De Uskyldige (2021)

Vanaf 19 mei 2022 in de bioscoop (Cherry Pickers Filmdistributie)

Dit moet ik zien, Vogt heeft als Trier-kompaan zijn sporen al verdiend maar ook zijn eigen debuut Blind was echt een meesterwerkje.

Dan pas!?

Ik denk dat ik het een 'under the skin' film zou benoemen.

Toch 2 uur lang met aandacht zitten kijken. Film met kinderen in de hoofdrol maar geen kinderfilm. De kinderen zijn gemeen zoals kinderen zijn. En wat gaat een kind doen met bovennatuurlijke krachten. Blij dat er ook iets anders is dan films uit de VS.

Wederom een fascinerende magisch-realistische film. Einde ook weer lekker cryptisch. Ik hou van dit soort films.

Voeg er maar mysterie en horror aan toe. Geen idee waar dit de eerste 15 min. naartoe ging. Dat is zowel een voor- als een nadeel als je de trailer vooraf niet hebt gezien, dus geen voorkennis hebt. Toch is dit wel een van de betere films die ik de laatste tijd heb gezien. Wat spelen die kinderen fantastisch. Alva Brynsmo Ramstad als Anna springt er helemaal uit. Het plot is af en toe behoorlijk wreed, dit is zeker geen kinderfilm. Kinderen kunnen wreed zijn.... en daarbij toch 'innocent'. Aanrader!

Apparte Film, en beklemmend vond ik hem, wat dan natuurlijk weer goed is.

Dierenleed konden ze weglaten, arme kat.

3,5 ster

Je gelooft toch niet dat ze die kat echt zo hebben laten lijden?

Tof! Gaat op de lijst. Maar ik bewaar hem wel braaf tot 2022, zo lang wachten is dat nu ook weer niet

Nee, maar de gedachte al.

En, zoiets gebeurt helaas in de echte wereld wel.

Zeer goed. Drama/horror klopt wel en in deze film krijg je meer drama en horror dan eigenlijk alle superhelden onzin die je de hele tijd uit Amerika krijgt te zien.

matige stranger things kloon. deze keer een ventje met bovennatuurlijke krachten. erg slap verhaal ook waarin nauwelijks iets gebeurd. kinderen acteerden wel overtuigend.

Nee

Fascinerende en bij vlagen behoorlijk verontrustende noorse thriller over een groepje kinderen die plotseling telekinetische krachten ontwikkelen. Verwacht geen superhelden-film; dit is een sobere, intense aangelegenheid, tegen de achtergrond van een zomers maar deprimerend appartementencomplex. De plot ontwikkelt zich daarnaast op onverwachte wijze. Uitstekend gefilmd en gespeeld door de jonge cast, maar berg je voor de meest nare scene van het jaar. Iets met een kat.

duidelijk geïnspireerd door deze serie

Bij het lezen van de alternatieve titel van de film gingen mijn gedachten in eerste instantie uit naar The Innocents (1961) gebaseerd op een verhaal van Henry James. Met die film heeft The innocents uit 2021 niets te maken, hoewel er inhoudelijk wel parallellen zijn te trekken. In beide films spelen kinderen een vooraanstaande rol. In beide films heerst een bovennatuurlijke sfeer en lijken de kinderen niet helemaal te passen in de wereld zoals wij die normaal gesproken ervaren.

In deze Noorse film van regisseur en schrijver Eskil Vogt bezitten de kinderen bepaalde bovennatuurlijke eigenschappen. In de film wordt het bestaan daarvan door de kinderen niet als heel ongewoon beschouwd. Meer als een grappig vaststaand feit. Voor de volwassenen die in deze film amper een rol van betekenis spelen, worden de vaardigheden verborgen gehouden. De film verdiept zich dan ook niet in het zoeken naar een antwoord op de vraag waar deze verborgen vaardigheden vandaan komen. Hierin onderscheidt de film zich duidelijk van genregenoten. In de wereld van de horror en het mysterie duikt immers altijd wel een oud geschrift of een oude excentriekeling op, die meer licht op de oorsprong van de zaak kan werpen. Hier gebeurt dat niet.

De film heeft geen haast met het vertellen van het verhaal. Vogt neemt ruim de tijd om eerst eens rustig in te zoomen op het gezin waar Ida, de jonge protagonist deel van uitmaakt. Een onrustig gezin waarin de aandacht vooral uitgaat naar Ida’s autistische zus. De kennismaking met het gezin brengt heel voorzichtig een onrustig gevoel teweeg. Als het verhaal breder wordt getrokken en zich ook met personages buiten het gezin bemoeit, neem je dat onrustige gevoel mee. De sfeer wordt vervolgens met elke nieuwe scène drukkender en onheilspellender. En dat blijft dan oplopen tot het einde als de spanning tot ontlading wordt gebracht.

Een aardige showdown overigens, die heel rustig en allesbehalve spectaculair is geënsceneerd. En dat is tekenend voor de film die zijn sfeer pakt met kleurloze koele beelden, een sinistere sounddesign, hier en daar een speciaal effectje en natuurlijk met het goede acteren van de vier jonge acteurs. Die zijn indrukwekkend. De balans tussen onschuld en afgrond is spot on. Het herinnert je er maar weer eens aan dat kinderen onder hun onbedorven laag behoorlijk wreed kunnen opereren.

Het herinnert je er ook aan dat een horrorfilm niet altijd een duistere setting en een bijtgraag monster nodig heeft om je de rillingen over de rug te laten lopen. Dat kan ook met minimale middelen. In de mens liggen onschuld en kwaadaardigheid dicht bij elkaar. Dat beeld is afgrijselijk genoeg.

