Pieces of a Woman (2020)

Ben voorlopig aanbeland bij minuut 25 en toen op FIN gedrukt.

Tja,... waar zal dit heen gaan... ben niet zo'n fan meer van dramafilms om het drama.

Catch my drift?

Bij mij gaat hij wel op de watchlist, ik vond White God erg fijn. Jupiter Holdja was voor mij weer iets minder, maar hopelijk kan ik dit weer meer waarderen.

Dat Kirby erin zit is wat mij betreft ook een bonus. Laatst nog Julie gekeken, fijne actrice.

Ijzersterke bevallingsscene. Je ziet de pijn, inleving en liefde ervan afspatten. De vroedvrouw speelt haar rol ook uitmuntend. Heb mij elke seconde ingeleefd in het verhaal. Ik begrijp alleen totaal niks van het einde.(spoiler alert! Bij de volgende zin)

Wie kan mij vertellen wat het einde nou betekend?

Zouden ze dan weer samen zijn? Heeft Martha nou ineens wel een kind?

Uitstekende film over een vrouw die tijdens de bevalling haar baby verliest. Een mooie, intieme en ook wel indringende openings-scene die 1/4 van de film beslaat. De rest van de film weet deze toon vast te houden met een aantal sterke scenes (ook zeker te danken aan het acteerwerk). Verder een aangenaam, rustig tempo.

mistura, je kunt een tekst als spoiler markeren door de tekst te selecteren en dan boven het tekstvak bij al die icoontjes op het uitroepteken te klikken. Of er eerst op te klikken en dan in het midden typen tussen die haakjes

Wat een openingsscene, en het leek of het in één shot is gefilmd! Was er niet goed van. Uitmuntend acteerwerk, uitstekend camerawerk...Top-drama!

déjà vu (klik)

Edit: net iets te snel gestemd want de opzichtige symboliek zit me wat dwars. Maar vond hem dus wel sterk. 74 %

Eindelijk weer eens een goede nieuwe film op Netflix. Grijpt je bij de strot. Goed geacteerd, goede regie, goed tempo.

Waarom worden er toch zo weinig goede films gemaakt?

De Hongaarse regisseur Kornél Mundruczó opent Pieces of a Woman met een ijzingwekkende registratie van een bevalling van een uiteindelijk doodgeboren kind, om de film daarna pas werkelijk te laten beginnen.

De bevallingsscène duurt, wat zal het zijn, twintig, vijfentwintig minuten, en al die tijd is de camera zo dichtbij dat je de strijd tussen leven en dood zelf kunt meevoelen. Het ene moment is er leven: een blik van verstandhouding tussen moeder (Vanessa Kirby) en vader (Shia LaBeouf), de helende muziek van Sigur Rós op de achtergrond. Het andere moment is er dood: de huid van de pasgeboren baby verkleurt, hulpdiensten komen te laat. Er is alle reden voor kijkers om diep betrokken te raken. Zeker als even na de bevallingsscène blijkt dat de aanwezige vroedvrouw (Molly Parker) wordt aangeklaagd wegens nalatigheid.

Verder lezen

Dit is geen miskraam. Dit is een bevalling van een stilgeboren kind. Misschien denk je, what's in a name, maar voor veel vrouwen is het woord miskraam in deze context best wel kut.

Dank voor de reactie en ik zal even privé reageren.

Mooi maar triest drama over een stel dat tijdens een thuisbevalling hun baby verliest.

Uitstekend acteerwerk, sfeervolle muziek en opvallend frivool camerawerk voor een verder vrij sobere film. Er zitten een aantal hele mooie ‘one-shot scènes’ in, waarvan vooral de openingsscène behoorlijk indruk maakte. De film weet het niveau van die intense eerste 20/25 minuten daarna niet meer te evenaren maar blijft ondanks dat voor de rest van de speelduur toch een bovengemiddeld sterke dramafilm, om uiteindelijk tot een bevredigend einde te komen. Afgerond naar boven kom ik op 4 sterren.

Hmm. Zet ik op mijn kijklijst.

Ik hoop wel dat de film niet afschrikt voor thuisbevalling. Ik, en nog steeds de meeste Nederlanders met mij, moet er niet aan denken dat dit afschrikt van het idee van thuisbevalling. Bevallen thuis in Nederland is, buiten onvermijdelijke ongelukjes en medische contra indicaties, nog steeds heel gewoon en heel gezond (gezonder dan je kind ter wereld brengen in een gebouw ver weg vol met zieken).

Uitstekende film met goed acteerwerk, waarin ook heel veel impliciet wordt verteld. Het eerste gedeelte grijpt je bij de strot, het latere gedeelte speelt zich meer af in een waas (waarin de personages ook verkeren).

