Pieces of a Woman (2020)

Uitstekende film over een vrouw die tijdens de bevalling haar baby verliest. Een mooie, intieme en ook wel indringende openings-scene die 1/4 van de film beslaat. De rest van de film weet deze toon vast te houden met een aantal sterke scenes (ook zeker te danken aan het acteerwerk). Verder een aangenaam, rustig tempo.

De Hongaarse regisseur Kornél Mundruczó opent Pieces of a Woman met een ijzingwekkende registratie van een bevalling van een uiteindelijk doodgeboren kind, om de film daarna pas werkelijk te laten beginnen.

De bevallingsscène duurt, wat zal het zijn, twintig, vijfentwintig minuten, en al die tijd is de camera zo dichtbij dat je de strijd tussen leven en dood zelf kunt meevoelen. Het ene moment is er leven: een blik van verstandhouding tussen moeder (Vanessa Kirby) en vader (Shia LaBeouf), de helende muziek van Sigur Rós op de achtergrond. Het andere moment is er dood: de huid van de pasgeboren baby verkleurt, hulpdiensten komen te laat. Er is alle reden voor kijkers om diep betrokken te raken. Zeker als even na de bevallingsscène blijkt dat de aanwezige vroedvrouw (Molly Parker) wordt aangeklaagd wegens nalatigheid.

Verder lezen

Mooi maar triest drama over een stel dat tijdens een thuisbevalling hun baby verliest.

Uitstekend acteerwerk, sfeervolle muziek en opvallend frivool camerawerk voor een verder vrij sobere film. Er zitten een aantal hele mooie ‘one-shot scènes’ in, waarvan vooral de openingsscène behoorlijk indruk maakte. De film weet het niveau van die intense eerste 20/25 minuten daarna niet meer te evenaren maar blijft ondanks dat voor de rest van de speelduur toch een bovengemiddeld sterke dramafilm, om uiteindelijk tot een bevredigend einde te komen. Afgerond naar boven kom ik op 4 sterren.

Sterk drama dat zich toespitst op het verlies van een kind tijdens de bevalling. Een thuisbevalling dan nog wel waarbij ik me kan voorstellen dat eventuele schuldgevoelens de kop kunnen opsteken wanneer het fout gaat in die zeldzame gevallen. Die schuldvraag komt niet zozeer aan bod, maar spitst zich vooral toe op de relatie die stilaan uiteen spat.

Het begin is ijzersterk. Het is alsof je de bevalling vanaf het begin tot einde meemaakt. Zo snel gaat het nu ook weer niet, maar 20 minuten neemt die scène in beslag. Het geeft je het gevoel van betrokken te zijn en te worden in het hele gebeuren.

Nadien begint de rouwperiode die voor beide ouders en oma (die nadrukkelijker op de voorgrond treedt) anders wordt ingevuld. Men groeit uit elkaar en dat wordt met enkele metaforen ook duidelijk gemaakt met de onafgewerkte brug, de verdorde planten en de rommel in huis. Het leven gaat door, maar voor de ouders blijft de tijd stilstaan. De één verliest zich in haat en het aanspannen van een rechtszaak tegenover de vroedvrouw, de ander zoekt begrip en verwerkt het rouwmoment in zichzelf terwijl de man dan weer (seksuele) affectie mist ...

Vond het einde ook wel knap waarbij haat en - ik gebruik het sterke woord - hebzucht aan de kant wordt geschoven door vergeving en zelfreflectie. De relatie daarentegen is voorbij ... Sterke film!

Mooie film over verlies en hoe mensen hier zeer verschillend mee om gaan! En dit prachtig geacteerd, inderdaad eindelijk nog eens een sterke film op Netflix, gebeurt iets te weinig....

