Kol (2020)

Ik had hier pak meer van verwacht, Koreanen en horror/mysterie staat toch wel eens garant voor een fijne filmervaring. Dus voorbije nacht deze gezien, maar vond het maar saaie en trage bedoening, vrij spanningsloos ook. The Caller uit 2011, nog niet gezien, dus vergelijken zal nog niet gaan. Maar Netflix en zn 'horror' blijft toch vaak een slecht huwelijk.

Matige film met een te gekunsteld verhaal, dat meestentijds amper weet te boeien. Het is dat de charmante Shin-hye Park een prominente rol speelt, anders had ik halverwege afgehaakt.

Oproep uit het verleden

Het Zuid-Koreaanse Call barst van de creativiteit, heeft een pakkend plot, en is nooit saai. Je moet er wel tegen kunnen dat het tijdreiselement dat geïntroduceerd wordt totaal niet verklaard wordt. Ik doel dan met name op het gegeven van de telefoonverbinding die tussen het heden en verleden bestaat. Daarnaast probeert de regisseur een aantal keer Hollywood na te doen, door een aantal momenten die een dramatische impact zouden moeten hebben, bombastisch aan te kleden met veel overschreeuwende effecten en tragische slow motion shots. Het tegendeel werd bij mij juist bereikt doordat ik op deze momenten helemaal uit het verhaal getrokken werd en er opnieuw in moest komen. Erg storend voor de totaalbeleving, en daarnaast totaal onnodig.

Call heeft namelijk al genoeg munitie. Jong-seo Jun is hier wat mij betreft zonder meer het hoogtepunt van de film. Zonder verder iets te verklappen tilt zij het verhaal met haar acteerwerk zonder meer naar een hoger niveau. Ook gebeurtenissen in het verleden die doorwerken in de toekomst vond ik vaak goed gevonden en je merkt dat de regisseur het maximale uit het tijdreisconcept probeert te halen. Soms kon het echter wel een plottwisttje minder en hing het verhaal wel van erg veel toevalligheden aan elkaar om nog geloofwaardig te blijven. Daarnaast kon het acteerwerk van Park Shin-Hye mij ook nooit helemaal grijpen. Toch jammer, aangezien je als kijker een behoorlijke tijd met haar doorbrengt.

3,0*

Die Zuid-Koreaanse regisseurs hebben vaak gelikt ogende producties met een aardig puzzelplot. In 'Call' (2020) weet de getraumatiseerde Seo-yeon (Park Shin-Hye) telefooncontact te leggen met de onbekende leeftijdgenoot Young-sook (Jong-seo Jun). Tot hun verbazing blijken de twee jonge vrouwen in verschillende tijdlijnen te leven, wat zou betekenen dat Young-sook in het verleden dingen zou kunnen veranderen voor Seo-yeon in de toekomst. Want is Seo-yeon's vader niet op jonge leeftijd om het leven gekomen bij een noodlottige keukenexplosie? Hun ingrijpen in de kosmische balans der dingen blijkt het begin van een achtbaanrit waarin de twee vrouwen steeds opnieuw worden ingehaald door zowel hun noodlot als de consequenties van het gerommel met de tijd. Het maakt 'Call' (2020) een mengeling van melodrama en lichte SF in de geest van 'Frequency' (2000), 'The Butterfly Effect (2004) of het recentere 'Durante la Tormenta' (2018). Niet echt mijn genre, maar deze Zuid-Koreaanse film blijkt al gauw meer pit te hebben dan aanvankelijk lijkt. Zo raken de voormalige hartsvriendinnen verwikkeld in een catfight wanneer ze proberen hun eigen plek te heroveren op de ander. Vermakelijk vilein, maar je moet wel bereid zijn om vergezochte of onlogische plotwendingen te bedekken met de mantel der liefde.

Een aantal plotgaten daar gelaten, vond ik de film nog behoorlijk leuk. Entertainment en redelijk spannend. Geen horror, eerder een thriller en zowat in het verlengde van andere luchtige films als The Butterfly Effect (2004), Frequency (2000) of Durante la Tormenta (2018). Complex wordt het nooit, want zo zijn er ook wel binnen het genre. Vond het bij deze wel eens fijn om te zien wie hier controle heeft over wie. Bizar of misschien net niet dat het ook net deze drie films zijn die Donderwoud aanhaalde als voorbeeld, zo blijkt...

