The Mummy (1932)

Voor mij persoonlijk niet zo sterk als bijvoorbeeld Frankenstein of The invisible Man, maar dat neemt niet weg dat het nog steeds wel erg prettig weg kijkt.
De korte speelduur is in dit geval ook fijn, jammer vond ik wel dat de mummie zich al snel niet meer als een mummie gedraagt, dat haalde toch een bepaalde spanning weg die er in het begin van de film nog wel was

Boris Karloff acteert sterk maar het was voor mij persoonlijk toch echt de prachtige Zita Johann die de show steelt, en natuurlijk al helemaal in de slotscènes.

Zonder twijfel de moeite waard, maar niet mijn favoriet uit deze periode en dit genre.
3*

Aardige film waarin een Britse expeditie in Egypte een oude mummie opgraaft. Een mysterieus verhaal dat hier redelijk sfeervol verteld wordt (iets wat onderstreept wordt door de muziek en het camerawerk). Uiteraard heeft deze monster-klassieker niet meer de impact van destijds, maar vanuit filmhistorisch perspectief wel interessant.

De film wordt gered door de sfeer, maar voor de rest is het maar een trage bedoeling. Gelijk is het maar een korte film. Nog net een voldoende.

Onlangs nog The Mummy uit 1959 gezien, nu was ik benieuwd naar deze oude klassieker.

Boris Karloff als The Mummy is wel geslaagd, maar het verhaal is niet zo interessant om te volgen. Ondanks de 73 minuten vrij traag uitgewerkt met opvallend geen memorable scène in de film die je blijft onthouden. 6/10

Had op Frankenstein en Bride of Frankenstein eigenlijk nog geen van de oude Universal-monsterfilms echt gezien, ontdekte ik. Dus hoogste tijd voor The Mummy. Een aardige film, maar ondanks de korte speelduur sleept de film wel geregeld. Telkens als de charismatische Boris Karloff in beeld verschijnt is het smullen, maar daarbuiten is de film soms redelijk taai. Dat ons hoofdpersonage Helen bijvoorbeeld meer gevoelens heeft voor die enorme saaie klootviool Frank dan voor Karloff is onbegrijpelijk en misschien wel het meest onrealistische element uit deze film.

3 sterren.

Vrij mak en super traag verhaal over Imhotep, een levend begraven Egyptische prins, die weer tot leven komt en op één of andere manier terug wil verenigt worden met zijn vrouw. Het enige wat indruk op me maakte was dat gelaat van Boris Karloff met een huid dat als perkament eruitziet.

2.5*

Hogepriester Imhotep raakte in het oude Egypte in opspraak door het beoefenen van zwarte magie en werd veroordeeld tot een pijnlijke dood. Een tragische figuur die een verboden ritueel uitvoerde om zijn gestorven geliefde uit de onderwereld terug te halen en daarvoor moest boeten met de dood. Hij werd voor straf levend gemummificeerd en begraven. Nu is hij herrezen en gaat op zoek naar de reïncarnatie van zijn geliefde. Hij is een eenzame ondode die eeuwenlang was gevangen in bindsels en nu bevrijd ronddoolt gevoed door verdriet en verlangen om koste wat kost eindelijk herenigd te worden met zijn geliefde.

Boris Karloff speelt de mummie Imhotep. Geen in verband gewikkelde gedaante zoals een mummie meestal wordt voorgesteld, maar een houterig bewegende menselijke figuur die in zijn motoriek wel een beetje aan het monster van Frankenstein doet denken. Een menselijk aangelegd monster met intellectuele en manipulatieve eigenschappen. Een bevreemdende verschijning met zijn doordringende en hypnotiserende blik. Hooghartig, sinister en verloren. Een dreigend monster, maar niet een monster dat door de kijker eenvoudig gehaat kan worden. Daarvoor vertoont het monster teveel menselijke nuance.

The Mummy is een indrukwekkende film. Licht, schaduw en cameraperspectieven worden effectief ingezet om een duistere sfeer te creëren. Met eenvoudige middelen wordt een onaangenaam gebeuren gevisualiseerd met in het middelpunt een ambivalente antagonist die door Karloff op een terughoudende manier zowel wreed en gevoelloos als wanhopig en betreurenswaardig wordt vormgegeven. Mooi verhaal ook, dat wordt afgetrapt met muziek uit het zwanenmeer van Tsjaikovski en meteen een emotionele bodem onder het verhaal legt.

The Mummy vertelt een mooi verhaal over het verlangen naar de dood, over de wil om te leven, over de onsterfelijkheid van de liefde en natuurlijk over de wanhopige pogingen van een tragische mummie om met brute middelen zijn ultieme wens te laten uitkomen. Fijne film.

Ongekend saaie klassieker die spijtig genoeg tegenover de andere monsterfilms en de herbewerkingen het onderspit moet delven. Enkel de lollige decors en een fraaie Boris Karloff zorgen voor wat leven in de brouwerij, verder laat regisseur Karl Freund amper een impact na. Een vermoeiend verhaaltje waarin slecht wordt geacteerd en weinig mummy in zit, toch wel bijzonder dus dat deze film nog de status heeft gekregen die het nu draagt. Ik beken eigenlijk weinig positieve kanten, ondanks dat het allemaal gelukkig snel voorbij is. Geef me dan maar Dracula, die aanzienlijk sfeervoller en kundiger voor de dag kwam en bovendien een echte horrorfilm was.

"What's the matter, man? For heaven's sake, what is it?"

"He went for a little walk! You should have seen his face!"

Eigenlijk lift ik een beetje mee op de meningen die al gegeven zijn, en daar kan ik me dus ook erg in vinden. 'The Mummy' had voor mij niet te veel verwachtingen, en heb ik eigenlijk puur aangezet omdat ik voor de horrorfilm challenge een film zocht vanuit Universal Studios. Zelf kan ik niet zo veel met dit soort oude werkjes - zoals ik al veel vaker aangeef - toch weten films als Frankenstein en 'The Invisible Man' me aardig te overtuigen.

Er gebeurt echt heel weinig, en de film is daardoor echt onwijs traag. Het geluk kent nog dat de film maar iets vaan uurtje duurt, dus je bent er wat dat betreft zo ook wel doorheen, maar ik kan hier niet zoveel mee. De ene dialoog voelde nog trager aan dan de ander, en dat vond ik echt heel lastig. Qua verhaal is het allemaal dan wel weer prima, dus daar helemaal niks om op aan te merken. Die hele mummy vond ik nog wel aardig bedacht, qua decor ziet het er ook prachtig uit en de film kent zijn leukere momenten ook wel, maar ik zou dit niet snel op zetten om rustig even een avondje film te kijken, dan wordt ik knetter gek denk ik.

Een saaie klassieker met een vermoeiend verhaaltje. Voor de liefhebber.