Is er in Nederland ooit een vroedvrouw veroordeeld tot een gevangenisstraf? Nee, dacht het niet. Daarvoor moeten we naar het ontspoorde land van de (niet zo) verenigde staten waar er meer advocaten zijn dan dokters. Je wordt daar dan ook voor het minste geringste aangeklaagd. In Amerika zal deze film dan ook niemand een wenkbrauw optrekken bij het zien van deze film. Dat deel buiten beschouwing gelaten en kijkend naar de emotionele gebeurtenissen die plaats vinden in de familie is het wel heel sterk en overtuigend geacteerd.

Wat ook aardig was was hoe de appel als rode draad door de film heen liep. Goede film maar vanavond weer iets luchtiger.

Sterk drama dat zich toespitst op het verlies van een kind tijdens de bevalling. Een thuisbevalling dan nog wel waarbij ik me kan voorstellen dat eventuele schuldgevoelens de kop kunnen opsteken wanneer het fout gaat in die zeldzame gevallen. Die schuldvraag komt niet zozeer aan bod, maar spitst zich vooral toe op de relatie die stilaan uiteen spat.

Het begin is ijzersterk. Het is alsof je de bevalling vanaf het begin tot einde meemaakt. Zo snel gaat het nu ook weer niet, maar 20 minuten neemt die scène in beslag. Het geeft je het gevoel van betrokken te zijn en te worden in het hele gebeuren.

Nadien begint de rouwperiode die voor beide ouders en oma (die nadrukkelijker op de voorgrond treedt) anders wordt ingevuld. Men groeit uit elkaar en dat wordt met enkele metaforen ook duidelijk gemaakt met de onafgewerkte brug, de verdorde planten en de rommel in huis. Het leven gaat door, maar voor de ouders blijft de tijd stilstaan. De één verliest zich in haat en het aanspannen van een rechtszaak tegenover de vroedvrouw, de ander zoekt begrip en verwerkt het rouwmoment in zichzelf terwijl de man dan weer (seksuele) affectie mist ...

Vond het einde ook wel knap waarbij haat en - ik gebruik het sterke woord - hebzucht aan de kant wordt geschoven door vergeving en zelfreflectie. De relatie daarentegen is voorbij ... Sterke film!

Deze film word wel redelijk hoog gewaardeerd. Dat is aan het verhaal niet af te lezen. Want het verhaal spreekt mij nou niet echt aan om de film te gaan zien.

hankdigger Ik zeg ook niet dat het een slechte film is maar dat het verhaal mij niet aanspreekt. Niet mijn genre

Symboliek is zoals al eerder hier wordt aangegeven inderdaad iets te opzichtig, maar desondanks greep me dit toch wel aan. Ook het verhaal over rouwverlies dat ontspoort in drank en drugsgebruik, vreemdgaan en scheiding klinkt clichématig, maar Mondruczo houdt de boel op de rails. Mooie rollen van Krirby en Burstyn. LaBeouf vind ik doorgaans een vervelende acteur, maar deze rol is wel iets dat bij hem past en goed doet.

4*

Mooie film over verlies en hoe mensen hier zeer verschillend mee om gaan! En dit prachtig geacteerd, inderdaad eindelijk nog eens een sterke film op Netflix, gebeurt iets te weinig....

Er zijn veel betere films gemaakt over stellen die rouwen over het verlies van hun baby. Tijdens het eerste half uur volgen we hoe Martha [Vanessa Kirby] bevalt van een dochter, daarbij ondersteund door haar partner Sean [Shia LaBeouf] en een plaatsvervangende vroedvrouw [Mollie Parker]. Mudruczó wil ons blijkbaar laten zien hoe fysiek en lichamelijk zwaar een bevalling kan zijn, maar het is stomvervelend om naar te kijken, ook al omdat de uitkomst niet zo verrassend is. Daarna krijgen we de scènes waarin Sean en Martha van elkaar vervreemden en ze elk op hun eigen manier proberen hun verlies te verwerken. De vroedvrouw wordt aangeklaagd, familie bemoeit zich overal mee en ondertussen hobbelt Martha verdoofd in het rond. Niets nieuws onder de zon, maar het is best aardig geregisseerd en de ontknoping kan er ook mee door, ook al voelt het een tikje geforceerd aan. Goed geacteerd, met name door Kirby en Burstyn (als Martha's moeder).

Aangrijpende film. Inhoudelijk weinig nieuws, dit soort drama is altijd al wel gemaakt. De kracht zit hem in de karakters, in de ontwikkeling die ze de doormaken, in de veranderende verhoudingen. Door uitstekend spel voelt dat allemaal heel vanzelfsprekend aan. Erg overtuigend gedaan. En de film kent een aantal heel sterke scènes. Natuurlijk de bevalling, maar ook de familiebijeenkomst in het huis van de moeder. Schitterende choreografie tussen camera, spelers en huis.