Zo zeg, de hoge waarderingen liegen er niet om. Ben best wel nieuwsgierig geworden. Vanavond dan toch maar eens checken.

Rakel Lenora Fløttum is ronduit sensationeel als tienjarige Ida, die zich nogal verveelt in de troosteloze wijk waar ze met haar ouders [Ellen Dorrit Petersen, Morten Svartveit] en haar selectief mutistische oudere zus Anna [Alva Brynsmo Ramstad] woont. De verveling wordt onderbroken wanneer ze bevriend raakt met Ben [Sam Ashraf] en Aisha [Mina Yamin Bremseth Asheim], een meisje met een pigmentziekte. Tijdens het spelen ontdekt Ida dat Ben, Anna en Aisha over bijzondere krachten beschikken. Aanvankelijk levert ze dat veel plezier op, maar geleidelijk ontdekken ze dat die krachten ook voor minder prettige doeleinden ingezet kunnen worden. Meer verraden is een doodzonde. Chronicle meets The Shining in een psychologische thriller die dankzij Vogts briljante cameraregie, de onheilspellende muziek van Pessi Levanto en de montage van Jens Chrstian Fodstad de haren werkelijk ten berge doen reizen. Een perfect voorbeeld van hoe je met een minimum aan (overigens zeer overtuigende) special effects een buitengewoon verontrustende, onvergetelijke thriller kunt maken.

Met van dat soort hoge waarderingen is dit zeker weer zo'n arty-farty in horror verpakt zeik-drama? Denk dat ik het maar laat om te gaan kijken. Het voorspelt weinig goeds!

als je houdt van een europese versie van stranger things in een fim gegoten. Maar dan zonder toeters en bellen én een goed verhaal.

Wat was dit een topper van een Scandinavische film, met een heerlijk sfeertje. Het genre drama-horror en dan vooral drama, daar kon ik me vroeger...vroeger moeilijk in vinden, omdat ik drama films te vaak als triestige kwatsj zag. Maar ondertussen al genoeg drama's zien passeren die er op inhakken en intenser kunnen zijn dan vele horror, dramafilms die ik dan harder n beklijvender vind dan horror en thrillers. Uiteindelijk ist ook mr een dom label. Dit is zo'n film die ijzersterk is, zowel qua verhaal, de karakters, sfeer en zo het perfecte vb is van het drama-horrorgenre. Dikke 8/10.

Dit is een parel van een film voor de filmliefhebber, die ook van horror houdt of van harde films eigenlijk. De film is best wel hard. Je hebt wel iets gezien hierna. Je vergeet bepaalde scenes en het geheel niet snel. En horror met de genreaanduiding drama zijn wel het beste. Martys is horror/drama en wordt wel vaak genoemd als een van de beste horrorfilms. En die film en deze film zijn goed omdat het emotioneel iets met je doet. Je leeft mee met de personen i.t.t. dat het je koud laat. Een beetje het verschil met een slasher waarbij het voor de kijker eigenlijk niet uitmaakt wie er afgeslacht wordt. Het genreaanduiding zou eerder psychologisch moeten zijn. Bij boeken heb je wel die genreaanduiding maar bij films niet. Het is psychologische horror.

Ik verwacht dat je deze goed gaat vinden hoor. Staar je niet blind op het genreaanduiding. Dit is geen Lamb zeg maar

Een geweldige film die wat rustig op gang komt. Er gebeurt niet veel in het eerste half uurtje maar in die tijd leer je de hoofdpersonen beter kennen. Daarna ontwikkelt de film zich langzaam van een drama naar horrorfilm waarbij steeds de kinderen de hoofdrol spelen en deze doen dat met verve.
Dit was de derde film van regisseur Eskil Vogt die we hebben gezien en de naam staat in ons geheugen gegraveerd.
Ook het verhaal zelf zullen we niet snel vergeten, het is bij tijd en wijle een harde film met grove scènes! Vooral sommige mensen zullen deze erg grof vinden en een waarschuwing is dan voor hen ook misschien wel nodig!
Als je last hebt van een zwakke maag kan je misschien beter de scène met de kat overslaan.

Hiervoor hebben we Oslo, 31. August (Film, 2011) - MovieMeter.nl en Thelma (Film, 2017) - MovieMeter.nl gezien en ook deze zijn aan te raden. Het zijn mooie filmverhalen en de rolbezetting is ook steeds goed.
Binnenkort gaan we zijn (tot nu toe) derde en laatste film bekijken, Reprise (Film, 2006) - MovieMeter.nl.

Wat "De Uskyldige" betreft, onze waardering is een ruime 7!

Veel mensen halen de scene met de kat aan en dat was ook wel een verontrustende scene. Maar niemand praat over de scene waarbij de moeder gemarteld wordt en een pan kokend water over haar heen krijgt terwijl ze bewusteloos op de keukenvloer ligt. Daarna wordt ze ook nog eens wakker en voelt ze het kokende water. Dat was best wel gruwelijk, veel gruwelijker imo dan de scene met de kat die ook nog eens heel kort was. Heel vaak vinden mensen dat moeilijk als het om dieren gaat maar hebben geen enkel probleem met geweld tegen mensen. Iets wat ik altijd al heel apart heb gevonden. Hoe dan ook, de scene met de moeder vond ik veel moeilijker om aan te zien.

Dat was bij mijn bijna het moment dat ik de film wou stoppen. Ik had wel zin om bij dat meisje en jongen het zelfde te doen.

Ben blij dat ik de film heb afgekeken ondanks de poes. Zeer verontrustende film je zit soms met meerdere knopen in je maag te kijken. Wat kan een film je in de greep hebben en houden . Verder mooi geschoten en soms beangstigend.