Er zijn veel betere films gemaakt over stellen die rouwen over het verlies van hun baby. Tijdens het eerste half uur volgen we hoe Martha [Vanessa Kirby] bevalt van een dochter, daarbij ondersteund door haar partner Sean [Shia LaBeouf] en een plaatsvervangende vroedvrouw [Mollie Parker]. Mudruczó wil ons blijkbaar laten zien hoe fysiek en lichamelijk zwaar een bevalling kan zijn, maar het is stomvervelend om naar te kijken, ook al omdat de uitkomst niet zo verrassend is. Daarna krijgen we de scènes waarin Sean en Martha van elkaar vervreemden en ze elk op hun eigen manier proberen hun verlies te verwerken. De vroedvrouw wordt aangeklaagd, familie bemoeit zich overal mee en ondertussen hobbelt Martha verdoofd in het rond. Niets nieuws onder de zon, maar het is best aardig geregisseerd en de ontknoping kan er ook mee door, ook al voelt het een tikje geforceerd aan. Goed geacteerd, met name door Kirby en Burstyn (als Martha's moeder).

Het eerste half uur is erg intens en (ik denk ook) vrij realistisch. Vrij naar om te zien, maar ik ben sowieso al niet echt een fan van bevallingen zien. Alles daarna echter is eigenlijk op een bepaalde manier vrij voorspelbaar en wat platgetreden. Een koppel dat elkaar kwijtraakt, een vrouw die met het verlies moet dealen, bladiebla. Hoewel het op zich sfeervol in beeld is gebracht en ook wel prima is geacteerd weet het eigenlijk niet zo te boeien. Teveel films die al min of meer hetzelfde hebben gedaan over hetzelfde of een vergelijkbaar onderwerp.

Daarnaast vond ik het nogal vreemd dat Ellen Burstyn haar moeder was, leek eerder haar oma, maar goed dat is een detail I guess.

Verder eigenlijk maar weinig over te melden. Vast een film die hoge ogen gooit door het zware onderwerp, dat zie je wel vaker, maar waar ik persoonlijk niet erg door geboeid was.

3*

Een film over twee mensen die een persoonlijke tragedie beleven en laat zien hoe zij hun leven daarna moeizaam weer oppakken. Van die tragedie die een thuisbevalling betreft, wordt de kijker heel intens deelgenoot gemaakt. Indrukwekkend. Het is met name de beklemmende enscenering van dat moment die maakt dat de tragedie op het netvlies gebrand blijft.

In een 20 minuten durende scène volgen we de twee personages vanaf de eerste weeën en de aankomst van de vroedvrouw tot de geboorte. De camera cirkelt gedurende die 20 minuten in een gelijkmatig tempo maar ook heel dynamisch om de drie personen heen. Daarbij beweegt de camera zich vaak dicht op het gebeuren en intensiveert daarmee de spanning en de hectiek van het moment. Het is een overweldigende entree van de film.

Er wordt goed geacteerd. Vanessa Kirby en Shia LaBeouf spelen hun rollen als getormenteerde ouders voortreffelijk. Ellen Burnstyn doet dat in haar rol van moeder en schoonmoeder evenzo. Het is alleen jammer dat zij hun acteergeweld in een weinig indrukwekkend script moeten verrichten.

Na de zeer intense opening glijdt de film langzaam af naar een alledaags drama vol overdadige clichés, vermoeiende metaforen (veel bruggen, veel ijzige watermassa’s en veel appels) en een score die amper raakvlakken heeft met de handelingen op het scherm. Het absolute dieptepunt is een theatrale monoloog van Ellen Burnstyn die heel geforceerd een verhaal tevoorschijn trekt dat afkomstig is uit haar persoonlijke Holocaust-archief. Een verhaal waarmee ze haar depressieve dochter de boodschap geeft om niet op te geven. Over the top en tenenkrommend. And the Oscar goes to…

Toch is Pieces of a Woman het aanzien waard. De opening is ijzersterk. Er wordt erg goed geacteerd. Er zijn voldoende aangename scènes, waarvan enkele zelfs door merg en been gaan. Daartegenover plaatst de film eveneens een grote hoeveelheid banaliteiten, die zonder enige bezieling over de kijker wordt uitgestort.

Laat ik het zo zeggen: van Pieces of a Woman blijft vooral de ijzersterke opening positief in het geheugen hangen.

