De Uskyldige (2021)

Beetje gemengde gevoelens.

Aan de ene kant zeker niet slecht maar het duurde voor mij te lang en dierenbeulen daar heb ik het altijd moeilijk mee ook al weet ik dat het film is maar toch, ik zie het liever niet, op zo moment denk ik bij mezelf; hopen der geen ene dat zal na doen. Want dit is oa in Engeland gebeurt waar 2 jonge gastjes, broers waren het die een puppy hond hadden gekregen, Franse Bulldog, ouders waren weg en ze hebben dat beest gemold, ze stampten er op alsof het een voetbal enzo was en ze zwierden dat beestje vd trap af enz... Was echt walgelijk en ziekelijk, beestje nog naar de dierenarts gebracht maar overleden of in slaap gebracht toen.

Echt degoutant. Als ik er aan terug denk begink het al moeilijk te krijgen.

Voor de rest was de film niet slecht maar ook niet top. Int begin hadden ze mijn volledige aandacht maar erna , mij duurde het te lang, had het dat moeilijk om er mijn gedachten bij te houden.

Tegenvaller.

Typisch Scandinavische genrefilm. Flirt gigantisch met superhelden films en Stephen King. Maar zoals het in Europa hoort mag je nooit 100 procent op deze flirt ingaan. Dus krijg je wat speldenprikjes van een leuke film, maar gaat de film als een nachtkaars uit. Het is jammer want echt veel verteld de film eigenlijk niet. De mix tussen superhelden en villain en de niet zo onschuldigheid van kinderen als de ouders niet kijken werkt matig. Uiteindelijk heeft het op beide vlakken eigenlijk geen echte slagkracht. Het geeft je geen unheimisch gevoel en de qua entertainment is het vooral een gemiste kans.

Wat overblijft is een lange opbouw naar weinig met prima acteerwerk van de kindjes en een degelijke visuele stijl.

2.5 sterren.

Ik dacht in eerste instantie dat ik een andere film gekeken had toen ik die 4,5 en zelfs 5 sterren beoordelingen hier zag, maar dat was toch echt niet het geval. Ach ja ieder zijn ding zullen we dan maar zeggen he. Dit soort films kan ik wel kijken maar om nou te zeggen dat ik het echt goed vind? Nee. Dat zelfde heb ik met die films van Von Trier. Ik moet toegeven dat ik deze dan nog beter te doen vond dan een Von Trier film.

Slaat toch nergens op? Als de "gedachte al" voldoende is om een scene weg te laten, waarom zeg je dan niet exact hetzelfde over de scene van het kokende water over de benen van die vrouw of de beenbreuk van dat onschuldig voetballend kind? Zo'n dingen gebeuren helaas ook in de echte wereld.

Vind ik minder erg.

Slepend verhaal, zonder meer. Enig lichtpunt is het acteerwerk

Stond een recensie in de krant afgelopen week. Ik had van deze film gehoord eind 2021 en dacht dat het om een adaptatie van The Innocents uit 1961 of Turn the Screw novelle zou gaan. Buiten dat kinderen centraal staan en zich vreemd gedragen is dit toch iets helemaal anders. Nochtans de premise van kinderen die toch niet zo geheel onschuldig lijken te zijn en kennelijk ontdekken dat ze magische krachten hebben klinkt op papier wel goed. Toen ik het zinnetje las 'gericht op een 'arthouse publiek' was ik natuurlijk ontgoocheld. Dat klinkt dan weer als voor een select (intelligenter) publiek bedoeld.

Ben er inmiddels achter dat die Eskil Vogt de scenarioschrijver van Joachim Trier is Waarvan ik Thelma (2017) zag. In de opmerking daar schreef ik; Door de metafoor van het seksuele ontwaken van de vrouwelijke personage, doet Thelma direct denken aan films als Carrie, of de recentere Grave en The Witch. Echter met één groot verschil dat bijna alle bovennatuurlijke elementen ontbreken. Dus tja...het zal net als die film allemaal best netjes eruit zien maar is dat ook een indicatie om dit vooral over te slaan!

