ad
  • 139.569 films
  • 6.583 series
  • 19.906 seizoenen
  • 430.950 acteurs
  • 280.185 gebruikers
  • 8.077.376 stemmen
Avatar
 
banner banner

Gallipoli (1981)

Oorlog / Drama | 110 minuten
3,42 272 stemmen

Genre: Oorlog / Drama

Speelduur: 110 minuten

Oorsprong: Australië

Geregisseerd door: Peter Weir

Met onder meer: Mark Lee, Bill Kerr en Harold Hopkins

IMDb beoordeling: 7,4 (37.120)

Oorspronkelijke taal: Engels

Releasedatum: 13 augustus 1981

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play

Over Gallipoli

"From a place you've never heard of, comes a story you'll never forget."

Archy Hamilton en Frank Dunne zijn de beste sprinters van heel Australië. Als de Eerste Wereldoorlog uitbreekt besluiten ze hun achtergonden achterwege te laten en schrijven zich in om zich aan te sluiten bij de ANZACS. Ze worden naar Gallipoli gestuurd, waar ze moeten vechten tegen de machtige Turken.

imageimageimageimage

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van tsjidde

tsjidde

  • 2113 berichten
  • 3604 stemmen

Goed verhaal, fantastische muziek en een adembenemend einde.


avatar van gauke

gauke

  • 9684 berichten
  • 12444 stemmen

Een verschrikkelijk en wrang verhaal. Wat is oorlog absurd en de 'gewone' man een speelbal van politiek en krankzinnige generaals.


avatar van mister blonde

mister blonde

  • 11774 berichten
  • 4647 stemmen

Wat een ontzettend luchtige film. Echt opvallend. Gallipoli is een tot leven gekomen jongensboek. Leuke avonturen, een onbekommerd leven en zelfs een voettocht door een woestijn van 80 kilometer is dolle pret. Wat mooie shots hier, een grapje daar en zo kabbelt de film rustig naar het front. En ook daar is het lange tijd een groot feest. En dan opeens is het niet leuk meer. Het schitterende eind was echt even nodig om de rest in zijn context te zetten. Schitterende film. 4 sterren.


avatar van T.O.

T.O.

  • 1628 berichten
  • 1855 stemmen

Vakkundig gemaakte film, met een beperkte impact.

Het verhaal richt zich naar mijn smaak teveel op de achtergrond en belevenissen van een aantal Australische soldaten, in plaats van de oorlog in perspectief te plaatsen. Echte diepgang is ver te zoeken. Camerawerk, decors etc. zijn echter prima in orde.


avatar van wibro

wibro

  • 11545 berichten
  • 4061 stemmen

Deze film moest het voor mij vooral hebben van het laatste drie kwartier. In het eerste uur leek het net of die Aussi's die zich hadden aangemeld voor het Britse leger hadden gedacht dat ze op padvinderij gingen naar Turkije. Zo vrolijk ging het er allemaal aan toe. Een beetje ongeloofwaardig vond ik het allemaal wel. De slag om Gallipoli was al een tijdje aan de gang en er waren al duizenden aan de kant van de geallieerden gesneuveld. Of hadden die Aussi's gedacht dat zij die klus wel even zouden klaren. Niet dus, want toen de tot mislukken gedoemde aanval op de Turkse verdedigingslinie voor de derde maal uitgevoerd moesten worden schreven Archy Hamilton en Frank Dunne alvast hun afscheidsbriefjes. Niettemin beschouw ik Gallipoli ondanks het niet al te sterke eerste uur toch als een zeer goede oorlogsfilm. De laatste drie kwartier liet duidelijk de waanzin van de 1e Wereldoorlog zien, waar de levens van de Aussi's voor de Britse legerleding niet telde. De ANZAC (Australian and New Zealand Army Corps) moest het vuile werk opknappen terwijl de Britten rustig op een veilige plek thee zaten te drinken. Over klassenverschil gesproken.

4,0*


avatar van Theunissen

Theunissen

  • 8681 berichten
  • 5005 stemmen

Al meer dan 30 jaar oud maar nog steeds een prachtig oorlogsdrama met een indrukwekkend verhaal. De eerste 90 minuten zijn nog vrij avontuurlijk, mild en lollig (zoals de oefening in Egypte) maar zodra men in Turkije op het slachtveld aankomt breekt toch echt de hel uit. Zeker dat gedeelte is best indrukwekkend (ook fraai in beeld gebracht en ondersteund met passende treurige klassieke muziek erbij) en aangrijpend. En Jezus wat een zinloos einde ! De cast doet het goed en overtuigend en dan vooral natuurlijk de nog jonge Mel Gibson en Mark Lee. De diverse landschappen zagen er prachtig uit en werden fraai in beeld gebracht.