Gewoon waardeloos! Heel jammer had zoveel verwacht met het aantal sterren dat hier wordt gegeven . Hele saaie film. Alleen de laatste 30 min lijkt het op wat maar wat een misser zeg

Kornel Mundruczo

Jupiters Moon is een geweldige film en dan naar Amerika gaan is mooi maar ook gevaarlijk. Hij slaagt dan ook maar half en het is vooral door zijn visuele stijl dat dit een boeiende film is geworden.

Het is duidelijk een mix tussen Europese arthouse cinema de show don’t tell manier van vertellen en het Amerikaanse tell don’t show. Waardoor bepaalde scenes niet geweldig werken. De moeder die iets te nadrukkelijk Shia zijn personage haat, maar een hoop werkt gelukkig ook wel. De geboorte scene en de babyfoto werken goed. Ook brengt hij ook veel rust en gevoel in de film door de cameravoering.

Het is aan de ene kant slim maar ook jammer dat hij kiest voor een wat typisch drama scenario. Jupiter deed vermoeden dat hij ook echt wat nieuws qua plot en visuals kan maken. Maar het is vanuit carriere oogpunt een slimme keus. Hopelijk kan hij meer vrijheid creeeren in de states en dan zie ik nog wel een klein meesterwerk van hem voorbij komen.

Prima film dat doet hopen op nog mooiere films van de Hongaar.

3.5 sterren

Jammer van het einde. Voor de rest wel een goeie film vindt ik Zelf

Film die tegen het eind echt focus verliest en wegzakt. Het begin is ijzersterk. De korte introductie, natuurlijk die éne scène (prachtig afgesloten, al voel je als kijker direct dat het shot daar eindigt), maar ook kleine momenten daarna als Martha op het werk verschijnt en je alle collega's vooral ziet omkijken (om gevolgd te worden door een wat vreemde scène op haar eigen kantoortje). Zolang het maar gaat over het verdriet en de afstand die ontstaat tussen de partners is deze film enorm sterk, ondersteund met sfeervolle beelden en muziek en zonder al te veel vals drama. Ook door het sterke acteerwerk van Kirbu en LaBeouf die af en toe een uitbarsting hebben maar veel vaker het met hun blikken en kleine gebaren moeten doen. En dat wonderwel zeer goed doen. Al die maffe symboliek met die brug bijvoorbeeld en het weer naar vriezen en later dooien vergeten we gemakshalve dan. Leuk voor docenten filmwetenschappen om dat uit te leggen, maar toch wel wat simpel en goedkoop.

Jammer alleen dat op den duur andere zaken de overhand krijgen. Die rechtszaak (ook matig uitgewerkt en nogal vreemd, als kijker had je nergens het idee dat die vroedvrouw iets geks had gedaan), de vete tussen LaBeouf en zijn schoonmoeder. Allemaal groots drama dat ook nog eens de focus weghaalt bij de sterke punten en simpelweg echt afbreuk doet aan de film. En dat duurt toch zeker drie kwartier, echt een fors deel. Op basis van het eerste uur had deze film echt en topscore verdiend maar ze snijdt zich in d'r eigen vingers. 3,5*.

Pas na een half uur of zo komt de titel van de film in beeld. Het vormt tevens de scheidslijn tussen een zeer intens openingsgedeelte (de bevalling) en een wat meer gelijkmatig tweede deel (de desintegratie in slow motion van een huwelijk), waarin de emoties nog steeds af en toe hoog oplopen.
Een film met een indrukmakend verhaal en superb acteerwerk. Ik schrijf regisseur Kornél Mundruczó en actrice Vanessa Kirby alvast bij op mijn lijstje favorieten voor een Oscar.

Kornél Mundruczó heeft in Hongarije een uitstekend cv weten op te bouwen. Van enkele degelijke drama's leek hij een aardig budget te bouwen om zich te storten in grotere en duurdere projecten. Van de fantastische en betoverende White God en de haast Hollywood-aandoende Jupiter's Moon. Nu is Mundruczo het ook gaan zoeken in Amerika maar neemt hij qua spektakel wel weer wat gast terug naar zijn vroegere periode.