De metamorfose van het mishandelde meisje naar een psychopaatje gaat wel erg kort door de bocht, maar voor de rest is het redelijk uitgewerkt. Mooie shots, goed camerawerk en ook qua spanning en mystiek zat het wel goed. Geen wereldcinema, maar best vermakelijk.

In deze Zuid-Koreaanse film, niet te verwarren met het Tobin Bell/Lin Shaye-vehikel dat ook zo heet en ook in 2020 uitkwam, lopen verleden en heden door elkaar, wanneer twee meisjes uit twee verschillende periodes met twintig jaar ertussen, verbonden raken via een ouderwetse telefoon. Een film die voornamelijk een thriller is, maar die elementen van sciencefiction, horror en drama toevoegt zodat er een fijne kijkervaring ontstaat. De combinatie van het tijdreisconcept met de slasher-componenten werkte hier echt goed! De film is losjes gebaseerd op de film The Caller (2011) De speciale effecten van het tijdreizen zagen er zeer goed uit en veel scènes zijn in mystieke tinten grijs en blauw. Waardoor het lijkt alsof de ene tijdlijn het leven en kleur uit de ander opzuigt. De film gaat wel net iets te lang door met je op het verkeerde been zetten, want zelfs tijdens de aftiteling werd er nog een en ander nog op zijn kop gezet. Dat was net iet teveel van het goede maar de film slaagt er wel in om mij met meer dan een bevredigend gevoel achter te laten!

Aardige thriller - want dat is het toch eerder - die enkel richting het einde wat stoom verliest. Het ''butterfly effect'' gegeven is best uitgekauwd inmiddels, maar op de één of andere manier krijgt deze film het toch voor elkaar om er best fris mee uit de hoek te komen. De opbouw is dan ook sterk en hoewel Jun's metamorfose inderdaad wat abrupt aanvoelt zet ze effectief een lekker gemeen personage neer. Al had de film over het geheel genomen nog best wat villeiner mogen zijn van mij.

De finale leek wat onzeker geregisseerd, wat obligate wendingen die eerder flauw aanvoelen en natuurlijk de onvermijdelijke ''de killer leeft nog!'' twist. Beetje jammer van het slot dus, maar dankzij de reis ernaartoe toch een ruime 3*.

Twee meningen: ik vond de film goed en een mooi lopend verhaal, wat steeds spannender werd en vind het een ruime 7 als waardering waard.

Wederhelft had moeite om het verhaal op te pakken en waardering is 2 lager, dus een 5.

Komen we uit op een 6!, dus een voldoende.

Het verhaal speelt zich af in twee "tijdsgewrichten", de ene Seo-yeon, 28 jaar, woont in het heden en haar moeder is ernstig ziek en haar vader is 20 jaar geleden bij een brand omgekomen. De andere (dus nog jonge) 8-jarige Seo-yeon woont 20 jaar eerder met vader en moeder nog samen en haar ouders besluiten een mooi huis te kopen.

De oudere Seo-yeon maakt via de telefoon kennis met een jonge vrouw die even oud is als zij en na wat schuchtere gesprekken via de telefoon, nemen ze het lot in eigen beheer en veranderen wat zaken die gebeurd zijn in het verleden. Helaas, ze kennen elkaar niet en eigen belang telt te zwaar zoals zo vaak.

Ook in deze film.

Een 5 en een mooie 7!

Van de pot gerukte tijdreis-thriller, volstrekt ongeloofwaardig maar wel zeer vermakelijk. Visueel ook tot in de puntjes verzorgd. De twee hoofdrolspeelsters zijn uitstekend en de plot ontvouwt zich op intrigerende wijze, tot één en ander niet meer serieus te nemen is. Maar goed, de makers gaan er in ieder geval volledig voor en de film zit zo vol met maffe ideeën en bizarre wendingen dat je gefascineerd blijft kijken.

In mijn korte recensie van The Caller (2011) (3*) zei ik dat dit wel een goede remake kon opleveren. Wel hier hebben we 'm dan. Grosso modo hetzelfde verhaal, maar wel iets beter dan het origineel vond ik. Kol weet de spanning iets beter te vatten en wanneer er veranderingen in de tijdslijn gebeuren, krijg je enkele leuke FX te zien. Visueel iets aantrekkelijker dus. Dit blijft een leuk verhaal waarbij de twists opnieuw goed werken. Ongeloofwaardig? Jazeker... elke tijdsparadoxen is eigenlijk ongeloofwaardig.

Superspannende film tot aan het eind! Echt een aanrader en staat op Netflix. Genre is meer psychologische thriller dan horror naar mijn mening.