P.S. de muziek (wel niet echt passend bij een film als deze) van Jean-Michel Jarre was wel geinig om weer eens te horen.


avatar van blurp194

blurp194

  • 3040 berichten
  • 2776 stemmen

In Australie leeft de rol van de Anzacs in Gallipoli nog steeds. Niet alleen met zoiets als de Anzac Bridge in Sydney, maar ook jaarlijkse herdenkingen. Zoiets als bij ons op 4 mei. Niet precies alleen over dit kleine stukje uit de hele wrange geschiedenis van de aanval van de Anzacs op Gallipoli - de hele veldtocht daar was verweven van dit soort gebeurtenissen. Voor Australie, en ook voor Nieuw-Zeeland en Turkije is de oorlog op de Dardanellen nogal verankerd in het nationaal bewustzijn, een belangrijk moment in het ontstaan van huidige staatsvorm van die landen.

Niet verwonderlijk dus dat als er een Australische film over dit stukje historie gemaakt wordt, dat dat dan een goeie is. Want dat is dit onmiskenbaar - een erg goede film. Met een mooie langzame introductie, een goede opbouw van de karakters, en een zorgvuldige opbouw naar de onvermijdelijke gebeurtenissen aan het einde.

Historisch niet helemaal correct hier en daar. Maar om een beter beeld van de werkelijkheid te krijgen moet je wel redelijk diep in de boeken duiken - en die zijn het ook al niet overal met elkaar eens. Wel een op zich interessant stuk geschiedenis, en bij ons niet heel goed bekend.

Erg goed gespeeld, vooral de verder wat onbekend gebleven Mark Lee doet het uitstekend - speelt Mel Gibson behoorlijk weg eigenlijk. Kudo's voor wie weet waarvan hij Robert Grubb kent, overigens.

Gebruik van de muziek is ook erg goed gevonden, het wat begrafenismuziek-achtige Adagio in G-mineur draagt enorm bij aan de sfeer van de scenes waarin het gespeeld wordt maar ook de andere muziek wordt erg effectief gebruikt in de film. Cinematografisch ook erg knap gedaan, en het verhaal is dan misschien niet historisch correct maar wel effectief.


avatar van Paulus53

Paulus53

  • 56 berichten
  • 92 stemmen

Deze film maakte me bekend met een deel van WO I dat ik niet kende. Dat is voor mij het positieve punt.

De film kon mij de eerste helft niet zo boeien en het gedraaf door de woestijn vond ik wat onwaarschijnlijk.


avatar van Movsin

Movsin

  • 5941 berichten
  • 7259 stemmen

Bedankt voor de informatie. Had wel een sterk vermoeden dat het in die richting ging.


avatar van Filmkriebel

Filmkriebel

  • 6949 berichten
  • 3179 stemmen

How fast can you run? As fast as a leopard!

Oorlogsdrama over de participatie van Australische en Nieuwzeelandse troepen (de zogenaamde ANZAC) als steun voor de Britten tegen Turkije, die een bondgenoot van Duitsland was in WO I. De film vertelt hoe twee jonge mannen vanuit Australië daar geraakt zijn, en is grofweg in drie stukken verdeeld. Eerste stuk speelt zich af in Australië en belicht de ontmoeting tussen Archie en Frank en hun levenslustige drang naar avontuur. Ze kiezen voor het leger zonder te beseffen wat een oorlog inhoudt.

Het tweede stuk toont hun training in Egypte; een training die er helemaal leuk uitziet en waar de jongens een gezellige tijd beleven. Het laatste stuk, tijdens de bezetting van Gallipoli, is het oorlogsdeel van de film. De vrienden waren helaas helemaal niet voorbereid op het bloedbad dat daar aan de gang was. Australiërs worden er door de Britse superieurs opgeofferd in kansloze aanvallen die van veel geknoei en verkeerde inschatting getuigen.

