De Uskyldige (2021)

Toch 2 uur lang met aandacht zitten kijken. Film met kinderen in de hoofdrol maar geen kinderfilm. De kinderen zijn gemeen zoals kinderen zijn. En wat gaat een kind doen met bovennatuurlijke krachten. Blij dat er ook iets anders is dan films uit de VS.

Voeg er maar mysterie en horror aan toe. Geen idee waar dit de eerste 15 min. naartoe ging. Dat is zowel een voor- als een nadeel als je de trailer vooraf niet hebt gezien, dus geen voorkennis hebt. Toch is dit wel een van de betere films die ik de laatste tijd heb gezien. Wat spelen die kinderen fantastisch. Alva Brynsmo Ramstad als Anna springt er helemaal uit. Het plot is af en toe behoorlijk wreed, dit is zeker geen kinderfilm. Kinderen kunnen wreed zijn.... en daarbij toch 'innocent'. Aanrader!

Fascinerende en bij vlagen behoorlijk verontrustende noorse thriller over een groepje kinderen die plotseling telekinetische krachten ontwikkelen. Verwacht geen superhelden-film; dit is een sobere, intense aangelegenheid, tegen de achtergrond van een zomers maar deprimerend appartementencomplex. De plot ontwikkelt zich daarnaast op onverwachte wijze. Uitstekend gefilmd en gespeeld door de jonge cast, maar berg je voor de meest nare scene van het jaar. Iets met een kat.

Bij het lezen van de alternatieve titel van de film gingen mijn gedachten in eerste instantie uit naar The Innocents (1961) gebaseerd op een verhaal van Henry James. Met die film heeft The innocents uit 2021 niets te maken, hoewel er inhoudelijk wel parallellen zijn te trekken. In beide films spelen kinderen een vooraanstaande rol. In beide films heerst een bovennatuurlijke sfeer en lijken de kinderen niet helemaal te passen in de wereld zoals wij die normaal gesproken ervaren.

In deze Noorse film van regisseur en schrijver Eskil Vogt bezitten de kinderen bepaalde bovennatuurlijke eigenschappen. In de film wordt het bestaan daarvan door de kinderen niet als heel ongewoon beschouwd. Meer als een grappig vaststaand feit. Voor de volwassenen die in deze film amper een rol van betekenis spelen, worden de vaardigheden verborgen gehouden. De film verdiept zich dan ook niet in het zoeken naar een antwoord op de vraag waar deze verborgen vaardigheden vandaan komen. Hierin onderscheidt de film zich duidelijk van genregenoten. In de wereld van de horror en het mysterie duikt immers altijd wel een oud geschrift of een oude excentriekeling op, die meer licht op de oorsprong van de zaak kan werpen. Hier gebeurt dat niet.

De film heeft geen haast met het vertellen van het verhaal. Vogt neemt ruim de tijd om eerst eens rustig in te zoomen op het gezin waar Ida, de jonge protagonist deel van uitmaakt. Een onrustig gezin waarin de aandacht vooral uitgaat naar Ida’s autistische zus. De kennismaking met het gezin brengt heel voorzichtig een onrustig gevoel teweeg. Als het verhaal breder wordt getrokken en zich ook met personages buiten het gezin bemoeit, neem je dat onrustige gevoel mee. De sfeer wordt vervolgens met elke nieuwe scène drukkender en onheilspellender. En dat blijft dan oplopen tot het einde als de spanning tot ontlading wordt gebracht.

Een aardige showdown overigens, die heel rustig en allesbehalve spectaculair is geënsceneerd. En dat is tekenend voor de film die zijn sfeer pakt met kleurloze koele beelden, een sinistere sounddesign, hier en daar een speciaal effectje en natuurlijk met het goede acteren van de vier jonge acteurs. Die zijn indrukwekkend. De balans tussen onschuld en afgrond is spot on. Het herinnert je er maar weer eens aan dat kinderen onder hun onbedorven laag behoorlijk wreed kunnen opereren.

