Demonic Toys (1992)

Koddig horrorfilmpje dat meelift op het succes van Chucky. Het is allemaal wat minder interessant maar toch goed genoeg voor een leuke pulp avond.

Redelijk

Ik ben het helemaal met je eens! Een vreselijke rotfilm om in de vuilnisbak te gooien!

Onvervalste pulpfilm waarin er nog échte uppercuts worden uitgedeeld, één geweerschot vijf kogelgaten produceert en de vrouwen grotere triceps hebben dan de mannen. Natuurlijk is het script waanzinnig slecht, net zoals de vertolkingen en de knullige effecten van een telegeleid robotje dat lasers afvuurt, maar de dolkomische scènes stapelen zich in sneltempo op. Er valt genoeg te beleven, gaande van een onthoofding en een met een potlood doorboord oog tot minisoldaatjes die met scherp schieten. Dit allemaal omdat de poppen van een oneliner spuiende baby, een grizzlybeer, een scherpgetande duivel in een doosje en de bovenvermelde robot op majestueuze wijze tot leven komen in een duffe speelgoedfabriek. Je moet er natuurlijk de humor van in kunnen zien.

Inmiddels alweer meer dan een jaar geleden dat ik deze in een combo pack kocht met Puppet Master 2. Op de dag zelf had ik beide prenten nog bekeken en ik moet zeggen dat ik deze nog redelijk vermakelijk vond.

De poppen zijn lekker fout en weten de kijker goed te vermaken. Het acteerwerk is slecht, maar hier en daar nog lekker over-the-top, waardoor het toch nog wel vermakelijk word.

Het "verhaal" is te simpel voor woorden, maar weet gewoon te vermaken.

Een redelijke en geinige pulpfilm.

Eén van de leukere Full Moon films en leuker dan de Puppet Master films. Vooral de luchtige 80's sfeer en Baby Oopsie Daisy dragen hieraan bij.

3,5*

Langere recensie:

Demonic Toys (1992, Peter Manoogian) - cultmoviesreviewed.com

Soort Puppet Master maar dan minder. De poppen zien er geinig uit, maar de gevechten met de poppen zijn erg nep. Het verhaal is van het 'zal wel' niveau, maar dat is natuurlijk ook niet zo relevant. De bloederige scenes en setting zijn belangrijker, met name de setting schiet toch wat te kort.

Zo pulp als een pulpfilm hoort te zijn!

Demonic Toys is één van de meest smakelijke en vermakelijke Full Moon trashfilms. Fuck subtiliteit en spanningsopbouw, wat je ziet is wat je krijgt. Dus we krijgen een stoere politievrouw, een over de top schurk en een kipverkoper die het opnemen tegen dat joch uit Children of the Corn III: Urban Harvest en zijn leger van levende poppen, waaronder een hyperactieve Jack in the Box, een robotje dat lasers schiet, een gewelddadige grizzlybeer en een zeer vulgaire baby. Van de scenarist van The Dark Knight.

De film klopt van geen kant, maar dat maakt geen hol uit; Demonic Toys is puur dom entertainment en dat gaat regisseur Peter Manoogian goed af. De film komt dan ook uit de tijd waarin Charles Band en zijn Full Moon nog enige moeite staken in hun projecten, wat niet lang na deze film volkomen verdween. Over kwaliteit valt te twisten, maar taferelen als in Demonic Toys zie je niet overal; meisjes met gasmaskers op kinderfietsen, naakte dames en duivelse babylijkjes; alles komt voorbij en ondertussen schieten de politievrouw en kipmeneer in het rond met een shotgun. In een vrij vroege scène zien we een dikke beveiligingsmedewerker (waarvan ik had kunnen zweren dat het George Buck Flower was), die het aan de stok krijgt met baby Oopsy-Daisy. De pop vertelt hem dat hij kan lopen, praten en in zijn broek kan poepen. Waarna de baby de beveiligingsmedewerker vraagt of hij ook in zijn broek kan poepen. Yes, van de scenarist van The Dark Knight.

Ik hou van deze film. 3.5 sterren.

Mother of Satan! Could this be the end of Baby Oopsy Daisy?

Maandag is sinds een aantal weken omgedoopt tot Full Moon avond ten huize Metalfist. Een goede maand geleden was ik aan de Puppet Master reeks begonnen maar blijkbaar bleken die wel wat crossovers te hebben en dan in het bijzonder met een aantal andere franchises uit de Full Moon stal. Dollman passeerde al vorige week en vandaag was het dan de beurt aan Demonic Toys. Ik hoopte vooral op iets dat de kwaliteit van Dollman kon benaderen.

