The Martian (2015)

Leuke film, vooral vanwege het gevoel van realisme (3D) dat gegeven wordt en het spel van Matt Damon. Voorspelbaar verloop. Je kunt zien dat de regisseur en de scenarist een en ander moesten invoegen om het dramaturgisch interessant te houden... nadat ze er voor hadden gekozen om Damon niet een existentiële "Home Left Alone" near-collapse mee te geven. Ga ff voor jezelf na hoe jij je zou voelen. Kon me daarom ook geen betere feel-good promotie voor de NASA voorstellen dan deze film. Wel wat technische foutjes, waar mensen die meer thuis zijn in space travel zich aan zouden kunnen storen. 2,5 uur is wel wat lang.

Mwah.

Best leuk bij momenten, maar er heerst nauwelijks spanning en voor een film van dik de twee uur voorbij is dat toch een gemis. NASA dat nauwelijks geloofwaardig is en de gehele finale zijn twee van de grootste manco's. Het beetje humor redt nog wel wat.

En Matt Damon zet zowaar een uitstekende rol neer. In de bijrollen lopen er ook wat acteerkanonnen rond maar die schieten voornamelijk losse flodders, met dank aan hun platte personages.

Ridley Scott laat Mars in volle glorie zien - de plaatjes van de planeet zijn vaak erg mooi. Ook de details in designs zijn de moeite. De soundtrack is dan weer weinig soeps, maar dat is dan nog een kantnoot.

2,5

Prima film met een uitstekende Matt Damon die door zijn luchtige manier van handelen totaal geen verveling weet op te wekken bij de kijker. Iets waarvoor ik vooraf een beetje vreesde, maar gelukkig wordt het geen one-man show on Mars. Damon zet een overtuigende wetenschapper neer die het voorspelbare verhaal toch boeiend weet te maken. Hier en daar misschien een paar foutjes (muggenzifterij) gezien de gangbare zaken in de ruimte en op Mars, maar de film weet toch realistisch over te komen en het verloop van het verhaal blijft interessant om te volgen tot het einde.
Knappe beelden van Mars en het ruimteschip. Een pluspunt is ook dat er voldoende afwisseling zit wat betreft verloop van het verhaal en de omgeving ( Aarde-Mars-ruimte ). Gelukkig een perfecte balans. Misschien mocht het personage Mark Watney iets meer psychologische verdieping krijgen want helemaal alleen op Mars voor een lange tijd doet toch wel iets bij een mens. Maar dat is een persoonlijke keuze van de regisseur. Ook qua spanningskracht valt het wat tegen gezien het voorspelbare verhaal. bv. de 3200 km afstand op Mars kwam nu te simpel over. Conclusie : mooie film met een degelijk verhaal en een goede Damon aangevuld met knappe beelden vanuit de ruimte en Mars. 7,5/10

"Mars will come to fear my botany powers."

The Martian is een beetje langs me heen gegaan dit jaar terwijl dit toch wel een film is die in me straatje zou moeten passen. En dat deze film indruk op me heeft gemaakt is een understatement. Vanaf het begin op Mars met zijn bekende roodachtige landschap gaat deze film in een razend tempo van start met een indrukwekkende scene waarbij Mark Watney (Matt Damon) wordt achtergelaten door de rest van de crew van de Hermes die denken dat hij dood is. Maar Watney leeft nog en moet zien te overleven op een onbewoonde en onbewoonbare planeet. Watney is een botanist en in een aantal komische scènes zie we hoe hij zelf eten weet te kweken om het langer te kunnen uithouden. Tegelijkertijd is op aarde NASA bezig om een manier te verzinnen om Watney te redden maar ze zitten ook te discussiëren over hoe ze dit publicitair moeten verkopen aan de overheid en het publiek. Daarnaast heb je ook nog de crew van de Hermes die erachter komt dat Watney nog leeft en op een gegeven moment besluiten om hem te gaan redden. De film heeft een verrassend luchtige toon en alleen op spaarzame momenten zie je de ontreddering bij Watney groeien. De film is lang maar ik heb mij geen moment verveelt en dat is een groot compliment aan het adres van regisseur Ridley Scott en Matt Damon die met zijn doorzettingsvermogen, inventiviteit en droogkomische one-liners blijft boeien. De reddingsactie is ongelooflijk spannend en alhoewel het allemaal wel erg Hollywoodiaans aanvoelde, moet ik eerlijk bekennen dat mijn handen ook de lucht ingingen en ik een kleine juich niet kon onderdrukken. De film zit tjokvol met personages en alleen Matt Damon, Jessica Chastain (uiteraard), Jeff Daniels, Chiwetel Ejiofor en Michael Pena. konden zich onderscheiden. Visueel ziet The Martian er echt prachtig uit en soms waan je jezelf op Mars. Ongekende klasse.