Het herinnert je er ook aan dat een horrorfilm niet altijd een duistere setting en een bijtgraag monster nodig heeft om je de rillingen over de rug te laten lopen. Dat kan ook met minimale middelen. In de mens liggen onschuld en kwaadaardigheid dicht bij elkaar. Dat beeld is afgrijselijk genoeg.

Rakel Lenora Fløttum is ronduit sensationeel als tienjarige Ida, die zich nogal verveelt in de troosteloze wijk waar ze met haar ouders [Ellen Dorrit Petersen, Morten Svartveit] en haar selectief mutistische oudere zus Anna [Alva Brynsmo Ramstad] woont. De verveling wordt onderbroken wanneer ze bevriend raakt met Ben [Sam Ashraf] en Aisha [Mina Yamin Bremseth Asheim], een meisje met een pigmentziekte. Tijdens het spelen ontdekt Ida dat Ben, Anna en Aisha over bijzondere krachten beschikken. Aanvankelijk levert ze dat veel plezier op, maar geleidelijk ontdekken ze dat die krachten ook voor minder prettige doeleinden ingezet kunnen worden. Meer verraden is een doodzonde. Chronicle meets The Shining in een psychologische thriller die dankzij Vogts briljante cameraregie, de onheilspellende muziek van Pessi Levanto en de montage van Jens Chrstian Fodstad de haren werkelijk ten berge doen reizen. Een perfect voorbeeld van hoe je met een minimum aan (overigens zeer overtuigende) special effects een buitengewoon verontrustende, onvergetelijke thriller kunt maken.

Wat was dit een topper van een Scandinavische film, met een heerlijk sfeertje. Het genre drama-horror en dan vooral drama, daar kon ik me vroeger...vroeger moeilijk in vinden, omdat ik drama films te vaak als triestige kwatsj zag. Maar ondertussen al genoeg drama's zien passeren die er op inhakken en intenser kunnen zijn dan vele horror, dramafilms die ik dan harder n beklijvender vind dan horror en thrillers. Uiteindelijk ist ook mr een dom label. Dit is zo'n film die ijzersterk is, zowel qua verhaal, de karakters, sfeer en zo het perfecte vb is van het drama-horrorgenre. Dikke 8/10.

Ben blij dat ik de film heb afgekeken ondanks de poes. Zeer verontrustende film je zit soms met meerdere knopen in je maag te kijken. Wat kan een film je in de greep hebben en houden . Verder mooi geschoten en soms beangstigend.

Tegenvaller.

Typisch Scandinavische genrefilm. Flirt gigantisch met superhelden films en Stephen King. Maar zoals het in Europa hoort mag je nooit 100 procent op deze flirt ingaan. Dus krijg je wat speldenprikjes van een leuke film, maar gaat de film als een nachtkaars uit. Het is jammer want echt veel verteld de film eigenlijk niet. De mix tussen superhelden en villain en de niet zo onschuldigheid van kinderen als de ouders niet kijken werkt matig. Uiteindelijk heeft het op beide vlakken eigenlijk geen echte slagkracht. Het geeft je geen unheimisch gevoel en de qua entertainment is het vooral een gemiste kans.

Wat overblijft is een lange opbouw naar weinig met prima acteerwerk van de kindjes en een degelijke visuele stijl.

2.5 sterren.

Een film met de looks van een arthouse, maar de sfeer van een betere horrorfilm. Geen tieners zoals we gewoon zijn in Amerikaanse films en series, maar jonge kinderen. Visueel wordt je dan misschien niet meteen getriggerd, de gebeurtenissen zijn hard en de muziek zorgt voor de nodige sfeer. De jonge acteurs doen het best goed. Films met kinderen zijn geen evidentie. Maar net doordat het nog zo'n kleine kinderen zijn, krijg je die zweem van onschuldigheid waar toch wel meer achter zit. Ik zat in elk geval van begin tot einde met volle aandacht te kijken.