Een film met de looks van een arthouse, maar de sfeer van een betere horrorfilm. Geen tieners zoals we gewoon zijn in Amerikaanse films en series, maar jonge kinderen. Visueel wordt je dan misschien niet meteen getriggerd, de gebeurtenissen zijn hard en de muziek zorgt voor de nodige sfeer. De jonge acteurs doen het best goed. Films met kinderen zijn geen evidentie. Maar net doordat het nog zo'n kleine kinderen zijn, krijg je die zweem van onschuldigheid waar toch wel meer achter zit. Ik zat in elk geval van begin tot einde met volle aandacht te kijken.

Ik lees dit nu voor het eerst over die hondjes, heb daar geen woorden voor. Dan ga je je toch echt afvragen wat die ouders verkeerd hebben gedaan of dat sommige kinderen gewoon serieus duivelsgebroed zijn van zichzelf. Vraag me dan ook gelijk af wat er met deze duivels gebeurd is, wat voor soort straf?

En helemaal eens over wat er in de film gebeurde, na zoiets kan ik ook echt totaal geen medelijden meer opbrengen.

Naargeestige slowburner die langzaam onder je huid kruipt. Zonder overmatige gore of jumpscares wordt hier toch een hele sterke horrorfilm neergezet met geweldig acteerwerk van alle kinderen. Mijn keuze om geen kinderen te willen word ook weer eens bevestigd whahaha.

Overigens, diegene die dit met Stranger Things vergelijkt heeft de film of niet afgekeken of zich compleet blindgestaard op het concept van kinderen met telekinetische gaven, een concept wat Stranger Things ook weer geleend heeft bijvoorbeeld een aantal Stephen King verhalen. Het heeft verder totaal niks met elkaar te maken, dus laat je daar zeker niet door weerhouden (of verwacht juist niet dat je dus Stranger Things entertainment krijgt want dan kom je van een koude kermis thuis).

Ga dit zien ! Een onderhuidse nagelbijtende horrorthriller die gewoon iedere minuut de kijker iets weet te geven. Is het niet de naargeestige soundtrack, dan zorgen de stiltes, de creepy kinderen, het prachtige camerawerk en het verloop van het nare verhaal voor bijna twee uur verbazing en ongemak. De gruwel ziet niet zozeer in schrikmomenten of gore ( buiten de kat ), maar meer in de constante dreigende sfeer en de onschuldigheid van kinderen. Overtuigend gespeeld door de kinderen en een dikke pluim voor het camerawerk. 8/10

Deze film ademt 'Europees'. Dat is te merken aan de lange, saaie intro, de abrupte montage waarbij personages in hun overpeinzingen onderbroken worden door het volgende shot, de uitwisseling van stuurse blikken en dies meer. Na een eeuwenlange introductie, komt er in het middenstuk eindelijk wat vaart in. Even leek het alsof de film over een stel rotte kinderen, op een 3.5* afstevende, maar dat was zonder het laatste stuk gerekend waar geen enkele verwachting werd ingelost. Ze bouwen helemaal op tot wat lijkt op een spetterend eindgevecht tussen twee eindbazen. Maar wat we te zien kregen, was even indrukwekkend als een slappe lul. Zo teleurstellend.

Focust zich op 4 kinderen. Een autistische, haar zusje dat blijkbaar aandacht te kort komt daardoor, een buurtjongetje dat gewoon een pestkop en dierenbeul is (dat voornoemde meisje ook, overigens), en nog een meisje dat er vooral wat bijhangt.

Ze doen wat andere kinderen doen: wat spelen en thuis wat probleempjes hebben, ruzietje krijgen met grotere kinderen op het voetbalpleintje.

Maar drie van die kinderen blijken random magische krachten te hebben, en dan loopt het uit de hand als er eentje boos wordt.

Verder lelijk gefilmde flauwekul.

The Innocents

Dit was best een interessante film, maar zo spannend gefilmd. 4 kinderen, waarvan er 3 speciale krachten hebben. Ik ergerde me enorm aan die Ben. Jammer dat meestal de verkeerde personen zulke krachten krijgt. Begon al met die kat, daarna zijn moeder, daarna andere kinderen.. Als je geen hekel krijgt aan dit monster, dan is er iets goed mis met je. Acteren deden ze allemaal wel prima, maar dat meisje met autisme speelde echt goed. Het einde was teleurstellend en totaal niet spannend.