The Martian is een ode aan de zelfredzaamheid, inventiviteit en weerbarstigheid van de mens. Watney zegt het zelf het beste, "You just begin. You do the math. You solve one problem and you solve the next one, and then the next. And if you solve enough problems, you get to come home". Een klein meesterwerkje zo op het einde van 2015.

Meeslepende, zeer onderhoudende SF-film met een op Mars gestrande Matt Damon, die wanhopig in leven probeert te blijven terwijl men op Aarde een reddingsoperatie op touw zet. Gelukkig geen Castaway op een verre planeet, al zijn er natuurlijk overeenkomsten. Matt Damon is geweldig in de hoofdrol en zorgt voor een broodnodige dosis humor wanneer de omstandigheden grimmig worden. Het ziet er visueel verder allemaal prachtig uit, laat dat maar aan regisseur Ridley Scott over, en de supporting cast is eersteklas.

Uitstekende onderhoudende scifi. Sommige stukjes zijn wat ongeloofwaardig, maar dat mag de pret niet drukken. Op zich is het verhaal al tientallen keren verfilmd: reddingsactie in de ruimte. Maar het is altijd weer verbluffend hoe inventief men is om de verloren atsronauten weer terug te halen. Nog even een politiek tintje er bij met een geweldige samenwerking tussen NASA en de Chinezen.

Matt Damon vind ik een prima acteur. Wordt die man nooit ouder? Hij ziet er nog net zo fit uit als in de Bourne reeks.

Ik hoop dat we nooit zo gek zijn om naar Mars te gaan. Ook al kun je daar aardappels verbouwen op met faecaliën bemeste grond. Laten we eerder zorgen dat onze planeet bewoonbaar blijft en daar geld en kennis in investeren.

Redelijk sterke film. Een type verhaal hebben we eerder gezien, maar deze variant wordt fraai in beeld gebracht door Scott. De opbouw is goed en de film verveelt ondanks de lange speelduur geen moment. Damon speelt een goede rol en het lukt hem de film op zijn schouders te nemen. De film bevat mooie special effects en de aankleding is best realistisch. Ondanks een aantal ongeloofwaardige scenes, bevat de film voldoende spanning en zeker aan het einde zit je op het puntje van je stoel. De soundtrack met de disco knallers is leuk gevonden. Prima vermaak. 4.0

Dear America, remember that astronaut we killed and had a really nice funeral for?

Turns out he's alive, and we left him on Mars.

Our bad,

sincerely NASA.

Vooreerst hoop ik dat NASA zijn conclusies trekt na het bekijken van deze film. Namelijk dat ze een deel van hun budget herschikken. Ten eerste kunnen ze die peperdure sluizen wel schrappen en vervangen door cellofaan dat met behulp van duct tape is bevestigd. En dit vrijgekomen budget kunnen ze dan gebruiken om een reserve communicatiesysteem te voorzien in het basisstation zodanig dat een eventueel achtergelaten bemanningslid alsnog contact kan opnemen met het controlecentrum in Houston. Leuk om dan voor de eerste keer te horen : “Houston, I have a problem.”. Dat was het eerste dat door mijn hoofd flitste na het bekijken van deze overigens denderende SF gemaakt door de onvolprezen, “my all time favorite”, briljante regisseur Ridley Scott. Zijn (voor mij) flagrante misstap “Exodus”, is hem bij deze vergeven.

Mars is hot. Niet letterlijk natuurlijk. Maar de recente onthullingen van NASA over stromend water en de zonnestormen die Mars veranderden in een koude, droge planeet zorgen ervoor dat Mars in het middelpunt van de belangstelling kwam te staan. Echt sciencefictionachtig is deze film dan ook niet meer, want tegen 2023 wil men al nederzettingen stichten op Mars. In tegenstelling tot wat men in “The Martian” toont, zullen deze kolonisten wel vertrekken met een “one way ticket”. De vrijwilligers kunnen maar best uitgebreid afscheid nemen want hun eindbestemming is het lokale crematorium op Mars. Initieel zou dit niet gebeuren met de wetenschappers in “The Martian”. Totdat er een vreselijk storm op komt dagen waardoor ze genoodzaakt zijn hun biezen te pakken en met een rotvaart zichzelf van deze rode planeet te katapulteren. Ze hadden echter geen rekening gehouden met rondvliegend puin waardoor Mark Watney (Matt Damon) gespietst wordt zoals een overheerlijke souvlaki. En dan zit je daar moederziel alleen op die verdomde planeet, lichtjaren verwijdert van je thuisplaneet. De Remi van Mars. Of de nieuwe Robinson Crusoe. Maar dan zonder een oceaan.