Ga dit zien ! Een onderhuidse nagelbijtende horrorthriller die gewoon iedere minuut de kijker iets weet te geven. Is het niet de naargeestige soundtrack, dan zorgen de stiltes, de creepy kinderen, het prachtige camerawerk en het verloop van het nare verhaal voor bijna twee uur verbazing en ongemak. De gruwel ziet niet zozeer in schrikmomenten of gore ( buiten de kat ), maar meer in de constante dreigende sfeer en de onschuldigheid van kinderen. Overtuigend gespeeld door de kinderen en een dikke pluim voor het camerawerk. 8/10

Deze film ademt 'Europees'. Dat is te merken aan de lange, saaie intro, de abrupte montage waarbij personages in hun overpeinzingen onderbroken worden door het volgende shot, de uitwisseling van stuurse blikken en dies meer. Na een eeuwenlange introductie, komt er in het middenstuk eindelijk wat vaart in. Even leek het alsof de film over een stel rotte kinderen, op een 3.5* afstevende, maar dat was zonder het laatste stuk gerekend waar geen enkele verwachting werd ingelost. Ze bouwen helemaal op tot wat lijkt op een spetterend eindgevecht tussen twee eindbazen. Maar wat we te zien kregen, was even indrukwekkend als een slappe lul. Zo teleurstellend.

The Innocents

Dit was best een interessante film, maar zo spannend gefilmd. 4 kinderen, waarvan er 3 speciale krachten hebben. Ik ergerde me enorm aan die Ben. Jammer dat meestal de verkeerde personen zulke krachten krijgt. Begon al met die kat, daarna zijn moeder, daarna andere kinderen.. Als je geen hekel krijgt aan dit monster, dan is er iets goed mis met je. Acteren deden ze allemaal wel prima, maar dat meisje met autisme speelde echt goed. Het einde was teleurstellend en totaal niet spannend.

2,5 sterren.

Eigenlijk is dit een kinderfilm: de film gaat over kinderen en hun avonturen sluiten aan bij de fantasie en belevingswereld van kinderen. Met name het slotdeel is echter iets te eng voor kinderen want daar wordt het wel erg spannend. Tegelijkertijd heeft de film aldoor een Stephen King-achtige dus magisch-realistische horror-feel: de horror is in wezen de kinderfantasie. Die fantasie is ontoegankelijk voor de volwassenen – de hermetisch afgesloten en keiharde kinderwereld doet wat denken aan Un Monde (Film, 2021) – en zich nog niet bewust van de (morele) consequenties van handelingen. De film is misschien ook wel op te vatten als een metafoor voor de wetenschap: de kinderlijke nieuwsgierigheid is de basis van de wetenschap en we zien de kinderen op natuurlijke wijze onderzoek plegen naar de gaven die ze aantreffen waarna ze – gelijk de wetenschap – de resultaten gaan gebruiken in praktische, zowel goede als kwade zin zoals passend bij hun karakter, zodat de zaak uit de hand loopt en het goede zich moet verdedigen tegen het kwaad.

Al met al is het een hele fijne kinderfilm en thriller die ook mij als volwassene zeer heeft kunnen bekoren.

Uitstekende film over vier kinderen die met elkaar spelen en dingen van elkaar ontdekken. Inhoudelijk vond ik het wel wat weg hebben van Unbreakable. Er wordt geen uitleg gegeven, maar je ziet gewoon wat er allemaal gebeurd. En het feit dat de vier kind-acteurs allen weten te overtuigen, doet de film veel goed. Sfeervol in beeld gebracht en hier en daar best intens.

Uitstekende film. De opbouw is vrij klassiek. De personages worden een voor een voorgesteld, en langzaam kom je erachter met welke problemen ze te kampen hebben. Ondertussen ontdekken ze dat ze paranormale gaven hebben (de ene meer dan de ander) en proberen ze uit wat ze daarmee kunnen doen. Leuke, maar ook laakbare dingen (om het eufemistisch uit te drukken).

