Caveat (2020)

Een meer dan behoorlijk debuut. Uiterst sfeervol van begin tot eind, met enkel in het middenstuk een kleine dip. Eens het plot zich gaat ontvouwen is het allemaal net wat minder. Liever dat McCarthy het narratief gewoon nog wat mysterieuzer had gelaten, met name de flashbacks onderbreken de flow van de film soms net wat teveel.

Verder staat deze film als een huis. Tijdje geleden alweer dat ik een film met zó'n effectieve spanningsopbouw zag, zowaar zelfs een aantal jumpscares die verrassend effectief waren. Het gevoel voor timing en de manier waarop McCarthy met verwachtingen speelt is iets waar menig horror-regisseur wat van kan leren. Overigens ook een nominatie voor het meest creepy lijk ooit in een film.

Sounddesign is zeer sterk (goede keuze ook die kettingen), visueel strak, maar een hoofdrol is vooral ook weggelegd voor de geweldige setting. Het vervallen, rottende huis lijkt zo weggelopen uit een Silent Hill game. Makkelijke aanrader voor liefhebbers van de iets tragere sfeerhorror, enkel jammer dat de film net iets teveel plot expositie voor zijn eigen bestwil bevat. Zo'n film die tussen 3,5* en 4* valt, maar ik hou het voor nu op een ruime 3,5*.

Wisselvallige, vaak wat saaie horrorfilm met suffe personages en een weliswaar vernuftig in elkaar stekend, maar niet altijd even logisch uitgewerkt plot. Pluspunten zijn er gelukkig ook: de locatie (een vervallen huis op een klein eiland) is bijzonder naargeestig en er zijn een aantal oprecht enge momenten. Beste van alles is het wanstaltige speelgoedkonijn-met-drumstel, dat de hoofdpersonen waarschuwt wanneer er gevaar dreigt. De persoon die dat creepy ding in elkaar heeft gezet verdient of een Oscar, of kan direct het gesticht in.

Er is niet veel nodig om een horrorfilm te maken die echt weer eens eng is, en McCarthy bewijst dat hier met verve. Eentje om in de gaten te houden want deze stoot met gemak alles van de troon wat ik dit jaar heb gezien, qua horror.

Heerlijk om te zien dat een kleine indi film, zich kan meten met de meeste big-budget/hollywood horror/thrillers. Regiedebuut van Damian Mc Carthy die ook de film heeft geschreven. Hij wist mij meteen te pakken met de locatie, de sfeer en hoe simpel je een scene enorm creepy kan maken met weinig budget. De compositie /shot keuze en montage bij meeste scenes is van grote klasse en verhaal geeft niks weg en laat je zelf lekker puzzelen. 

Eenling met geheugenverlies Isaac laat zich overhalen om tegen betaling een paar dagen op Olga, het nichtje van zijn huisbaas, te passen. Als horror-fan en met de titel "voorwaarde" weet je natuurlijk; “Er moet meer aan de hand zijn”. En inderdaad, want ten eerste bevindt het huisje zich op een klein eiland in het midden van een meertje. Ten tweede: omdat Olga mensenschuw is en Isaac niet in haar kamer mag komen, moet hij een soort harnas dragen aan een zware ketting. Met vertrouwde elementen van een geïsoleerd huis, vreemde geluiden, en de mogelijkheid van een vleugje hekserij komen alle samen in een duistere tragedie. De spanning en een gevoel van naderend onheil worden sterk uitgevoerd en snelle schrikreacties worden gelukkig achterwege gelaten! Uitermate effectief en griezelig is het rare geluid ‘Dat zijn vossen,’ wat je in de verte hoort klinkt soms als schreeuwende tienermeisjes en een schurftige speelgoedkonijn met trommeltje, drumt alleen, maar waarom? Beide spelen geen grote rol maar maken de film wel een stuk minder voorspelbaar en eng! Met beperkte middelen, een kleine cast, spaarzame dialoog en aangenaam vreemde beslissingen weet regisseur Damian McCarthy een zeer sterke debuutfilm af te leveren!

Deze Thriller / Horror film (het speelfilmdebuut van de Ierse regisseur Damian McCarthy) zag ik toevallig afgelopen vrijdag voorbijkomen op "YouTube" als trailer en leek me wel spannend en creepy (mede vanwege de afgeleefde griezelige konijnenpop met trommel) en daarom heb ik hem zaterdag gepindakaasd en zaterdagavond gekeken. Maar mijn god wat was het allemaal saai en slaapverwekkend en dat ook nog eens met een verhaal dat me nauwelijks wist te boeien of te vermaken, laat staan dat ik het ergens spannend, eng of creepy vond.