De gekozen acteurs zijn al goed geplaatst; Shia Labeouf als koppige brugconstructor en Vanessa Kirby als huisvrouw. Ze krijgen een kind en dit resulteert zich in een bijna 20 minuten durende bevallingscene dat wil sprankelen van de hoop, ondanks Martha de pijn had onderschat. Ze worden bijgestaan door de vroedvrouw en de pijn wordt groter als het kind al snel overlijdt.

Ik had verwacht dat Pieces of Woman net zo zwaar en uitzichtloos zou zijn als titels als Tonio of Antichrist, maar dat viel nog wel reuze mee. De ouders proberen zich erdoorheen te zetten en de rouw wordt hier eigenlijk op een meest subtiele wijze neergezet. Ruzies, vreemdgaan, roekeloos gedrag, terughoudendheid... De film richt zich echter voornamelijk op het social media-schandaal van de vroedvrouw en dat de ouders worden gedwongen om een beschuldigende vinger op te heffen. Het onderwerp lijkt een goede opzet, maar toch komt het een beetje droog en standaard open. Alsof 1 en 1 2 is om bij het tijdsgeest te blijven. De rechtszaak vond ik wel sterk neergezet, maar de reactie van Martha tijdens het proces.... dat was natuurlijk ook te verwachten.

Mondruczo heeft niet bepaald een hoogvlieger gemaakt. Daar waar hij in Hongarije nog wel veel dieper in de psychologie ging, speelt hij hier wat meer met de tijdsgeest en wordt het te stereotype. Dat deze film is gebaseerd op een soortgelijke eigen trauma van hem was nog wel een sterke opzet en de acteurs doen het erg goed, maar de uitwerking is soms nog wel ietwat cheesy.

Desondanks een goed probeersel.

3,0*

Ik sluit me vooral aan bij mjk87 hierboven. Maar waardeer het wel iets minder. Dit vooral door de teleurstellende 2de helft.

Het begin met de bevallingsscene en daaropvolgende weemoed is ijzersterk zowel geacteerd als vormgegeven. Maar het hele lawsuit gebeuren is totaal niet overtuigend en lijkt vrij onzinnig. Vooral als het dan ook nog eens op deze manier afloopt. Misschien dat het in de VS logischer lijkt of zo? . Dat verpestte jammer genoeg de film voor mij.

Liefde of a Woman is een krachtige film met uitgestrekte scènes en sterke dialogen. De sfeer is goed voelbaar wat het geheel zeer realistisch en tastbaar maakt. Ondanks de perikelen omtrent meneer LeBeouf zet hij als sterke acteur toch weer duidelijk zijn stempel.

Wat een glansrol van Vanessa Kirby, ik wens haar van harte een Globe- of Oscarnominatie toe. Martha's interne strijd is enorm voelbaar en gaat door merg en been omdat Kirby de rol echt lééft. En dan die bevallingsscène. Erg knap.

IJzersterke openingssequentie en eigenlijk alleen daarom al de moeite van het kijken waard. Het vervolg van Pieces of a woman had mij op zich nog steeds wel mee, maar toch laat de film ook veel liggen. Het scenario mist focus, de teksten zijn niet scherp genoeg, de muziek is te gemakkelijk (in het begin sprong mijn hart nog op bij Sigor Rós). Daar staan losse momenten tegenover die alsnog indruk maken en ook de haarscherpe en stijlvaste cinematografie. Een beetje een gemengde zak dus, of anders gezegd: appels en misperen. Die boom aan het eind leek me minstens tientallen jaren oud trouwens dus deze vlieger van Mundruczó ging ook al niet op. Rationeel neigt het allemaal misschien eerder naar de drie, maar gevoelsmatig is het toch echt dat halfje meer.

Een thema dat sowieso al de moeite is om te vertellen. Hoe je omgaat met het verlies van een kind en wat het effect is op je relatie, hoe iedereen anders reageert, de zoektocht naar een verklaring of een schuldige. De film schenkt ook veel aandacht aan de bevalling. Ook al duurt dat in het echt vele uren langer, is het met meer dan 20 minuten toch een lange indrukwekkende scène. Niet alleen laat Vanessa Kirby (die zelf geen moeder is trouwens) haar acteertalent zien. Het is zo meeslepend dat de impact erna vrij groot is.