Matt Damon heeft blijkbaar een voorkeur om de gestrande ruimtereiziger te spelen, want dit deed hij ook al in “Interstellar”. Het grote verschil met “Interstellar” zit hem in de wetenschappelijke accuraatheid. Alles wat Mark verzint om toch te overleven en de omstandigheden in “The Martian”, blijken theoretisch mogelijk (alleen de verwoestende storm aan het begin is een verzinsel). Dit in tegenstelling tot “Interstellar” waar alles gebaseerd is op theorieën die nog niet aan de werkelijkheid zijn getoetst. We hebben weet van “zwarte gaten” en dat het een soort interstellaire doorgeefluiken zijn. Maar waar je terechtkomt als je zo’n gat indondert en wat effect dit heeft op de tijd is in mijn ogen toch nog altijd een raadsel. Spijtig genoeg heeft “The Martian” ook nog wat vergelijkingspunten met “Gravity”, dat andere ruimte-epos dat uitdraait op een overlevingstocht avant la lettre, namelijk dat de tegenslagen elkaar vliegensvlug opvolgen. Het enige verschil is dat het bij “Gravity” wel schromelijk overdreven overkomt.

Wat me vooral beviel, was de perfecte balans tussen het wetenschappelijk gebrabbel, de spanningsopbouw en de perfect gedoseerde humoristische momenten. Het wetenschappelijk gedeelte was zelfs voor een leek als mezelf perfect te volgen. Mede dankzij de soms degelijke ondersteuning en uitleg via de videolog die Mark bijhield vanaf dag één. Nodeloos te zeggen dat de film gevuld is met zenuwslopende, spannende momenten. Maar vooral de komische momenten maakten dit een genietbare film. Een perfecte opdracht voor Matt Damon die met een charmante, jongensachtige glimlach elk probleem oplost met een nonchalante kwinkslag en een dosis positivisme en zelfrelativering. Zelfs het controlecentrum van NASA, dat tot de nok gevuld is met humorloze, serieuze wetenschappelijke nerds, zorgt van tijd tot tijd voor een ontspannende glimlach. Ik had nooit gedacht dat de combinatie van nichterige discomuziek, oude afleveringen van “Happy Days” en in aluminium-verpakte menselijke ontlastingen, me kon amuseren.

Dat er niet op een dollarbiljetje gekeken werd, is niet alleen te zien aan de gefabriceerde beelden, maar ook aan de sterrencast. Naast Damon schitterden ook Jeff “Dumb and Dumber” Daniels, Sean “Boromir” Bean, Chiwetel ’12 Years a slave” Ejiofor, Jessica “Interstellar” Chastain en Sebastian “Winter Soldier” Stan. Stuk voor stuk schitterende vertolkingen. En verder wordt het heelal, het Mars-landschap en de ruimtevaartuigen schitterend in beeld gebracht. Spijtig genoeg was bij de apotheose het MacGyver-gehalte weeral enorm hoog. Laten we hopen dat de Sovjetunie niet in hun eer gekrenkt zijn omdat de Chinezen nu eens de meubelen mochten redden. Gelukkig werden we voor eens gespaard van massaal wapperende Amerikaanse vlaggetjes. Maar ondanks de “We love NASA” en “We will prevail” sfeer, is het toch een knalfilm die het herbekijken waard is. Een top overlevingsdrama.

4*

The Martian

Een nog nooit eerder vertoonde galactische robinsonade - althans, dat werd beloofd. Mij leek The Martian eerder een soort Interstellar 2 te worden. Het gegeven dat Matt Damon opnieuw gered moest worden was immers al aanwijzing nummer 1. Voor de rest zijn deze twee films qua niveau vergelijkbaar, al weet The Martian visueel minder te imponeren.