Het is fijn dat het redelijk in het midden blijft hoe 'schuldig' (zie titel) de verschillende personages zijn. De slechterik van het stuk is niet alleen maar dat - of in ieder geval is zijn karakter deels te verklaren door externe factoren.

De slotscène vond ik erg sterk. Het was in feite niet heel anders dan het slot van een schiet- of vechtfilm. Het enige verschil was dat het vechten op mentaal niveau gebeurde en er dus weinig te zien was. Maar omdat je de absentie van het gangbare pief-paf-pofgebeuren denkbeeldig vult met het type beelden dat je al zo vaak zag, is het alsnog (juist) retespannend.

De film doet me wat denken aan de arthouse horror van Ari Aster of Jordan Peele, maar Eskil Vogt is niet aan zijn proefstuk toe, want hij werkte ook samen met Joachim Trier voor de eveneens mysterieuze film Thelma (Film, 2017). Tot zover ook de onschuld van een kind, want wanneer blijkt dat een aantal kinderen over "X-men gaven" beschikken, loopt het al snel uit de hand wanneer het moreel kompas niet juist staat afgesteld.

Vooral Ben kleurt buiten de lijntjes en lijkt het moeilijk te hebben om zijn woede en frustraties te kanaliseren. Maar het gaat verder dan louter omgaan met negatieve emoties. Het mishandelen van de kat was puur uit verveling en sadisme. Interessant wordt het als je je als kijker dieper tracht in te leven in de (denk)wereld van een kind. In dat opzicht begrijp ik de mening van De Filosoof wel hier enkele passages hoger. Maar om nu te zeggen dat volwassenen het beter zouden doen? Ik betwijfel het al zullen de beweegredenen wel anders zijn ...

De uskyldige is een trage film film, vooral de opbouw dan. Ook de gebeurtenissen zijn niet bepaald spectaculair, maar de spanning en sfeer is op een andere manier sterk opgebouwd. Ook het sterke acteerwerk van de kinderen draagt absoluut bij tot het geheel. Sterk!

Onschuldigen? Een paar kutkinderen zal je bedoelen.

Althans, als we het voornamelijk over Ida en Ben gaat. Ida in beginsel lijkt nog zo'n doorsnee kind te zijn. Ze verhuist samen met haar moeder en haar autistische zus naar een buitenwijk in Oslo. Gaandeweg kom je toch te weten dat er iets niet helemaal goed is bij haar. Ze oefent op haar zus uit, test haar uit of ze nog wel van de aarde heeft... en het begint met het simpele knijpen. Maar onder dat onschuld van een kneepje lijkt een behoorlijke gloed aan sadisme te schuilen. En als ze buurjongetje Ben treft lijkt ze zich daarin te kunnen vinden.

Het was een pittige scene, waar ik met moeite naar kon kijken: dierenmishandeling dringt wel diep in je ziel. Dat deze film bovennatuurlijk zou gaan worden is ook al snel duidelijk. Dit is wel knap gedaan door bijvoorbeeld de telekinetische krachten in de realiteit te laten spelen.

En zo komen we bij een ander buurmeisje Aisha, wiens moeder kampt met psychoses en haar heil al snel vindt bij Ben en Ida. Ook het autistische zusje Anna wordt erin betrokken. Het contrast tussen onschuldige spelletjes en demonische aspecten lijkt hier op een vage doch voelbare manier weergeven te worden. Erg knap gedaan. Vooral de band tussen Ida en Anna vond ik sterk: Ida lijkt eigenlijk de menselijkheid en de zinderlijkheid uit Anna te willen halen, terwijl moeder Anna eigenlijk alleen maar dom probeert te houden. Maar Anna lijkt dus wel degelijk sterker te zijn dan men had gedacht. Uiteindelijk vormt dit een situatie waarin de vier kinderen tegenover elkaar gaan staan.