Er schijnen wat historische fouten in te zitten die vooral voortspruiten uit de wil van de makers om de Australiërs als martelaars op te voeren, maar ik vond het heel erg de moeite. Gallipoli heeft soms allures van een goede avonturenfilm en heeft een prachtige fotografie. Enkel het oorlogsgedeelte kon me niet imponeren. Verwacht geen epische en grandioze veldslagen. Vreemd om hier de spacy synthesizer muziek van Jean Michel Jarre te gebruiken maar waarom ook niet?


avatar van Film Pegasus

Film Pegasus (moderator films)

  • 27403 berichten
  • 4492 stemmen

Ik had van Peter Weir niet zo lang geleden de film Picnic at Hanging Rock gezien. Een overbluffend pareltje met een overweldigende sfeer. Benieuwd of Gallipoli de trend kon verder zetten. Het begin deed me denken aan Chariots of fire, niet ontoevallig uit hetzelfde jaar. Een loopfilm met synthesizermuziek van Vangelis. Bij de loopwedstrijd in Gallipoli komt de synthesizermuziek van Jean Michelle Jarré. Muziek van 4 jaar oud, dus al bij voorbaat geen kans bij de Oscars. Het heeft wel iets, ondanks de setting in de 1e wereldoorlog. En dan nog eens klassieke muziek van oa Bizet, Albinoni, Paganini en Strauss. De score zelf van Brian May. Drie verschillende dingen en toch passend bij de film.

Ik las hier al de kritiek dat het ongeloofwaardig zou zijn hoe de soldaten zo vrolijk zijn, terwijl het oorlog is. Dit was zeker in de vooravond van de 1e wereldoorlog sterk aanwezig. De jonge mannen kenden dit niet en dachten enkel aan de eer van hun vaderland. Anders was het een job die ze niet altijd om te kiezen hadden. En nog belangrijk: dit zou volgens veel opinies een korte oorlog worden. En wat kon er in hemelsnaam gebeuren tegen die Turken? De oorlog werd gevoerd in Europa? Na een korte training werden ze er meteen in gegooid, zodat het nog een tijd duurde voor alles echt doordrong. Uniform aan, wapen in de hand, samen in één grote groep, ... Onsterfelijk!

Peter Weir houdt die sfeer mooi vast en blaast je dan omver in de laatste 3 kwartier als de oorlog dichter bij komt. Het komt recht in je gezicht aan. Misschien had dat vrolijke iets minder gemogen, maar de sfeer is er wel. Gibson die nog in vorm was en van Weir wil ik nog meer zien.


avatar van Number23

Number23

  • 7621 berichten
  • 4171 stemmen

Wat een pareltje is dit dan. Sinds ik The Water Diviner (2014) met Russell Crowe zag, wilde ik een goeie film over de slag van Gallipoli zien. Deze titel sprak voor zich en ben blij dat ik eindelijk weer zo'n meeslepende oorlogsfilm heb gekeken. En toch is tie 37 jaar oud.

Eigenlijk bestaat maar een fractie van de film uit de daadwerkelijke gevechten, het verhaal dat rustig en zorgvuldig wordt verteld vind ik fantastisch. Goeie opbouw naar een dramatische en frustrerende climax. Meer van Dit!


avatar van Gang_Star

Gang_Star

  • 6837 berichten
  • 3401 stemmen

Een film die zich afspeelt om de strijd om Gallipoli. Qua onderwerp allereerst interessant, maar helaas is de film een stuk minder. De film draait namelijk voornamelijk over de vriendschap van Archy en Frank, twee sprinters die besluiten zich aan te sluiten bij de ANZACS en naar Gallipoli vertrekken. En dat is waar de film juist een andere kant op gaat. De opbouw is vrij matig en de film verloopt in een traag tempo. Tussendoor was het me allemaal te vrolijk allemaal terwijl ze toch uiteindelijk oorlog zouden gaan voeren. Zo was ook de oefening met de aanval me iets te lollig uitgewerkt en stelde het wat mij betreft ook maar weinig voor. Pas aan het einde gaat het om de strijd van Gallipoli, al moet gezegd worden dat de manier waarop niet echt interessant is wanneer je een harde strijd verwacht. De grootste verrassing zit dan ook in het vrij confronterende einde.


avatar van Woland

Woland

  • 2949 berichten
  • 2652 stemmen

Ik had stiekem wel hoge verwachtingen. Peter Weir is een interessante regisseur, en de Eerste Wereldoorlog is een onderwerp waar ik zeker in geïnteresseerd ben. Toch viel Gallipoli me een beetje tegen. Voornamelijk omdat zo'n driekwart van de film zich bezighoudt met de achtergrond van een paar karakters terwijl ze nog in Australië zitten en hun daaropvolgende stationering in Egypte. En die zijn allebei niet zo bijzonder interessant, het lijkt wel een vrij luchtig jongensboekverhaal waarbij men elkaar een beetje opjut en loopt te ginnegappen over de oorlog. Maar het is geen boeiend jongensboek. Ook waarschijnlijk met opzet zo gedaan om te contrasteren met de brute werkelijkheid aan het front, maar dit duurde mij wel veel te lang, en zoiets is al veel beter en veel indrukwekkender gedaan in menig ander oorlogsfilm. Het werd wat mij betreft pas echt de moeite waard in het laatste half uur, maar ook dan is het spaarzaam - de nutteloosheid en de vergeefsheid worden goed weergegeven, net als de grimmige onverschilligheid van de legerleiding, maar zo'n kwartier aan wél enerverend beeld is wat mij betreft niet voldoende om de lauwe eerste anderhalf uur te compenseren.


avatar van Lovelyboy

Lovelyboy

  • 1431 berichten
  • 1205 stemmen

It's coldblooded murder!

