Was Wir Wollten (2020)

Je blijft wel kijken bij deze film maar ook zoekende naar de rode lijn en de ontknoping blijft ook onduidelijk.

Oostenrijkse inzending voor de Oscars. Een stel met een sterke kinderwens gaat er na de zoveelste mislukte IVF-poging even tussenuit naar Sardinië om op krachten te komen. Komt er in het huisje naast hen een gezin met 2 opgroeiende kinderen, dat zul je altijd zien. Het leidt tot veel frustraties en spanningen. Klinkt zwaar allemaal, maar het scheelt nogal dat de scenes zich bijna allemaal tegen het prachtige decor van Sardinië afspelen. Dat maakt de film zomers en geeft een zekere luchtigheid. Mooiste scene vond ik die waarin de moeder van het gezin, type lellebel, nogal onhandig de kinderloze vrouw probeert te troosten: je kunt je niet verzetten tegen de natuur''. En zo is het maar net; je krijgt niet altijd wat je wil.

Geen slechte film. Ik miste misschien wat peper, maar voor de rest weinig op aan te merken. Vrij tragisch eigenlijk over een koppel dat dolgraag kinderen wil, maar hierin niet lijkt te lukken. Niet via de natuurlijke weg, maar ook niet via ivf. Ik ken eigenlijk nogal wat koppels, waaronder mijn beste vriend, die deze lijdensweg hebben moeten ondergaan, of nog steeds ondergaan. Het bepaalt je hele leven, doen en laten. Het is een emotionele rollercoaster die uitdraait op een loterij, wetende dat de kans op het winnende lot uiterst gering is. Het zijn mokerslagen wanneer de uitkomst telkens weer negatief is ...

De film heeft wel een aantal mooie scènes. Het dineetje laat pijnlijk zien hoe alleen je er soms voorstaat en hoe pijnlijk of ongemakkelijk het er soms aan toe gaat. Ook de onderlinge verwijten of het schuldgevoel speelt het koppel parten. Al vond ik dat het daar wat scherper kon. Het bleef allemaal binnen de lijntjes. Gelukkig geen overspel, want daar vreesde ik wat voor.

Verder een erg sereen drama, onderhouden en mooi decor. Een vakantie is ontspannend, maar is geen vluchtroute, immers toch niet permanent... zwevend tussen 3,0* en 3,5* voor mij.