In dit verhaal draait het om Isaac (Johnny French), die lijdt aan gedeeltelijk geheugenverlies en vooral een lege portefeuille heeft. Wanneer zijn vriend Moe Barrett (Ben Caplan) hem vraagt om voor 200 pond per dag op iemand te passen, kan hij moeilijk nee zeggen. Barrett geeft niet veel prijs over het wie-wat-hoe gedeelte van de job, tot ze ter plekke zijn. Op een afgelegen eiland in een vervallen huis moet Isaac namelijk de psychologisch onstabiele tiener Olga (Leila Sykes) in de gaten houden, die lijdt aan schizofrenie van het type katatone (dat zich uit in onbeweeglijkheid of overbeweeglijkheid). Maar daar stopt het niet, want Olga heeft een merkwaardige en weinig geruststellende voorwaarde. Isaac moet namelijk een harnas met een lange ketting dragen, waarmee hij tot in de kelder van het huis raakt, maar niet tot in de kamer van Olga.

De film opent best aardig met het tienermeisje dat een griezelig uitziend speelgoedkonijn bij zijn oren vasthoudt. Terwijl ze langzaam door de kamer loopt, trommelt het konijn met zijn voorpoten op een trommel (zoals Oskar dat deed in de Oorlog / Drama film "Die Blechtrommel (1979)") en leidt haar een onheilspellende trap af naar de kelder. Daar snijdt ze een rond gat in een gipswand en kijkt ze erin, waarna de overgang plaats vindt naar Isaac, die voor de deur van Moe Barrett staat en aanklopt, waarna de film begint. De veel belovende opening duurt circa vier minuten en daarbij had nog zoiets van, "Wie is dit meisje?", "Waarom trommelt de griezelige konijnenpop?" en "Welke duistere geheimen liggen verborgen in de kelder?".

Blijkt dat haar naam Olga is en dat ze in een afgelegen huis op een eiland woont. Het soort van huis waarvan je je niet kunt voorstellen dat iemand er echt in zou wonen en waarvan het zeer eenvoudige behang van de muren afbladdert. Behalve een intercom systeem en één analoge telefoon (nota bene op de kamer van Olga), bevat het huis geen comfort. Moe Barrett blijkt Olga's oom te zijn en hij belooft Isaac wat makkelijk te verdienen geld als hij vijf dagen op zijn nichtje gaat passen. Het probleem is echter dat Olga psychische problemen heeft en regelmatig in catatonische toestand raakt sinds haar moeder gek werd en vermist is en haar vader (de broer van Barrett) zelfmoord pleegde in de kelder, omdat hij aan Claustrofobie lijdt en in de kelder werd opgesloten (daarbij is natuurlijk de hamvraag wie hem daar heeft opgesloten).

Isaac stemt in met het voorstel van Barrett, hoewel hij wat terughoudender is als hij ontdekt dat het huis op een eiland ligt (Isaac kan namelijk niet zwemmen) en dat hij vanwege Olga's aandoening in een harnas moet worden vastgebonden, die met een lange ketting vastgeketend is aan de vloer van de kelder, waardoor bepaalde kamers in het huis verboden terrein zijn en ook kan hij het huis niet verlaten. Het is onnodig om te zeggen dat het niet lang duurt voordat Isaac stemmen begint te horen (van een schilderij in zijn kamer met daarop een eng kijkend meisje) en het griezelige konijn begint te trommelen. En ook ontdekt Isaac dat er meer is dan oude stoflakens in de kelder (hij vindt daar namelijk het lichaam van Olga's moeder achter een gipswand, waarin Olga een rond gat heeft gesneden)).

Dat zijn allemaal goede ingrediënten voor een spannende, griezelige en enge film, maar helaas wordt daar nauwelijks iets meegedaan. De griezelige konijnenpop zien we namelijk al na circa 30 minuten niet meer terug en je zult er dus nooit achter komen waardoor de konijnenpop trommelt en waarom hij er zo griezelig uitziet. En Isaac weet zich al na circa 50 minuten te ontdoen van zijn harnas met behulp van de sleutel die Olga's moeder om de hals draagt als ketting en sluit hij Olga op in het harnas, die weer eens in catatonische toestand is, maar ze slaagt erin om met een kruisboog op zijn been te schieten.

Daarna wordt de film wel iets beter en krijgen we ook via Olga en een flashback van Iscaac (die langzaam zijn geheugen terugkrijgt) te horen en te zien hoe de vork in de steel zit m.b.t. Iscaac (die een jaar eerder ook al in het huis was, maar die niet verantwoordelijk blijkt te zijn voor de dood van Olga's vader), Moe Barrett (duwde Isaac van een balkon wat hij overleefde, maar wel met geheugenverlies), Olga's moeder (vermoord door Barrett en haar vader, omdat haar moeder graag speelde met de claustrofobie van haar man) en Olga's vader (Barrett lokte haar vader naar de kelder en sloot hem daar op).

Maar het verhaal van "Caveat" is te banaal om te boeien en de personages zijn te mager om je er in de eerste plaats om te laten geven. Pas als Iscaac rond de 73e minuut in een kruipruimte gaat (waarbij hij achtervolgt wordt door Olga's moeder) en hij uitkomt bij Olga's moeder (daarbij merkt Isaac op dat het hoofd van het lijk enigszins van positie is veranderd), wordt de film nog een heel klein beetje spannend (zo komt Olga's moeder als een soort van geest / spook weer tot leven en zaagt ze door de gipswand en achtervolgt ze Barrett, die naar het huis is gekomen en door Olga met de kruisboog in de rug geschoten wordt, in het donker, waarvan we nauwelijks iets te zien krijgen), maar ook daar werd weer veel te weinig mee gedaan. In het laatste shot van de film zien we dan Iscaac buiten staan die een een geketende hond (ja die zat ook in het verhaal, maar had total geen toegevoegde waarde) bevrijdt en Olga zien we dan in het harnas bij de deuropening staan, waarna de film gelukkig na circa 85 minuten ten einde is. De film had van mij ook geen minuut langer moeten duren.