Het verhaal zweeft tussen een robinsonade op ruimteniveau en een NASA-propagandafilm. Gezien het feit dat die een leuke basis op Mars willen neer zetten is het helemaal niet zo vreemd dat Scott ergens een potje geld vandaan krijgt om aan het plebs te laten zien dat al dit soort buitenaardse tripjes mogelijk zijn. Dit gegeven daar gelaten - het zou je alleen maar storen in de kijkervaring - en focussend op de film presteert Scott eigenlijk best goed. Hij weet een vermakelijk verhaal neer te zetten en je leert ook nog eens wat biologie. Daarnaast wordt het plot natuurlijk bij elkaar gehouden door zogenaamde toevalligheden en een rasoptimist die de moed slechts eenmaal verliest. Ook deze, op zijn minst verwonderlijke, feiten daar gelaten weet Scott één ding zeer goed te doen: vermaken.

Matt Damon is de man met wie de film staat of valt. Hij weet de focus goed naar zich toe te trekken en zijn gehele solo-act is van aardig niveau. Toch heeft hij zo nu en dan een slippertje. Zijn rol is doordrenkt met flauwe humor. Als dramaticus weet hij in dit drama - want verhaaltechnisch is het dat toch eigenlijk - niet echt te imponeren.

Ik weet niet wie zei dat Scott het nog net niet aandurfde om het verhaal alleen op Mars te laten afspelen, maar diegene had zeker gelijk. Hierdoor krijg je echter ook een rolverdeling die wat uit balans is. Het semi-heroïsche spel van Jessica Chastain, Michael Peña en Kate Mara is dan ook eigenlijk volledig overbodig. Deze drie leiden vooral het spel van Damon af, de persoon waar het eigenlijk om moet draaien.

Zoals ik al zei weet The Martian visueel niet zo te imponeren als Interstellar. Nu komt dit deels doordat Scott een kleinere setting heeft en daardoor minder speelruimte, maar ik denk ook dat Scott hierin toch een stuk bescheidener is dan Nolan. Toch ziet de film er zeker niet slecht uit. Misschien is de eenvoud juist wel een kracht in deze productie. Ook meen ik mij te herinneren dat ik de filmmuziek vrij goed vond, al kan ik die niet recapituleren. Een herziening zal uitsluiting bieden.

Prima film van Scott. Hopelijk zet hij deze lijn in zijn volgende producties voort. Acteerprestaties zijn op orde - wat overbodige rollen daargelaten.

4*

Deze zeer goede politiek correcte (Het Aziatische land China biedt op een gegeven moment de helpende hand en ook veel Aziatische en Negroïde wetenschappers hebben een korte maar belangrijke rol in het verhaal) Actie / Sciencefiction film, wist mij vanaf de eerste tot de laatste minuut te boeien en vooral te vermaken. Met ruim twee uren is het ook best een lange zit, maar persoonlijk vond ik het verhaal nergens saai of langdradig worden, want er gebeurt eigenlijk meer dan genoeg.

Ondanks dat het verhaal gewoon goed in elkaar steekt (het begint ook al gelijk op planeet Mars en na een paar minuten hebben we al te maken met de heftige zandstorm), het met de sfeer meer dan goed zit, het visueel (inclusief de special effecten) er allemaal fraai en realistisch uitzag en de volledige cast het goed en leuk deed (zelfs met de nodige droge humor), vond ik het wel nergens echt spannend worden want het was allemaal vrij voorspelbaar. En met voorspelbaar bedoel ik dan dat je al vanaf de eerste minuut al weet dat astronaut en wetenschapper Mark Watney (goed en leuk gespeeld door hoofdrolspeler Matt Damon) het alleen gaat overleven op Mars en dat hij uiteindelijk ook gered gaat worden, want anders had je natuurlijk ook geen film. Verder weet je dat hij op een gegeven moment te maken krijgt met een aantal tegenslagen (dat zit altijd standaard in dit soort films), waardoor zijn overlevingskansen in gevaar komen en ook weet je eigenlijk al (dat lag er ook erg dik op) dat hij uiteindelijk gered gaat worden door zijn eigen team die hem in eerste instantie voor dood hebben achtergelaten op Mars en die bezig zijn met de gedwongen (vanwege de zandstorm heeft men namelijk noodgedwongen Mars moeten verlaten) terugreis naar de aarde. Daardoor heb ik het verhaal eigenlijk nooit echt spannend gevonden en heb ik zeker ook niet op het puntje van mijn stoel (in de dit geval de bank) gezeten. Maar wel heb ik me gewoon goed vermaakt en heb ik ook best meegeleefd met Mark Watney. Opgescheept zijn met alleen maar discomuziek (van gezagvoerder Melissa Lewis) en aardappelen is inderdaad een kwelling