Dan krijgen we het verwerken dat wat zoeken is en toch een pak rustiger dan de opening van de film. Niet dat het in elkaar zakt als een pudding, maar de impact van voordien is wel wat verdwenen. Het einde zet dat voor een deel wel terug recht.

Dit was een tegenvaller. Misschien was ik afgestompt door een paar Fast and Furious-films in de afgelopen dagen, maar op een of andere manier wist de film me nergens te raken. De veelge(n/r)oemde openingsscene was op zich knap gedaan, maar ik was niet zo onder de indruk als vele anderen, en ik vond het eigenlijk gewoon onnodig lang duren. En daarna volgt een onsamenhangend script, veel vreemde plotontwikkelingen, en verveelde ik me ronduit.

Een paar dingen sprongen eruit:
-Het camerawerk - veel close-ups van degene aan het woord, terwijl je juist benieuwd bent naar de reactie van de ander. Waarschijnlijk een bewuste keuze, maar niet een logische en ook niet te rechtvaardigen.
-Het plot: veel losse lijntjes (al vaak genoemd hier), vaak heel onbevredigend. Vooral: hoe kan de relatie van het stel zo makkelijk breken? De rol van de moeder hierin is ook erg vreemd en er wordt weinig duidelijk. Ook de karakterontwikkeling van Martha vind ik niet echt geloofwaardig, en de keuze om weinig tot niets op te helderen van de redenen voor haar gedrag vind ik een slechte. Die speech in de rechtzaal was er één uit het Hollywood-boekje en maakte erg weinig indruk.
-De rollen: die advocaat/nicht bijvoorbeeld heeft een vreemde rol in het verhaal, een vreemd lijntje. Ook een vreemde (en slechte!) rol van Iliza Schlesinger, die trouwens vooral comedian is en dat stukken beter doet wat mij betreft.

Al met al een vreemde film van Mundruczó, die veel beter kan. Ik kreeg vooral de indruk dat hij zijn Hongaarse arthouse-intenties moeilijk verenigd kreeg met Hollywood, dus misschien geef ik hem een volgende keer nog eens een kans.

Sterk.

De 'intro' - zijnde de bevalling en de aanloop ernaartoe - is geweldig. Ontzettend goed in beeld gebracht én geacteerd. Zonder al te veel franjes, maar wel enorm efficiënt verfilmd. Die scène komt binnen en is meteen ook het hoogtepunt van de film. Veel beter had men dat stuk niet kunnen maken.

Dan valt een kleine break - de filmtitel - en ontvouwt zich een wat meer standaard drama over verwerking. Het is spijtig dat er ook ongenuanceerde zaken tussen zitten zoals die (schoon)moeder en het pushen tot een rechtszaak. De focus blijft gelukkig wel gewoon op de personages waar het om draait. Vanessa Kirby zet een dijk van een rol neer - wellicht in mijn top 10 van beste acteerprestaties, mocht ik er één maken. Alleen al om die reden moet je deze gezien hebben.

4

Hm, het was niet mis deze film, maar hij mocht toch wat korter geweest. Zeker het middenstuk vond ik toch wat minder. Zeker het begin vond ik wel erg goed. De cast deed het wel goed en verder zag het er prima uit.

Het was niet slecht, maar ook niet waw.

Film begint met een voorheen nooit geziene dramatische bevallingsscène van ruim 20 minuten. Een eerste sein om u in te leven in heel wat emoties en af en toe een nagenoeg ondraaglijke spanning.

Nadien komt het verwerkingsproces aan bod en hier heeft de cineast wel wat moeite om de klassieke cliché's van het genre te ontwijken. Toch zijn er heel wat mooie momenten weggelegd waarin de vrouw, schitterend vertolkt door Vanessa Kirby, op haar manier, en zonder nog meer belastende inmenging, haar verdriet tracht te overwinnen.

De film krijgt een mooie en zeer menselijke afronding, vol emotie in de rechtszaal.

Geen absolute topper maar toch een prijzenswaardig werk.