De Uskyldige is een interessante coming of age die zowel speels als duivels is. Maar toch is het net geen parel. Dit heeft in mijn ogen te maken met de afstandelijkheid die de regisseur gekozen heeft. Dit maakt de film een stuk trager en desolater. Ik had daarin het liefst een middenweg willen zien. Ondanks de titel is de "onschuld" waar de film om draait, al vrij snel verdwenen. Iets meer subtiliteit was wel op zijn plaats geweest.

Desalniettemin is dit wel een prima concept uit Scandinavië en zijn de rollen wel realistisch neergezet. De kindsterretjes spelen behoorlijk sterk en ook gewaagd. Ook het einde was abrupt.

4,0*

Niet onaardig.

Eskil Vogt wordt klaarblijkelijk geassocieerd met Lars von Trier, maar die vergelijking mag wat mij betreft weer lekker ingepakt worden. Aan dat visuele niveau kan Vogt niet eens ruiken. The Innocents draagt wel het typerende Scandinavische sfeertje, maar voelt absoluut niet onderscheidend aan als ik dit vergelijk met andere, soortgelijke horrorwerkjes afkomstig vanuit de noordkant.

Wel mag er gezegd worden dat er bijzonder goed wordt geacteerd door de kinderen. Heerlijk naturel, daar kunnen de meeste professionele acteurs nog wel een puntje aan zuigen. Voor Fløttum is dit de eerste film, ik neem aan dat er dus een behoorlijke acteercarrière voor het oprapen ligt. In het algemeen wordt er in The Innocents best aardig geacteerd, maar toch zijn het de (kinder)hoofdrollen die echt stralen.

Visueel een aantal aardige shots, maar ik vond de cinematografie vooral aan de saaie kant. Natuurlijk is de natuurlijke vormgeving aanwezig om het verhaal te ondersteunen, maar er wordt wat mij betreft weinig ondernomen om echt een bovengemiddeld mooie film te maken. Het kleurgebruik is onopvallend, maar met name het versterken van de sfeer faalt. Vogt zoekt het erg bij zijn muzikant, maar komt niet ver. Zeker omdat de beeldvoering zelf niet zo heel spannend is, dus dan kan je zoveel op muziek steunen als je zelf wilt, maar slagen doe je nooit. Hierdoor is The Innocents op de wat donkerdere momenten nauwelijks sfeervol.

Het ombrengen van die kat voelt voor mij aan als effectbejag, omdat de rest van de beelden nogal tam zijn in vergelijking met dat lugubere moment. Er geforceerd iets schokkends tussen willen gooien omdat je met de rest geen onbehaaglijk gevoel kan oproepen, ik vind het maar goedkoop. Bovendien is een indicator voor psychopathie dusdanig ruim en divers dat je je echt niet tot dit soort momenten hoeft te wenden om dat te bewijzen. Merkwaardige regiekeuze.

The Innocents boeit enorm, dat is het voornaamste voordeel van de film en had het makkelijk op een voldoende kunnen laten landen, maar de finale stelt behoorlijk teleur. Veel spektakel had ik niet verwacht, maar dit was opvallend terughoudend. Gelukkig loopt de rest vlot en is er sprake van zeer professionele editing. Bijna elke scene draagt op zekere hoogte bij aan het verloop van het verhaal, dus een slechte film is dit absoluut niet. Zoals andere gebruikers aangeven heb ik er alleen gemengde gevoelens aan overgehouden.

En daarmee zijn we wat de jaartallen van de subgenres voor de horrorchallenge 2024 betreft, aangekomen bij ons huidige decennium.

Vier kinderen tussen zes en twaalf jaar spelen samen in de zomerperiode. Ver weg van het alziende oog van de volwassenen komen hun bovennatuurlijke krachten naar boven. Het is alsof een geheime, nieuwe wereld voor hen opengaat waar evenwel onverklaarbare en angstaanjagende gebeurtenissen zich voordoen. Marvel? Verre van, dit is filmhuis tot en met. Joolstein vermoedde het al.