De uitvoering van het verhaal is mooi en leuk gedaan en vooral het eerste gedeelte waarbij het alleen draait om astronaut Mark Watney en zijn manier van overleven (misschien wel een beetje flauw omdat hij toevallig botanicus was) op Mars was gewoon goed en zelfs komisch. Het laatste gedeelte van het verhaal is behalve zeer vermakelijk ook best spectaculair en heeft zelfs wat weg van de film "Gravity (2013)", welke zich compleet afspeelt in de ruimte. Het middenstuk (wat als langdradig kan worden ervaren) van het verhaal is ook goed en met name de communicatie met de aarde (o.a. via ASCII code) zorgt voor leuke scenes en ook hoe Mark Watney zich vermaakt en red op de planeet Mars. Het werd overigens ook leuk in beeld gebracht hoe hij steeds vindingrijk een oplossing voor een probleem had.

Dat deze film mede zo vermakelijk is, komt ook op conto van de gehele cast welke goed en leuk speelt en dan vooral natuurlijk de eerder genoemde hoofdrolspeler Matt Damon, maar ook Jeff Daniels (in de rol van Teddy Sanders die de baas is van de NASA) en Chiwetel Ejiofor (in de rol van Vincent Kapoor die voor de NASA werkt). De vrouwelijke cast deed het ook goed en leuk en ik vond het ook allemaal schoonheden met o.a. Jessica Chastain (in de rol van gezagvoerder Melissa Lewis tijdens de Mars missie op planeet Mars en die ook het besluit moet nemen om Mark Watney achter te laten op planeet Mars), Kate Mara (in de rol van astronaut Beth Johanssen die tevens computerdeskundige is, zij zorgt op het einde van het verhaal ook voor een heel klein beetje romance) en de vrij onbekende Mackenzie Davis (in de rol van Mindy Park die werkt voor de NASA). Oudgediende Kristen Wiig (in de rol van Annie Montrose die werkt voor de NASA) mag er natuurlijk ook nog wezen en ze speelde ook wel leuk. Ik moest zelfs om haar lachen toen Mark Watney zijn eerste foto stuurde naar de aarde en zij toen zei "Wat doet hij ? Ik vraag om een foto en ik krijg de Fonz?"

Al met al gewoon weer eens een zeer goede Actie / Sciencefiction film van de bekende regisseur Ridley Scott, die de laatste jaren toch best veel matige tot redelijke films heeft gemaakt. Met deze film wist hij me in ieder geval weer eens goed te vermaken.

In het eerste uur van de film is de vindingrijkheid van de mens ronduit hartverwarmend verbeeld, maar de film duurt mij echt te lang en ondanks de immer innemende Matt Damon is het laatste uur best vervelend.

Redelijk.

Saaie langdradige film. Matt Damon laat zien dat een rol ductape alles is wat je nodig hebt om te overleven op mars. Die planeet heeft meer weg van een speeltuin waar de zon altijd schijnt ipv een vijandige omgeving.

Verder de usual: samenhorigheid, zelfopoffering, iedere amerikaan is weer een held. Daarnaast nog de geforceerde flauwe humor.

Slechte rol van Matt ook, niet zijn beste acteerwerk.

Mooie beelden dat dan weer wel. En nog een extra half puntje voor de muziek.

ik ben geen sf fan, en eerste 15 minuten 3x gedacht om de film uit te zetten. Niet gedaan en ben ik blij om. Prima film, klopt idd geen drol van. Duct tape in de ruimte e.d. Maar welke sf klopt wel. Gewoon grappig op z'n tijd, leuke soundtrack en waanzinnige camerabeelden van Jordanie. Goede keuze om deze locatie te gebruiken als Mars.

Tis weer een heerlijke SF film....het enige nadeel vind ik dat we al verwend waren met Interstellar en Gravity waarin we al veel soortgelijke dingen voorbij zagen komen,dus geheel origineel komt deze film niet over.

Visueel is deze film een plaatje en kwa humor zit je wel beter met deze film in vergelijking tot de twee eerder genoemde.

De cast is top en ook de acteerprestaties zijn van een hoog niveau.

Ik vind het eigenlijk zet zo goed als Gravity maar Interstallar blijft voor mij op nummero uno.

Het wordt er niet beter op met Ridley Scott. 'The Martian' is vakkundig gemaakt - geluid, beeld; prima allemaal hoor. Echter slaagt Scott er niet helemaal in om het verhaal op een manier te vertellen dat ik er ook echt in geloofde, of dat ik meeleefde met de personages (Watney in het bijzonder natuurlijk). Dan blijft de huls wel wat leeg helaas. Het deed me niet zoveel. Wat overblijft is een ietwat onevenwichtig geheel. De zogenaamde plotfouten of slordigheden doen me nog niet eens zoveel. Ik zit meer met het simpel, voorspelbaar en weinig bijzonder uitgewerkte verhaal(tje). Ik heb nergens de spanning gevoeld dat Watney en de andere 'helden' van NASA het niet zouden redden. Dan blijft er een stukje aardig vermaak over.