2,5 sterren.

Eigenlijk is dit een kinderfilm: de film gaat over kinderen en hun avonturen sluiten aan bij de fantasie en belevingswereld van kinderen. Met name het slotdeel is echter iets te eng voor kinderen want daar wordt het wel erg spannend. Tegelijkertijd heeft de film aldoor een Stephen King-achtige dus magisch-realistische horror-feel: de horror is in wezen de kinderfantasie. Die fantasie is ontoegankelijk voor de volwassenen – de hermetisch afgesloten en keiharde kinderwereld doet wat denken aan Un Monde (Film, 2021) – en zich nog niet bewust van de (morele) consequenties van handelingen. De film is misschien ook wel op te vatten als een metafoor voor de wetenschap: de kinderlijke nieuwsgierigheid is de basis van de wetenschap en we zien de kinderen op natuurlijke wijze onderzoek plegen naar de gaven die ze aantreffen waarna ze – gelijk de wetenschap – de resultaten gaan gebruiken in praktische, zowel goede als kwade zin zoals passend bij hun karakter, zodat de zaak uit de hand loopt en het goede zich moet verdedigen tegen het kwaad.

Al met al is het een hele fijne kinderfilm en thriller die ook mij als volwassene zeer heeft kunnen bekoren.

Deze Europese horror, bijna geheel in daglicht geschoten, gelijk Polanski’s Rosemary’s Baby, is in alle eenvoud sensationeel goed gemaakt. De jonge Ida acteert geweldig. De spanning is intens voelbaar, bijna fysiek en de film is enger en verontrustender dan veel recente horror uit de VS. Na zijn schrijfwerk voor het grootse The Worst Person In The World en Thelma, heeft Eskil Vogt opnieuw filmexamen gedaan en is hij wederom cum laude geslaagd.

De kinderen spelen geweldig maar echt spannend wordt het nergens. Het gaat allemaal net even te traag wat mij betreft.

Uitstekende film over vier kinderen die met elkaar spelen en dingen van elkaar ontdekken. Inhoudelijk vond ik het wel wat weg hebben van Unbreakable. Er wordt geen uitleg gegeven, maar je ziet gewoon wat er allemaal gebeurd. En het feit dat de vier kind-acteurs allen weten te overtuigen, doet de film veel goed. Sfeervol in beeld gebracht en hier en daar best intens.

Uitstekende film. De opbouw is vrij klassiek. De personages worden een voor een voorgesteld, en langzaam kom je erachter met welke problemen ze te kampen hebben. Ondertussen ontdekken ze dat ze paranormale gaven hebben (de ene meer dan de ander) en proberen ze uit wat ze daarmee kunnen doen. Leuke, maar ook laakbare dingen (om het eufemistisch uit te drukken).

Het is fijn dat het redelijk in het midden blijft hoe 'schuldig' (zie titel) de verschillende personages zijn. De slechterik van het stuk is niet alleen maar dat - of in ieder geval is zijn karakter deels te verklaren door externe factoren.

De slotscène vond ik erg sterk. Het was in feite niet heel anders dan het slot van een schiet- of vechtfilm. Het enige verschil was dat het vechten op mentaal niveau gebeurde en er dus weinig te zien was. Maar omdat je de absentie van het gangbare pief-paf-pofgebeuren denkbeeldig vult met het type beelden dat je al zo vaak zag, is het alsnog (juist) retespannend.

De film doet me wat denken aan de arthouse horror van Ari Aster of Jordan Peele, maar Eskil Vogt is niet aan zijn proefstuk toe, want hij werkte ook samen met Joachim Trier voor de eveneens mysterieuze film Thelma (Film, 2017). Tot zover ook de onschuld van een kind, want wanneer blijkt dat een aantal kinderen over "X-men gaven" beschikken, loopt het al snel uit de hand wanneer het moreel kompas niet juist staat afgesteld.