Het eerste half uur is erg intens en (ik denk ook) vrij realistisch. Vrij naar om te zien, maar ik ben sowieso al niet echt een fan van bevallingen zien. Alles daarna echter is eigenlijk op een bepaalde manier vrij voorspelbaar en wat platgetreden. Een koppel dat elkaar kwijtraakt, een vrouw die met het verlies moet dealen, bladiebla. Hoewel het op zich sfeervol in beeld is gebracht en ook wel prima is geacteerd weet het eigenlijk niet zo te boeien. Teveel films die al min of meer hetzelfde hebben gedaan over hetzelfde of een vergelijkbaar onderwerp.

Daarnaast vond ik het nogal vreemd dat Ellen Burstyn haar moeder was, leek eerder haar oma, maar goed dat is een detail I guess.

Verder eigenlijk maar weinig over te melden. Vast een film die hoge ogen gooit door het zware onderwerp, dat zie je wel vaker, maar waar ik persoonlijk niet erg door geboeid was.

3*

Het eerste half uur kwam bij mij ook erg binnen . Wat een heftige situatie , ging door merg en been, Kirby zet een zeer indrukwekkend rol neer , en dan dus met name in het begin .

Wat ook knap was dat het niet in te sentimentele trucjes viel .

Soms was rauw ( met als onderwerp Rouw ) en realistisch .

Daarna merkte ik dat ik soms moeite had om mijn aandacht erbij te houden.

Dat is het nadeel nu de bioscoop lijkt te verdwijnen en heel veel soms zeer sterk film materiaal direct naar Netflix gaan , dat had ik ook bij Marriage Story die meteen naar Netflix ging en eigenlijk wel veel beter was , maar rare vergelijking misschien .

Toch zijn het allebei ijzersterke drama’s met Idem acteer werk .

Ruime voldoende , maar geen mega score hier .

3,5 *

Tsja, genre. Wat is het genre? Je houdt dus niet van "zware kost" als genre zeg maar?

Even voor de duidelijkheid, ik heb de film nog helemaal niet gezien. Ik zei in eerste instantie alleen dat ik aan het verhaal bij de filmbeschrijving niet af kan lezen dat het nou zo'n goed gewaardeerde film is, en dat drama niet echt mijn ding is. En ik weet dat drama een heel breed begrip kan zijn. Voor hetzelfde geldt vind ik het wel een mooie film. Maar als ik de beschrijving lees boven bij de film heb ik niet het idee een hele goeie film te gaan zien. En of ik niet van zware kost houd? Dat ligt eraan. Er kunnen best wel films zijn die ik wel goed vind en die toch ook "zware kost" zijn.

Maar is het echt zo raar als ik zeg dat wanneer ik de beschrijving lees niet echt zin krijg om deze film te gaan zien?? De enige reden dat ik hem zou gaan kijken is omdat de film een hoge waardering krijgt, en dat gevoel krijg ik niet als ik de beschrijving lees.

Een film over twee mensen die een persoonlijke tragedie beleven en laat zien hoe zij hun leven daarna moeizaam weer oppakken. Van die tragedie die een thuisbevalling betreft, wordt de kijker heel intens deelgenoot gemaakt. Indrukwekkend. Het is met name de beklemmende enscenering van dat moment die maakt dat de tragedie op het netvlies gebrand blijft.

In een 20 minuten durende scène volgen we de twee personages vanaf de eerste weeën en de aankomst van de vroedvrouw tot de geboorte. De camera cirkelt gedurende die 20 minuten in een gelijkmatig tempo maar ook heel dynamisch om de drie personen heen. Daarbij beweegt de camera zich vaak dicht op het gebeuren en intensiveert daarmee de spanning en de hectiek van het moment. Het is een overweldigende entree van de film.

Er wordt goed geacteerd. Vanessa Kirby en Shia LaBeouf spelen hun rollen als getormenteerde ouders voortreffelijk. Ellen Burnstyn doet dat in haar rol van moeder en schoonmoeder evenzo. Het is alleen jammer dat zij hun acteergeweld in een weinig indrukwekkend script moeten verrichten.

Na de zeer intense opening glijdt de film langzaam af naar een alledaags drama vol overdadige clichés, vermoeiende metaforen (veel bruggen, veel ijzige watermassa’s en veel appels) en een score die amper raakvlakken heeft met de handelingen op het scherm. Het absolute dieptepunt is een theatrale monoloog van Ellen Burnstyn die heel geforceerd een verhaal tevoorschijn trekt dat afkomstig is uit haar persoonlijke Holocaust-archief. Een verhaal waarmee ze haar depressieve dochter de boodschap geeft om niet op te geven. Over the top en tenenkrommend. And the Oscar goes to…

Toch is Pieces of a Woman het aanzien waard. De opening is ijzersterk. Er wordt erg goed geacteerd. Er zijn voldoende aangename scènes, waarvan enkele zelfs door merg en been gaan. Daartegenover plaatst de film eveneens een grote hoeveelheid banaliteiten, die zonder enige bezieling over de kijker wordt uitgestort.

Laat ik het zo zeggen: van Pieces of a Woman blijft vooral de ijzersterke opening positief in het geheugen hangen.

Goede film. Zonder verwachting erin gegaan maar ik werd positief verrast.