En zowaar, eigenlijk wel. Vreemd genoeg is de Puppet Master net de reeks die het laagst scoort tot nu toe met 2x 2.5* en 1x 3* maar Demonic Toys zit al vanaf het eerste deel op een ruime 3*. De film ligt weliswaar wat in het verlengde van de Puppet Master reeks dus liefhebbers van die franchise zullen hier ook wel aan hun trekken komen. Het is alleen zo het soort film geworden waar je echt je best moet doen om je niet te irriteren aan het aantal plotholes en domme beslissingen van de personages. De arrestatie van de twee wapenverkopers aan het begin van de film is al het toppunt van knullig politiewerk maar ook eenmaal binnenin het warenhuis blijken de personages de reflexen van een stel luiaarden te hebben. Het plotje hangt voor de rest met haken en ogen aan elkaar maar laten we eerlijk zijn, dit soort films kijk je niet voor het hoogstaande plot. Er moet bloed vloeien en dat vloeit gelukkig genoeg rijkelijk.

Hoewel, dat is misschien ook niet helemaal waar aangezien de moorden nogal redelijk offscreen blijven. Demonic Toys bevat nog van dat good old fashioned puppeteer werk en dat is over de gehele lijn goed geslaagd. Hier en daar oogt het vandaag de dag wat knullig, maar twee van de belangrijkste figuren zien er uitstekend uit: namelijk Baby Oopsy-Daisy en de Jack in the Box. Zeker die eerste krijgt een hele resem fijne one-liners ter beschikking en het is hopen dat die nog terug opgelapt wordt in één van de vervolgen. De echte mensen mogen allemaal dood blijven in ieder geval, zelden zo'n zootje ongeregeld bij elkaar gezien. Ellen Dunning komt (letterlijk) uit de lucht gevallen als Anne en houdt het veel langer vol dan ik had verwacht. Tracy Scoggins is een mooie verschijning als Judith maar acteert enorm houterig en dan nog maar te zwijgen over Bentley Mitchum als delivery boy Mark.

En toch is dit nog niet zo'n even slechte cast als in de eerste Puppet Master maar die acteurs waren wel erg slecht. Dollman is tot nu toe het hoogtepunt in deze franchise, maar Demonic Toys was eigenlijk ook nog een onverwacht leuke zit. Volgende week wordt het Bad Channels en daarna terug naar de Puppet Master reeks met het 4e deel. Of misschien gooi ik Dollman vs. Demonic Toys er nog wel ergens tussen.

3*

Regisseur Peter Manoogian is de maker van een aantal B-films (o.a. de Actie / Sciencefiction film "Eliminators (1986)" die ik in 2017 heb gezien) en deze "Demonic Toys" is waarschijnlijk zijn bekendste. "Demonic Toys" voelt aan als de "Puppetmaster (1989)" serie gecombineerd met een rip-off van "Child's Play (1988)". Normaal gesproken zou moordend speelgoed een angstaanjagend vooruitzicht zijn, maar het speelgoed in "Demonic Toys" is vaker grappig dan eng en met name de hilarische pop "Baby Oopsy Daisy".

Een verprutste politie inval onder leiding van Matt Cable (Jeff Weston) en zijn partner en zwangere minnares Judith Gray (Tracy Scoggins) met twee wapenhandelaren, te weten Lincoln (Michael Russo) en Hesse (Barry Lynch), leidt tot de dood van Matt tijdens een schietpartij. Lincoln en zijn gewonde partner Hesse vluchten in een magazijn met speelgoed, met Judith Gray op hun hielen. Het bloed van de gewonde Hesse wekt een 66-jaar oude demon op die onder het gebouw begraven ligt en die het vermogen bezit om speelgoed tot leven te wekken als zijn persoonlijke onderdanen. De demon zoekt een menselijk lichaam om over te nemen, zodat hij zijn krachten kan vermenigvuldigen en de zwangere Judith blijkt de ideale gastvrouw te zijn. Terwijl het moorddadige speelgoed toeslaat op de anderen, waaronder ook magazijn bewaker bewaker Charneski (Pete Schrum), kip fastfoodbezorger Mark (Bentley Mitchum) en de weggelopen tiener Anne (Ellen Dunning) die in de ventilatieopeningen woont, moet Judith niet enkel voor haar eigen leven vechten, maar ook voor die van haar ongeboren kind.