Ik heb geen idee of dit herkenbaar is, maar soms wil ik iets heel graag zien, maar wanneer het mislukt is de haast er compleet van af en blijft het liggen tot alle andere usual suspects het al gezien hebben. Dat gebeurde me met Robert Eggers' The Lighthouse bijvoorbeeld. En nu met De Uskyldige; ik was er zelfs al eens aan begonnen, maar teruggefloten na 13 minuten met het oordeel dat 'dit niet de juiste film was voor die avond'. Tjsa, dan beland je met 13 minuten gekeken enigszins half op de kijkstapel. Een beetje sneu voor de Noorse regisseur Eskil Vogt, want exact datzelfde is met zijn regiedebuut Blind (2014) gebeurd.

Toch is zijn naam blijven hangen, want ik kwam hem reeds tegen als schrijver van het indrukwekkende Oslo, 31. August (2011), Thelma (2017) en Verdens Verste Menneske (2021); inderdaad niet de minste. The Innocents was daarmee een van de must-see titels voor mij deze challenge, eentje die meermaals werd aangeraden en die ik op verscheidene lijstjes terugzag.

De vraag is dan natuurlijk altijd of die verwachtingen dan worden waargemaakt, en het wachten wordt beloond. Bij The Lighthouse was dat absoluut zo. De Uskyldige begint gelijk intrigerend, maar zal sommigen wellicht iets te lang duren qua opbouw. De sfeer is ongemakkelijk, maar de film vliegt niet uit de startblokken; het duurt een klein uur voor er een beetje schot komt in de zaak. Toch blinkt de film uit in zijn vakmanschap, zowel regie als spel. De kindacteurs zijn bijzonder sterk, met name de dochter van. Of de film je met al die kwaliteiten echter ligt, is volgens mij wel degelijk een tweede. Als je niet in dit tempo kunt komen, wordt het geen leuke zit.

Als jonge pappa (ok, ouwe pappa met jong kind) vond ik dit erg fascinerend, aangezien ik dagelijks zie hoe die ukken met elkaar (en volwassenen) omgaan. Daarom is het des te interessanter dat Vogt het lef heeft gehad om eerlijk te verkennen hoe het zou zijn als zulk grut dergelijke krachten zou hebben.

Al kan het natuurlijk zomaar zijn dat die kiddo's weer een afspiegeling van ons zijn.

3,6*

Ik had hoge verwachtingen van deze film. En de verwachtingen zijn zeker uitgekomen. Wat een boeiend en interessant bovennatuurlijk verhaal. De kids spelen allemaal erg goed. Ook de volwassen spelen subliem. Je moet wel in alle rust en geduld de film gaan bekijken. Want de opbouw naar spanning gaat best traag. Ook het bovennatuurlijke wordt heel subtiel opgevoerd. Maar het wordt wel steeds spannender en enger. Ik vond het in ieder geval een goede film in zijn genre. Je kunt het meer een filmhuis achtige bovennatuurlijke film noemen. Echt horror vind ik het niet. Maar het is ook weer geen thriller of drama film Eigenlijk alles in één. Zeker de moeite waard om deze film te gaan zien.

Deze thriller eens bekeken en het was niet mis. In het begin is het nog niet echt duidelijk waarover het gaat, maar dit veranderd wel als de film vorderde. De kinderen speelden heel overtuigd. Ondanks de langere speelduur verveelde de film ook niet. Toch wel de moeite om eens gezien te hebben.

Zeer naargeestig drama in de categorie horror over kinderen in Noorwegen met paranormale gaven die goed en kwaad vertegenwoordigen: een soort stadsversie van Carnivale zonder religieuze invalshoek of enige andere diepgang. Wel goed gefilmd en geacteerd door die kinderen. Moeilijk verteerbaar vanwege enkele uitermate sadistische uitspattingen.