Mochten Scott, Damon en Chastain betrokken zijn bij de productie om Mary Poppins te verfilmen, zelfs dan zou een tripje naar de bioscoop de moeite waard zijn.

Sleutelwoord is toch wel kwaliteit. Aan alles zie je dat het is gemaakt door vaklui met kennis van zaken en onbetwistbaar een flinke dosis talent. Geen enkel film is perfect omdat het wordt gemaakt door mensen. Het streven naar perfectie begint met toewijding en liefde voor je vak en dat druipt er hier vanaf.

Mijn grootste hobby is, zoals alle nederlandstaligen, klagen en zoeken naar kritiekpunten. Avond begon al nat en winderig en voor ons zat een stel al hoestend en kuchend gedurende de gehele lengte van de film. Grootste minpunt was echter de baard van Matt Damon. Oei wat een zielige hoopje gezichtsbedrog was dat zeg!

Ondanks het onkruid op zijn gezicht, ik was even uit de film, was het boeiend van begin tot eind. Doel van film of in het algemeen entertainment is het ontsnappen van de werkelijkheid en daarin zijn de makers geslaagd.

Tegenvaller.

Had veel verwacht van Ridley's nieuwe SF blockbuster, maar de verwachtingen werden niet ingevuld. The Martian haalt het niet bij soortgelijke films van afgelopen jaren, zoals Interstellar en Gravity. Voornamelijk door de sfeer. Het is te luchtig om spannend te worden en de soundtrack maakt het bijna clownesk. Verder ontbreekt het ook niet aan dik aangezette clichés en zijn de dialogen vaak saai en oninteressant.

Damon speelt wel solide en de film is mooi geschoten, vooral de beelden op Mars. Misschien ben ik verwend door de goeie space-explortion films van de laatste jaren, of had ik teveel verwacht dankzij het affiche, maar The Martian haalt nipt een voldoende.

3*

wat ik al eerder dacht wordt wederom bevestigd : een aantal zogenaamde 'filmkenners' moet hun zegje doen en daar slaan ze m.i. de plank (voor de zoveelste keer) volledig mis;

Films worden niet gemaakt om onze hersenen te stimuleren, maar om ons te vermaken / te enterntainen.

Dit is een topper als het gaat om entertaiment en daarom word ik af en toe zoooooooooooo vreselijk moe als lieden het gaan hebben over dialogen / happy endings etc, etc,

Download simpelweg deze film, bekijk 'm en als het goedi is en je behoort tot de meerderheid van het Nederlandse volk, dan is dit gewoon een érg goed film. Punt uit!

@savatage : films zijn geen exacte wetenschap, ze worden gemaakt om mensen te entertainen!

Niet de topper die ik verwachtte. The Martian is een boeiende bedenking over overleven op Mars en de vele problemen die daarbij komen kijken. Dit zijn theorieën en vragen die leven bij de wetenschap : voedsel produceren, zich aanpassen aan de eigenschappen van de planeet. Het eerste uur vond ik daarom ook het beste. Het wordt ook pijnlijk duidelijk hoe afstand een beperkende factor is bij dergelijke ruimtereizen en hoe de minste berekeningsfout alles in het honderd kan doen lopen.

In de tweede helft wordt het even langdradig met technische prietpraat en wordt je doodgemept met vakjargon waar ik persoonlijk niks uit kon halen tot de reddingsoperatie effectief begon. Nee, spannend vond ik de film zeker niet maar virtuoos Scott haalt een indrukwekkende graad van realisme en al die scènes op Mars zien er verdomd gaaf uit. Niet slecht om ook nog eens een luchtige running gag te lossen met die disco tunes maar soms neigde de film voor mij iets te sterk naar feelgood, met de vele high five en cheer momenten.

Ik ben het hier volledig mee eens met de toevoeging dat 'filmkenners' ook graag films vergelijken met eerdere films van regisseurs. Wat mij betreft staat elke film op zich.

Ik heb met veel plezier in 3D in de bioscoop naar de Martian gekeken. Het boek heb ik ook gelezen en de film blijft overeind in vergelijking met het boek. Binnenkort thuis nog eens kijken en misschien komt er dan nog een half puntje bij.