Vooral Ben kleurt buiten de lijntjes en lijkt het moeilijk te hebben om zijn woede en frustraties te kanaliseren. Maar het gaat verder dan louter omgaan met negatieve emoties. Het mishandelen van de kat was puur uit verveling en sadisme. Interessant wordt het als je je als kijker dieper tracht in te leven in de (denk)wereld van een kind. In dat opzicht begrijp ik de mening van De Filosoof wel hier enkele passages hoger. Maar om nu te zeggen dat volwassenen het beter zouden doen? Ik betwijfel het al zullen de beweegredenen wel anders zijn ...

De uskyldige is een trage film film, vooral de opbouw dan. Ook de gebeurtenissen zijn niet bepaald spectaculair, maar de spanning en sfeer is op een andere manier sterk opgebouwd. Ook het sterke acteerwerk van de kinderen draagt absoluut bij tot het geheel. Sterk!

De toegang van volwassenen tot de denkwereld van zgn (onschuldige lieve schattige) kinderen is niet altijd wat volwassenen zelf denken zoals het is. Zonder ze het vaak in de gaten hebben verliezen ze het contact of missen inlevingsvermogen of hebben er geen aandacht voor. In de film extreem uitgewerkt, hoe deze werelden kunnen verschillen.

Sterke horrorfilm. Net als in Lord of the flies: kinderen zijn verre van onschuldig.

Onschuldigen? Een paar kutkinderen zal je bedoelen.

Althans, als we het voornamelijk over Ida en Ben gaat. Ida in beginsel lijkt nog zo'n doorsnee kind te zijn. Ze verhuist samen met haar moeder en haar autistische zus naar een buitenwijk in Oslo. Gaandeweg kom je toch te weten dat er iets niet helemaal goed is bij haar. Ze oefent op haar zus uit, test haar uit of ze nog wel van de aarde heeft... en het begint met het simpele knijpen. Maar onder dat onschuld van een kneepje lijkt een behoorlijke gloed aan sadisme te schuilen. En als ze buurjongetje Ben treft lijkt ze zich daarin te kunnen vinden.

Het was een pittige scene, waar ik met moeite naar kon kijken: dierenmishandeling dringt wel diep in je ziel. Dat deze film bovennatuurlijk zou gaan worden is ook al snel duidelijk. Dit is wel knap gedaan door bijvoorbeeld de telekinetische krachten in de realiteit te laten spelen.

En zo komen we bij een ander buurmeisje Aisha, wiens moeder kampt met psychoses en haar heil al snel vindt bij Ben en Ida. Ook het autistische zusje Anna wordt erin betrokken. Het contrast tussen onschuldige spelletjes en demonische aspecten lijkt hier op een vage doch voelbare manier weergeven te worden. Erg knap gedaan. Vooral de band tussen Ida en Anna vond ik sterk: Ida lijkt eigenlijk de menselijkheid en de zinderlijkheid uit Anna te willen halen, terwijl moeder Anna eigenlijk alleen maar dom probeert te houden. Maar Anna lijkt dus wel degelijk sterker te zijn dan men had gedacht. Uiteindelijk vormt dit een situatie waarin de vier kinderen tegenover elkaar gaan staan.

De Uskyldige is een interessante coming of age die zowel speels als duivels is. Maar toch is het net geen parel. Dit heeft in mijn ogen te maken met de afstandelijkheid die de regisseur gekozen heeft. Dit maakt de film een stuk trager en desolater. Ik had daarin het liefst een middenweg willen zien. Ondanks de titel is de "onschuld" waar de film om draait, al vrij snel verdwenen. Iets meer subtiliteit was wel op zijn plaats geweest.

Desalniettemin is dit wel een prima concept uit Scandinavië en zijn de rollen wel realistisch neergezet. De kindsterretjes spelen behoorlijk sterk en ook gewaagd. Ook het einde was abrupt.

4,0*

Je moet er wat geduld voor hebben, het wordt na een tijdje toch wel wat beter, maar ik vond ik soms wel wat ongeloofwaardig.

