Les Demoiselles Ont Eu 25 Ans (1993)

In deze documentaire filmt wijlen Agnès Varda - weduwe van Jacques Demy - de festiviteiten die plaatsvonden in 1992 in het Franse stadje Rochefort naar aanleiding van het vijfentwintigjarig jubileum van Les Demoiselles de Rochefort (1967) . Het is een terugblik naar de tijd van de opnames - 1966 - wat een cultureel en hoogtepunt tout court betekende voor het slaperig stadje dat Rochefort was. De burgemeester komt daarbij - anno 1992 - vertellen welk een positieve gevolgen de film heeft gehad voor de economische relance van Rochefort.

Het is een docu waarin nostalgie in de lucht hangt - uiteraard. Voor de gelegenheid heeft men de overlevenden uitgenodigd: Catherine Deneuve, componist Michel Legrand (overleden in 2019) en een rits crewleden. Ontroerende momenten zoals de herdenking van de in het jaar van de in 1967 verongelukte actrice - en zus van Deneuve - Françoise Dorléac en de op dat moment recentelijk overleden Jacques Demy. Maar bovenal is deze docu toch ook een ode aan het stadje en haar inwoners die in 1966 het evenement van hun leven meemaakten. De beelden van de kermis in Demy’s film blijken achteraf gezien een gigantische home video voor de inwoners waarover ze niet uitgepraat raken, gekruid met al even roerende anekdotes.

Deze documentaire dateert van 1992/93, wat betekent dat er sindsdien alweer 28 jaar verstreken zijn, nog meer dan het gevierde jubileum dus, en is op zich ook al een stuk jaren negentig nostalgie geworden wanneer je het uiterlijk van de interviewees bekijkt, alsook het moment dat één van de inwoners trots een videocassette van de Demoiselles film bovenhaalt en bekent dat ze die altijd en overal met zich meedraagt.

Erg leuke docu met inderdaad (zoals Bobbejaantje al zegt) ontroerende beelden van hoe de bewoners van Rochefort zich de opnames herinneren, maar ook de achter-de-schermen-filmpjes die Varda zelf in 1966 maakte zijn goud waard: Demy en Legrand aan de piano, Deneuve en Dorléac die de zusterlijke banden aanhalen, Demy over de aanwezigheid van Kelly, en het oefenen van het samen dansen van Deneuve, Dorléac, Chakiris en Dale – je kunt je voorstellen dat iedereen bij het draaien ondanks het harde werken enorm veel plezier heeft gehad. En bij die reacties van de bewoners uit Rochefort moest ik ook denken aan al die inwoners van Sainte-Sévère-sur-Indre die nog regelmatig naar Jour de fête kijken: "niet vanwege de film zelf, want de grappen kunnen we onderhand wel drómen, maar om te zien hoe ons dorp er in 1947 uitzag." Je zou wensen dat elke favoriete film een reünie als deze kreeg, met een cameraploeg in de aanslag.