Je kunt natuurlijk niet zeggen dat "Demonic Toys" een goede film is, maar het verveelt ook nooit (integendeel, want het vermaakt juist) en het duurt ook slechts 80 minuten, waarbij het hele verhaal zich afspeelt in de avond en nacht in rond een magazijn. In het verhaal moeten onder leiding van agente Judith moeten de overlevenden het speelgoed ontwijken en uitzoeken wie er achter de gruwelijke moorden zit en daarbij gaat het om één ​​van de twee jongens in Judiths dromen (best fraai in beeld gebracht met o.a. slingerklokken en zelf bewegende schommelstoelen). "Demonic Toys" is min of meer een cultfilm van het hoogste niveau en waarschijnlijk heb ik hem ook al eens in de jaren 90 gezien (destijds waarschijnlijk gehuurd op VHS-band).

Het acteerwerk is slecht, maar wel hilarisch en hetzelfde kan gezegd worden van de speciale effecten. In 1992 waren er nog geen CGI-effecten, dus de brute moorden worden gepleegd met low-budget praktische effecten. Het verhaal zelf is vermakelijk en kan je zelfs vergelijken met een slechte versie van Roman Polanski's "Rosemary's Baby (1968)", maar dan met dialogen die je nooit zult vergeten! Een mooi voorbeeld is het moment waarop een arts een moeder die net haar kind (de demon) heeft verloren informeert met de mooie (maar effectieve!) woorden “Better luck next time". Het dode kind wordt daarna ook in de snoepzak van kinderen gestopt die aanbellen i.v.m. "trick or treat" De reactie van de kinderen als ze naderhand ontdekken wat er in hun snoepzak zit, mocht er ook wezen.

Hoewel Tracy Scoggins (ze zag er niet onaardig uit en zeker in haar droom waarbij ze in het geheel wit gekleed is) en nog wat andere personen de hoofdrolspelers zijn, zijn de de echte sterren van deze film natuurlijk het speelgoed (zie ook de filmposter). Er is de beroemde "Baby Oopsy Daisy" pop (die alles doodt wat ze ziet) en "Baby Oopsy Daisy" alleen al is eigenlijk het bekijken van de film meer dan waard met haar hilarische opmerkingen. Zo zegt ze tegen haar eerste slachtoffer (Charnetski):

"Hi, you bad fuck. I'm Baby Oopsy Daisy. You lordass, will you be my special friend? I can walk, I can talk. I can even shit my pants. Can you shit your pants?"

Als ze daarna de vermoorde zwaarlijvige Charnetski de trap afsleept, zegt ze:

"You're heavy you Moby fucking Dick!"

En als ze naderhand in brand wordt gezet door Mark, zegt ze:

"Hey! You're fucking up my make up. You're getting me hot, you brat."

De andere speeltjes zoals een enge vleesetende "jack-in-the-box" met een rammelaar, een hondsdolle teddybeer met scherpe tanden en een met laser bewapende robot, mochten er ook wezen en ze zijn ook best grappig in hun doen. Ook de waakhonden, oftewel tienermeisjes met lange haren en gasmaskers op driewielers die continue toeteren, mochten er best wezen en ze waren ook nogal griezelig.

Behalve dat het speelgoed grappig is, gaan ze natuurlijk ook lekker grof te keer (en dat in overvloed, waarbij er hier en daar ook wat gore te zien is zoals afgebeten vingers en het steken in een oog) met hun vlijmscherpe tanden (daarmee scheuren ze hun slachtoffers aan flarden) en wapens. Zo pakt "Baby Oopsy Daisy" o.a. een revolver waarmee ze schiet en een mes waarmee ze steekt en schiet de robot met lasers op zijn slachtoffers. Zo worden o.a. Hesse, Charneski en Anne het slachtoffer van het speelgoed en krijgen ze Lincoln in hun macht. Op het einde (vanaf circa de 60e minuut) maakt ook nog een tinnen soldaat zijn rentree in het verhaal en die is goedgezind en hij helpt Judith ook. Hij blijkt namelijk de geest te zijn van de ongeboren baby van Judith.

In horrorfilms uit de jaren 80 en 90 (zeker de horrorfilms die min of meer direct uitkwamen op VHS-band), valt meestal ook wat bloot te zien en dat geldt ook voor "Demonic Toys", waarbij "Miss July" uit het tijdschrift "Playboy" of "Penthouse" (waarin Charnetski leest en hij laat haar ook zien aan Mark) door de demon even tot leven wordt gewekt en waarbij we dan haar siliconenborsten (het is immers de jaren 90) zien.

Al met al heb ik me goed vermaakt met deze leuke speelgoed horrorfilm en zeker vanwege de coole poppen en met name natuurlijk "Baby Oopsy Daisy". "Demonic Toys" zal zeker alle fans van low-budget horror bevallen.