Niemand heeft het over de - wat mij betreft - heftigste scène: de scène waarin dat meisje door haar moeder wordt doodgestoken. Dat vond ik zo dieptriest en geniaal opgebouwd. Maar de film barst van de indringende scènes, dus zo gek is dat misschien niet.

Creepy kindjes slenteren tussen sociale woonflats in Zweden waarvan de metalen, betonnen structuren als geleiders functioneren die paranormale gaven aanzwengelen (denk aan Ghostbusters), opgepikt door 4 jeugdige delinquenten (tot zover geregistreerd). Vervolgens een tergend langzame opbouw tot een bizarre climax, zo'n eentje waar Mike Flanagan veeeeels te dom voor is. Is alles even sterk? Nee helaas niet, de dream sequences (die Flanaganiaans zijn) namen het mysterie weg. Verder te beleven: enge & langzame scenes waarbij je telkens niet wilt weten wat er gaat gebeuren, maar ze gebeuren lekker toch. Zoals je het niet verwacht.

Evil kids fanaten opgepast.

Niet onaardig.

Eskil Vogt wordt klaarblijkelijk geassocieerd met Lars von Trier, maar die vergelijking mag wat mij betreft weer lekker ingepakt worden. Aan dat visuele niveau kan Vogt niet eens ruiken. The Innocents draagt wel het typerende Scandinavische sfeertje, maar voelt absoluut niet onderscheidend aan als ik dit vergelijk met andere, soortgelijke horrorwerkjes afkomstig vanuit de noordkant.

Wel mag er gezegd worden dat er bijzonder goed wordt geacteerd door de kinderen. Heerlijk naturel, daar kunnen de meeste professionele acteurs nog wel een puntje aan zuigen. Voor Fløttum is dit de eerste film, ik neem aan dat er dus een behoorlijke acteercarrière voor het oprapen ligt. In het algemeen wordt er in The Innocents best aardig geacteerd, maar toch zijn het de (kinder)hoofdrollen die echt stralen.

Visueel een aantal aardige shots, maar ik vond de cinematografie vooral aan de saaie kant. Natuurlijk is de natuurlijke vormgeving aanwezig om het verhaal te ondersteunen, maar er wordt wat mij betreft weinig ondernomen om echt een bovengemiddeld mooie film te maken. Het kleurgebruik is onopvallend, maar met name het versterken van de sfeer faalt. Vogt zoekt het erg bij zijn muzikant, maar komt niet ver. Zeker omdat de beeldvoering zelf niet zo heel spannend is, dus dan kan je zoveel op muziek steunen als je zelf wilt, maar slagen doe je nooit. Hierdoor is The Innocents op de wat donkerdere momenten nauwelijks sfeervol.

Het ombrengen van die kat voelt voor mij aan als effectbejag, omdat de rest van de beelden nogal tam zijn in vergelijking met dat lugubere moment. Er geforceerd iets schokkends tussen willen gooien omdat je met de rest geen onbehaaglijk gevoel kan oproepen, ik vind het maar goedkoop. Bovendien is een indicator voor psychopathie dusdanig ruim en divers dat je je echt niet tot dit soort momenten hoeft te wenden om dat te bewijzen. Merkwaardige regiekeuze.

The Innocents boeit enorm, dat is het voornaamste voordeel van de film en had het makkelijk op een voldoende kunnen laten landen, maar de finale stelt behoorlijk teleur. Veel spektakel had ik niet verwacht, maar dit was opvallend terughoudend. Gelukkig loopt de rest vlot en is er sprake van zeer professionele editing. Bijna elke scene draagt op zekere hoogte bij aan het verloop van het verhaal, dus een slechte film is dit absoluut niet. Zoals andere gebruikers aangeven heb ik er alleen gemengde gevoelens aan overgehouden.

Ik moest er eerst even inkomen, maar op een gegeven moment gaat deze film echt onder je huid zitten. Vergelijking met Stranger Things begrijp ik wel, maar dat mocht de pret niet drukken.

Mooie film. Wel jammer wat er met sommige kinderen is gebeurd, zeker ook één van de vrienden. Een raar einde, maar verder was het wel leuk om naar te kijken.