm die is gebaseerd op de digitale herinneringen van een kunstmatige intelligentie met de naam Yang.

De wereld die Kogonada laat zien is steriel. De kleuren zijn warm. De personages worden niet gehinderd door materiële zucht. Het deed me sterk denken aan de ideale wereld die reclamemakers ons zo graag voorschotelen. Het voelde soms wat gelikt aan. Het grote verschil met de aseptische reclamewereld is de melancholie die in de film sfeerbepalend aanwezig is. Dat gevoel ontbreekt in de plastic wereld van de reclamemaker, maar wordt in After Yang juist sterk benadrukt door de interpretaties van de personages die de pure herinneringen van techno-sapiens Yang als zoet, verlangend en sentimenteel uitleggen, terwijl Yang feitelijk slechts gebeurtenissen registreert.

De film herbergt in zijn herdenking van de techno-sapiens Yang een rustige en conflictvrije esthetiek. De film vertelt het verhaal van Yang op een zachte en lieve toon. Soms word je even afgeleid door het visuele toekomstperspectief van Kogonada dat in de film gestalte krijgt door zelfrijdende auto’s en gekloonde mensen. Niet erg origineel, maar eigenlijk ook maar bijzaak. Het gaat om de opgraving van het leven dat door Yang werd geleid. Om de betekenis ervan.

After Yang verhaalt over een verlangen dat beeldend goed tot zijn recht komt maar ook twijfel zaait over de herkomst. Het is immers een menselijke eigenschap om leven toe te kennen aan niet-levende dingen. Het is geen verlangen van een kunstmatige intelligentie. Het zal Yang waarschijnlijk worst zijn dat er mensen zijn die ophef maken over het feit dat hij een menselijk bestaan heeft geleid. Het conflict komt op mij nogal gekunsteld en gezocht over. Maar goed, dat is dan weer mijn interpretatie.

Begint veelbelovend maar blijkt traag en teleurstellend

"That the end is also a beginning?"

Kogonada had mij erg verrast met 'Columbus'. Derhalve ben ik blij dat zijn tweede film in dezelfde lijn ligt.

In 'After Yang' zie je hoe zogenoemde 'techno sapiens' in dienst staan van de mensheid. Zo ook bij Jake en Kyra die zo een robot in huis halen om hun geadopteerde dochter Mika als oudere broer bij te staan en haar bij te brengen over haar Chinese achtergrond. De band die ze opbouwen is dusdanig sterk dat het gezin helemaal van slag is als Yang het op een dag begeeft.

De - filosoferende - zoektocht die hieruit volgt om Yang weer te laten functioneren, zet aan tot nadenken. Op een observerende wijze exploreer je als kijker thema's over onder andere rouw en wat het betekent om mens te zijn. Deze existentiële vragen worden lichtelijk aangekaart, waardoor er nog veel voor eigen interpretatie overblijft.

Kogonada weet op een buitengewone manier het geheel in meerdere kleine momenten op te delen; oogstrelende shots en kaders. De details die hieruit voortvloeien zijn werkelijk fascinerend te noemen. Dit zorgt voor een bijzondere kijkervaring die tegelijkertijd beklijvend en vervreemdend is. Het is simpelweg heerlijk om je even onder te dompelen in zo een meditatieve sfeer. De betoverende score maakt het helemaal af.

Al met al levert Kogonada weer een prachtige film af. Ik ben stiekem alweer benieuwd wat hij van plan is met zijn derde film.

Dikke 3,5 sterren.

Wanneer cyborgen meer zijn dan gewoon robots en écht deel uitmaken van het dagelijkse leven van vele families is de kans reëel dat ze net als huisdieren een volwaardig lid zijn van het gezin. Je kan uiteraard allerlei scenario's uitvinden rond misbruik en dergelijk meer, maar Kogonada houdt zich hier ver van weg.

Hij creëerde een warme integere film waarbij menselijkheid en integriteit centraal staan. Yang is een huisrobot die naast de alledaagse taken ook de opvoeding én culturele bagage van Mika moet verzorgen. Het is een esthetische film met prima kleurgebruik en montage. Emoties en intermenselijke contacten staan centraal en je ziet ook Yang eerder als mens dan als robot.

Prima acteerwerk ook. Farrell bewees al eerder dat hij in dit soort drama's een meerwaarde kan betekenen, maar ook de vertolkingen van Turner-Smith, H. Min en Tsjandrawidjaja waren authentiek.