"Caveat" is duidelijk te zien gemaakt met een laag budget en dat weet regisseur Damian McCarthy enigszins nog te verbloemen met de sfeer (o.a. het groezelige en claustrofobische huis). Hetzelfde probeert hij met de spanningsopbouw (o.a. door vreemde geluiden in de nacht), maar schrikreacties zijn helaas niet aanwezig (of het moeder Olga zijn wiens hoofd je heel eventjes ziet als Isaac op het einde in de kruipruimte gaat) en het is vooral saai en slaapverwekkend. De cast van "Caveat" bestaat eigenlijk ook maar uit drie hoofdrolspelers, te weten Johnny French (als Isaac, dier meer skeletten in de kast heeft dan ons in eerste instantie wordt getoond), Leila Sykes (als Olga, een mentaal onstabiele tiener die vatbaar is voor geweld en angstaanjagende uitbarstingen) en Ben Caplan (als Moe Barrett), en geen van hen weet te overtuigen, laat staan dat het me interesseerde hoe het met hen ging aflopen. Via Isaac en Olga (die o.a. een kruisboog heeft) ontpopt zich het verhaal en Moe Barrett zien we vooral in het begin en einde van de film.

Al met al is "Caveat" een matige tot slechte Thriller / Horror film (het is er vooral eentje voor de liefhebbers van sfeer en voor degene die houden van horrorfilms waarin weinig gebeurt, zoals de nog saaiere Thriller film "I Am the Pretty Thing That Lives in the House (2016)"), die ik snel weer vergeten ben.

Snel herzien ter voorbereiding op de nieuwste film van Damian Mc Carthy. Destijds vond ik Caveat erg spannend en de sterke sfeer die toen indruk maakte, vult deze herziening nog altijd uitstekend aan. Het acteerwerk van de relatief onbekende cast is sterk, de schrikmomenten zijn uitstekend getimed en de algemene atmosfeer is niet kapot te krijgen. De verrassing is er nu wel vanaf omdat dit natuurlijk een tweede kijkbeurt op relatief kort termijn vormt, maar dat is niet genoeg voor een verlaging. Caveat is een schoolvoorbeeld over hoe je horrorfilms weer echt spannend kunt maken, al zul je geduld moeten opbrengen voor het trage tempo.

Ik was genoeg onder de indruk van Oddity om ook gelijk de debuutfilm van McCarthy even op te snorren. En hoewel ik die uiteindelijk misschien iets te vaag vond, was het allesbehalve een teleurstelling.

Hoofdpersoon Isaac gaat akkoord met een wat dubieuze klus en belandt in een vervallen hut op een eiland om op een psychisch labiel meisje te babysitten. De losse plotelementen die je mondjesmaat toegespeeld krijgt roepen eigenlijk meer vragen op dan ze verduidelijken en al snel wordt je net als Isaac ondergedompeld in een situatie die steeds meer de vorm van een claustrofobische mindfuck begint aan te nemen.

Pluspunten zijn net als in Oddity de sfeertekening in cameravoering en geluid, de setting is een klein maar niettemin labyrintisch en vooral unheimisch gangenstelsel en hoewel ik de onthullingen vaak iets onbevredigends vond blijven hebben, juich ik het behoud van mysterie altijd meer toe dan een overmatige uitleg.

Spannend, sfeervol filmpje dat onder je huid kruipt met een handvol elementen die creepy as fuck zijn en voorlopig nog wel op mijn netvlies staan, zoals moeders lijk achter de gipswand en (het design van) het speelgoedkonijntje. Die had weliswaar geen hoofdrol maar ik krijg er nóg de kriebels van.
3,5*

Moe Barrett [Ben Caplan] biedt verwarde zwerver Isaac [Johnny French] £ 200 per dag aan om te letten op zijn nichtje Olga [Leila Sykes] die zich in een afgelegen woning heeft teruggetrokken na de dood van haar vader. Olga brengt veel tijd door in een staat van catatonie en een duistere versie van de Duracell Konijn die met Isaac lijkt te willen communiceren. Sterk speelfilmdebuut van Mc Carthy is een slowburner met een onheilspellende sfeer en slecht s een paar (effectieve) jumpscares. Het centrale mysterie is intrigerend, ook al is de ontknoping een tikje vergezocht.

Minimalistische horror. Bepaald niet perfect. De sfeer is wat geforceerd en het minimale plot boeit niet enorm. Maar de filmmaker heeft talent en doet best wel wat met minimale middelen. Het soort genrefilm waar we ook wat meer van zouden moeten hebben in Nederland.