Ik had 'm veel zwaarder verwacht na het zien van de cover. Dit film had zo zijn serieuze momenten maar was ook best vaak lekker luchtig.

Ik had niet zo veel last van het ongeloofwaardige aspect van de film. Het enige waar ik last van had is 'American Nation is the best'-bla bla. Zeker na het hele Oekraïne conflict, wordt Rusland er helemaal niet bijgehaald, terwijl het bijna in elke Amerikaanse missie een vinger in de pap heeft.

3.5*

Waar Hollywood en Amerikaanse regisseurs nog immer in uitblinken is het verfilmen van verbeelding, vooruitgang en fantasie. Natuurlijk denk je dan direct aan Spielberg maar Ridley Scott heeft met The Martian ook weer laten zien dat hij tot deze categorie behoort.

Een ruimtevaart crew die één van haar bemanningsleden verliest tijdens missie op Mars en die vervolgens een solo overlevings-actie begint is de basis voor een klassiek onderhoudende film. De universele reddingsoperatie die wordt ingezet vanaf de aarde vertaalt zich moeiteloos in het menselijk adagium : red één mens en je red de wereld.

De energie en humor die Matt Damon in zijn rol uitstraalt in combinatie met de in het scenario verweven menselijke verbeelding en daadkracht maakt dit m.i. zelfs een belangrijke film voor deze tijd.

Te midden van een voortschrijdende technologisering blijven in deze film humaniteit en mondiale samenwerking nog immer voorname drijfveren voor verdere ontwikkeling van onze beschaving.

Gebaseerd op een roman van Andy Weir heeft Ridley Scott dit thema visueel prachtig uitvergroot op studio-sets in Hongarije en lokaties in Jordanie

Uiteraard kon David Bowie’s 'Starman' niet ontbreken in de soundtrack.

Zojuist The Martian aan kunnen schouwen. Vond het boek erg gaaf, al kende het met de POV van NASA er in verwerkt veel zwakke plekken. Een stelletje nerds die een mensenleven gaan redden, ha-ha wat grappig en spannend zeg. Iemand alleen op Mars, dat is velen malen interessanter dan allemaal nerds met elkaar te zien communiceren. Helaas is dat deel in de film zeer uitvergroot, en zijn de persoonlijke struggles van Mark Watney erg verkleind. Het is verder een 1-op-1 kopie van het boek en daarom compleet oninteressant voor boeklezers. Ik had graag meer willen zien van wat voor uitwerking de situatie had op de menselijke psyche, niet minder.. Een menselijke interpretatie van het verhaal dus. Of in elk geval meer technische details die het verhaal zo sterk maakten. Kijkend naar het technische vlak was de editing ronduit bagger gezien de enorme hoeveelheid verkeerd getimede shots (je ziet dat de bewegingen niet soepel op elkaar aansluiten, amateurisme ten top). De regisseur had er duidelijk geen zin in.

Daarnaast was de CGI veel te opzichtig. Ik had tijdens het kijken nooit het gevoel dat Matt Damon op Mars was geland om zijn scenes daar op te nemen en continu het gevoel naar een green screen feestje te kijken. Ik zag in het begin meteen al hoe nep zacht de achtergrond er uit zag. Heel anders dan Interstellar, dat heel veel elementen had na gebouwd in het groot of klein, en zelfs explosies had gesimuleerd en opgenomen om realisme te benaderen. Dit knullige gedoe in The Martian had helaas meer weg van de digitale effecten in een B-film. Verder was het acteerwerk bijzonder saai en dommig. Ik moest iedere keer lachen als die blonde vent wanneer director van NASA weer eens in beeld kwam. Wat een sulletje. Enige die er echt zin in leek te hebben was Donald Glover. Zijn scènes waren de beste in de film, en had zich als enige ook echt voorbereid op zijn rol en niet ter plekke geïmproviseerd zoals de rest. Hoe dan ook, door dit soort films raak ik elk plezier in het kijken van films kwijt.

Scott komt weer met een iets betere film na zijn laatste grote tegenvaller voor mij, Exodus.

Helaas is The Martian niet heel veel beter. Het is niet zo dat het erg slecht was. Op momenten juist heel erg goed. Zeker het verhaal is interessant en Damon weet alles naar een veel hoger niveau te tillen. De momenten op Aarde en in het ruimteschip zijn dan weer wat minder maar gelukkig gaan we al weer snel naar Mars waar we Watney het zoveelste probleem zien oplossen. Ook audio/visueel is het dik in orde. Geluid is weergaloos, muziek is erg fijn en de beelden zijn af en toe fantastisch. Zeker de momenten op Mars maar ook het ruimteschip is erg fijn in beeld gebracht.