Mooi. Een film die op een kaleidoscopische manier kalm voortkabbelend existentiële elementen verkent. De muziek wilde iets te graag emotie oproepen/versterken. Misschien dat de vele factoren net iets te oppervlakkig werden aangestipt maar daardoor voelde de film ook wel weer fijn zwevend, niettemin door het prachtige bescheiden futuristische design.

Hmm, echoot na. De lijn met Ada was mooi en raak, openingcredits hilarisch en stijlvol, helemaal een fijn weemoedig sfeertje... Halfje erbij.

De film ziet er gelikt uit met warme, sfeervolle kleurfilters en spetterende lichteffecten maar ik heb weinig inhoud aangetroffen: de film is langzaam en lijkt weinig meer te behelzen dan een pleidooi om robotten (en klonen) hetzelfde respect te geven als mensen omdat Yang, de robot van de film, nu eenmaal in alles menselijk is: mensen raken gehecht aan hem maar hij raakt ook gehecht aan mensen en hij heeft zelfbewustzijn waarbij hij een identiteit en persoonlijkheid ontwikkelt op grond van herinneringen. De film doet denken aan Ex Machina, die ook de vraag behandelt wat het verschil is tussen mens en robot, maar dan zonder de filosofische diepgang of het spannende plot van die film.

Een film met een dromerige sfeer.

je komt een beetje in een meditatieve stemming, omdat er feitelijk niet zoveel gebeurt.

ik vond het wel een mooie film met een intrigerende onderwerp.

Jake [Colin Farrel], Kyra [Jodie Turner-Smith] en hun dochter Mika [Malea Emma Tjandrawidjaja] zijn aangeslagen wanneer Yang [Justin H. Min], een hulprobot die ze behandelen als een zoon en broer, niet langer meer functioneert. Het gezin vraagt hulp bij “Brothers and Sisters” in de hoop hem te recyclen, maar stuiten daarbij op technische problemen en morele dilemma’s. Regisseur Kogonada lijkt het meest van zijn kruit verschoten te hebben na de familiedanswedstrijd (die mij deed denken aan de National Bim Hour uit de beruchte muzikale campklassieker The Apple) en verzandt al snel in aanmatigend gepreek waarbij hij weliswaar enkele interessante vragen opwerpt, maar er ook in slaagt om de kijker in slaap te sussen.

Erg goede film. Jammer vond ik dat sommige elementen, voor mijn gevoel, niet zo logisch werden getoond. Achteraf zocht ik, nog meer, naar een diepere betekenis en juist door deze site en de reacties kreeg het verhaal bij mij wat meer een plekje.

Er zijn goede zaken in deze film. De muziek is verbluffend. De shots zijn matig en laten een soort "speelruimte" over voor de kijker waardoor ze soms eentonig en lang lijken.

Het verwachte was in ieder geval geen "killer robot"...alles behalve dat dus de suspense was er niet of nauwelijks en vlakte af. Geen groot complot, maar meer een zienswijze van een gezin met een dochter en, heel simpel gezegd, de hereniging daarvan.

Emoties kwamen soms goed in beeld, vooral door de dochter. Verder veel shots vanaf een afstand wat redelijk apart te noemen is.

Ik heb toch een beetje een niet-afgesloten gevoel van deze verhaallijn, maar dat is wellicht mijn ding. Metaforisch vond ik de zaken niet helemaal goed op elkaar aansluiten qua logica. Wellicht moet ik uiteindelijk de gehele uitgediepe verhaallijn lezen om dit helemaal te zien waardoor ik hem 4 sterren kan geven. Voor nu....3.5 van de 5.

Begon veelbelovend maar verzandde daarna in een ongelooflijk saaie trage film waarin hoe langer het duurt hoe minder gebeurt. Trage films, kunnen best okay zijn, maar deze film is saai in zijn traagheid. En om dan zo opgewonden te doen over de achterliggende gedachte(n), zo bijzonder was dat nou ook weer niet. Toen ie afgelopen was zei ik tegen mijn vrouw "wat een indrukwekkende film over de rouwverwerking van mensen die met hun robot een gezinslid verloren zijn he?". Ze keek me aan en zei "Ja daaag, jij vond het ook gewoon een intens saaie film". Ik kan best acteren, maar ze kent me al zo lang, die laat zich niks wijs maken.