Gallipoli...een comment waar ik sowieso even over na moest denken, een film destijds met een kolossale indruk en boodschap, een jeugdherinnering dat ik hooguit twaalf was en een klasgenoot/speelkameraad de orgelpartij van Albinoni liet horen met mijn uitleg betreffende de lading van de onwinbare sprint tegen de dood, iets dat vreselijk veel indruk op me gemaakt had, mijn klasgenoot haalde echter zijn schouders op. Wat dat betreft een loodzware erfenis die ieder jaar zwaarder werd naarmate de film nooit weer mijn pad kruiste, tot bijna mythische proporties, maar ook een soort relativerende twijfel in het achterhoofd betreffende wat ik gezien had, dan toch enkele weken terug een mogelijkheid een exemplaar in handen te krijgen. En daarmee een film die oud was, gedateerd, en onmogelijk aan die torenhoge verwachtingen kan voldoen...toch?

Van het begin kon ik me weinig herinneren behalve de wedstrijd met de kapotte voeten tot gevolg. Een beeld overigens van mannen en avonturiers. Volk dat zich niet laat perken, zelf red, aangevuld met de instelling die we in Frankrijk, Duitsland en Engeland al zo vaak zagen, namelijk mannen die lachend en zingend ten strijde trekken en de oorlog als avontuur zagen. Tot ver over de helft krijgt Gallipoli het voordeel van de twijfel maar lijkt het vrij cliche in zijn jongensachtige verhaal die overigens wel vermakelijk met sjeu en veel humor gebracht wordt. Zou de film dan toch gaan tegenvallen na dik 27 jaar?

Maar dan na een uur en een kwartier komt er een kentering in de zaak, nog niet heel overtuigend, maar het is een pluspunt aan het front te verkeren waar realisme en soldatenhumor de boventoon voert en een onwerkelijk soort sfeer hangt vooral vorm gegeven door de verlichting op het strand, tijdens de nachtelijke aankomst. Een operatie die in werkelijkheid overigens zijn ondergang al kende voordat het uberhaubt begon, vooral vanwege een barslechte organisatie. Voor embarkatie van de uiteindelijke operatie zocht men eerst weer een haven op omdat men bedacht dat alle uitrusting verkeerd geladen was. Tel daar onderschatting en een strategisch slecht gekozen plek bij op en het geheel was een catastrofe in de maak. Een catastrofe die nog niet in die zin voelbaar is bij de mannen inde film die zich toch nog steeds op avontuur wannen en 'enthousiast' zijn. Langzaam bekruipt me toch weer het gevoel dat de film toch niet helemaal gaat worden wat ik hoop.

Maar dan toch...niet in beeld maar wel als nasleep komt de infanterieaanval voorbij van Frank's kameraden. Geestdrift die niet de kop ingedrukt is, maar ronduit vermoord. Langzaam sterft het avontuurlijk, en neem bittere ernst over, vooral in de aanloop en tijdens de noodlottige aanval op The Nek. Zinloos, nutteloos, kansloos. Het is de aanloop naar een fnuikend hoogtepunt begeleid door de droeve en trage tonen van Albioni's Adagio. De temperatuur stijgt langzaam en een brok vormt zich in mijn keel tijdens die laatste martelende momenten waar Frank het ergste probeert te voorkomen, een tragisch einde en vergeefs offer, waarna de film abrupt afgelopen is en zijn anti oorlogsbeeld onderstreept. Een treffend en indrukwekkend einde waar de film langzaam naar.toe bouwt. Slik!

Na de film doe ik een greep in cd-kast waarop ik andermaal, met een Glenlivet in de hand, Adagio in G minor van Tomaso Albinoni zit te luisteren, de trage tonen geladen met tragiek die tranen in mijn ogen doen opwellen. Woorden schieten toch te kort wat de film eigenlijk met terugwerkende kracht doet, wellicht is het de magistrale keuze voor de melodie Albinoni, of is het toch de mengeling van onbezonnenheid en werkelijkheid. Achteraf verbaas ik me dat de film, met zijn afloop, me toch nog zo aangrijpt, net als dat het bijna 30 jaar terug deed