Helaas begon de vertelling zelf erg vervelend te worden. Daarbij is vooral het feit dat alles wordt verteld (I'm going to plant potatos) Alles tijdens het doen nog eens verteld wordt (I'm now planting potatos) en alles na de ondernomen actie nog eens verteld wordt (I'm done planting my potatos) erg storend. En dat dan de gehele film door. Alsof het publiek totaal geen visual cues kan ontcijferen kiest men er dus voor om alles continu te vertellen. Zelfde geld ook voor het typen van berichten. Er wordt verteld wat er getypt wordt, de tekst komt vervolgens nog in beeld en wordt daarna nog een keer uitgesproken door het personage waaraan het bericht gericht wordt en de scenes van te voren waarin aangegeven wordt dat het mis kan gaan. Daarnaast worden enkele karakters totaal niet uitgewerkt. Watney is dus de enige die sympathie kan/moet opbouwen. Lukt aardig maar het zit niet mee dat de film net een half uurtje te lang duurt.

Klinkt allemaal wat negatief, de laatste opsomming, er blijft echter genoeg over om van te genieten. We zien zelfs een glimp van de oude Scott terug. Alleen dan een beetje jammer dat hij zijn publiek dan een beetje onderschat. Met Prometheus leek hij weer op de goede weg maar bleek niet meer te zijn dan een kleine opleving. ..

Zwakke ruimtefilm die vooral faalt in het aanbrengen van spanning: het verblijf van Damon lijkt een vrolijk tripje te zijn in plaats van een eenzame tour de force, een soort Home Alone in space. Het onzalige toevoegen van veel te veel humor is hier ook debet aan. Verder weinig tempo, weinig emotie en het happy end zat er wel zo dik aan te komen dat het gewoon niet leuk meer was. Door de aanwezigheid van Damon en Chastain wordt de kijker tegelijkertijd nog maar eens herinnerd aan de superioriteit van Interstellar op het gebied van moderne ruimtefilms.

Wat een flutfilm ben dit niet gewend van matt damon . Eerste uur was nog best ok totdat de amerikaanse bullshit weer te pas kwam . Altijd hetzelfde liedje amerikaanse nasa centrale waar ze doen alsof ze alles weten en alles onder controle hebben en dan nog die stukjes op het einde waar ze allemaal yes schreeuwen en geef me de vijf etc ? OMG ECHT NIET MEER OM AAN TE ZIEN .

Erg meegevallen. Mijn verwachtingen waren wel laag, maar dit was toch wel een onderhoudende film, ondanks de lengte. Prima scifi-film, en geen MacGyver. Dit is toch wel iets subtieler en gaat over het overleven, en is geen riedel van kunstjes wat MacGyver wel is. Soms is het wel onrealistisch, zoals een storm die een shuttle kan doen omwaaien maar niet opgewassen is tegen een plastic zeil, het lanceren in de storm, of dat de neus van een ruimteschip even door een zeil wordt vervangen, maar dat stoort verder niet heel erg. Ook het terugslingeren van het schip vond ik een beetje flauw.

Een onderhoudende film dus zonder teveel dingen waar je je volgens mij aan kunt storen. Voor liefhebbers van scifi lijkt me dit wel een aardige wegkijker. Richting 3,5*.

Het gaat ook nooit eens een keer goed daar in de ruimte.

Vermakelijke survival film die wat mij betreft iets te lang voortkabbelt op Mars waardoor ik halverwege minder geboeid bleef kijken.

Aardig, maar niet meer dan dat.

Space opera.

Langdradig, voorspelbaar, sentimenteel zelfs. En wat slordigheidjes in de science van de fiction. Als je je daaraan stoort heb je de verkeerde film, als je er overheen kan stappen is het een leuk episch verhaal, prachtig van beelden en vormgeving en met een hele serie erg sterk spelende acteurs. En nog spannend ook, ondanks het voorspelbare, en met voldoende voer om behoorlijk lang over na te kunnen kauwen. Sterk ook dat het geheel luchtig blijft, in tegenstelling tot wat eerdere films die een zwaardere en depressievere benadering kozen. Dit werkt toch een stuk beter, en doet ook meer denken aan de positivistische uitstraling van de jaren-60 en het Apollo-programma. En daar neem ik dan maar van aan dat dat ook zo bedoeld is.