Timecode (2016)

Ik had nog nooit van deze Timecode gehoord maar op vrtnu (het online platform van Belgische zender één) kun je wel eens regelmatig een kortfilm spotten en daar ga ik graag voor zitten. In 2017 is Timecode nog genomineerd voor een Oscar en in de aanloop naar die prestigieuze prijs verzilverde de kortfilm sowieso een flink aantal nominaties. Ik ben echter niet meteen zo’n grote fan. Op zich wel leuk gedaan, maar dit soort abstracte dans interesseert me niet zo erg en uiteindelijk heeft de film buiten dat weinig om handen. Nog wel een leuk einde met de nieuwe collega die – bij het ontdekken dat zijn voorgangers op talloze momenten samen zijn aan het dansen – even droogjes aangeeft aan zijn nieuwe baas dat hij niet zo’n goede danser is. Kijkt vlotjes weg in ieder geval, natuurlijk ook door zijn speelduur van een kwartiertje, maar de fuzz ontgaat me wat.

3*

Spaanse korte film over twee bewakers in een parkeergarage die op een bijzondere manier nader tot elkaar komen. Timecode is een leuke film met een verrassend verloop. Op een heerlijke humoristische manier laat de film de toenaderingspogingen van twee mensen zien. Droog, absurd, bevreemdend en vrolijk is de film. Passie overwint de alledaagse sombere plichtplegingen en saaie routines. De film laat twee mensen hun dagelijkse sleur doorbreken.

Regisseur en schrijver Juanjo Giménez Peña doet het allemaal rustig, met weinig woorden en fijngevoelig. Timecode vertelt een gepassioneerde maar ook dromerige liefdesgeschiedenis die zich tegen het absurde decor van een parkeergarage afspeelt. Een kille gestructureerde parkeergarage waar warme en geestdriftige beleving plaatsvindt. De film spreekt tot de kijker via de beelden waar de hartstocht van afspat. De beelden spreken voor zich. Leuk.