Kan mij hier helemaal in vinden. De boodschap is niet en daar nice, en ik heb niets tegen slowburners, maar dit wist nergens echt heel bijzonder of pakkend te worden. Het moet je ding zijn, duidelijk dat er zeker wel fans van zijn hier.

Wat is die Farrell toch een veelzijdig acteur. Is ook in een trage, filosofische, minder toegankelijke sciencefiction helemaal op z'n plek.

Verder vond ik dit een uiterst originele manier om de aloude vraag 'hoeveel waarde mogen we hechten aan het 'leven' van a.i.?' te behandelen, namelijk door de geschiedenis van een kapotte robot uit te pluizen. Het is een prachtige, subtiele, liefdevolle film geworden. En de toekomstige wereld komt erg overtuigend uit de verf. Er wordt precies genoeg aan het voorstellingsvermogen van de kijker overgelaten om dit een tijdloze film te laten worden.

Ideale film om bij in slaap te vallen. De melancholische sfeer vind ik niet bij het verhaal( wat er nauwelijks is) passen.

Uitstekende film over een gezin met een geadopteerd dochtertje en een robot met kunstmatige intelligentie. Het toekomstbeeld wat hier geschetst wordt is subtiel. Een originele en rustgevende film die soms een tikkeltje vaag/zweverig is, maar wel mooi. Een aantal goeie existentiële dialogen en de openingcredits zijn ook leuk.

Nu te zien op Prime Video!

Nogal aandoenlijke, lieve, maar ook brave film.

Alles ziet er yin en yang in balans uit, tot in de perfectie. Alles is in harmonie. Ook de personages zijn kalm tot in het extreme. Emoties worden weinig getoond.

Dat maakt het tegelijk ook wat saai. Ik houd op zich wel van sobere en ingetogen sciencefiction films, maar dit vond ik wel een beetje te veel van het goede.

Het universele thema van rouw is wel mooi uitgebeeld.

De personages lijken wat in een sleur te zitten, met name Colin Farrell's personage. Ik had met hem te doen. Zijn relatie met zijn vrouw is bijna zakelijk.

Het geluk lijkt ver weg, maar hoe verder de film vordert, komt het geluk toch in kleine dingen naar voren, en raakt het universele thema's; over de zin van het leven, de diepgang in ons contact met onze dierbaren en dierbare herinneringen aan degene die we zijn verloren.

Het had voor allemaal mij net iets pittiger gemogen, ook in de vormgeving, maar het heeft zeker ook wel wat, zo'n kalme film.

sommige elementen vond ik prachtig in deze A24 SF-film , maar als geheel zou het niet misstaan in een science fiction serie , zoals in de serie Philip K. Dick's Electric Dreams of Black mirror , maar als geheel vond ik het niet heel bevredigend .

Wat ook wel heel jammer was , is dat er op het laatst gesproken werd in een chinese soort taal en het niet vertaalt werd door Prime ..

Net aan 3 *

Een futuristische film dat de kijker een ethisch vraagstuk voorlegt, iets zwaarder dan bvb Ex Machina. De film oogt nogal neerslachtig, maar dan wel aangekleed met warme kleuren en vooral heerlijke muziek. En het valt me opnieuw op dat Colin Farrell best wel boeiende films op zijn palmares heeft staan. Al vallen die rollen niet altijd zo hard op.

Best wel een mooie film, al mocht het iets meer pit hebben om echt te boeien. Nu is het eerder een warm dekentje dat je gelukkig niet in slaap wiegt. Het plot opent zich ook eerder als een luikende bloem ipv te werken naar een grootse apotheose. Daardoor blijft het klein pareltje voor de liefhebber.

Het ligt waarschijnlijk aan mij, maar ik vond er niks aan. Een slome film over een gezin dat blijkbaar serieus in de problemen komt, wanneer hun androïde het laat afweten. Het zal allemaal wel.

Wellicht de meeste menselijke film die ik zag dit jaar. Kogonada flikt het weer, na de indruk die hij met Columbus maakte. Geen film voor het grote publiek wellicht, het tempo en de thematiek zullen een hoop kijkers niet erg bevallen denk ik. Maar ik vond deze weer erg prachtig.

4,2*

Film is uitermate stijlvol in art direction en fotografie. De zoektocht om de kapotte huis cyborg te laten maken lijkt in eerste instantie richting een interessante spyware /privacy thriller te gaan. Maar het blijft dan toch wat hangen op de persoonlijke geschiedenis van de cyborg die ik minder interessant vond.

3,5