Welcome to the Dollhouse (1995)

Dawn is net het hoogtepunt van de film. Heather speelt die rol nagenoeg perfect (Die stem! Die bewegingen!) en in tegenstelling tot jou heb ik niet echt last gehad van het Clark Kent-syndroom. Net die onhandige slungelige bewegingen, die vervelende stem, die zelfs in de '70's kon het niet-kleren maken haar geloofwaardig.

Tja, mischien vind ik niet zo gauw mensen lelijk of dom. In de (ietwat soortgelijke) film Lloyd vond ik de hoofdpersoon beter gecast. Dat is nou ècht een lelijk gnoompje!

Grappige film, iets minder indrukwekkend dan ik hem had verwacht (gezien de regisseur). Matarazzo is erg goed als Dawn en aan de rest van de karakters ga je gaandeweg de film een heerlijke hekel krijgen (vooral die vreselijke moeder). Einde is ook precies goed.

3* (ruim).

Heerlijke gitzwarte komedie over de pijnlijke turbulenties van de onpopulaire puber Dawn Wiener tijdens de brugklasjaren. 'Wienerdog' rules!!!

Voor mij net iets te wrang om echt grappig te kunnen zijn, toch vond ik het een erg goeie film.

Decors, rekwisieten, kapsels en kleding zijn geweldig kitscherig.. Het lijkt wel echt een poppenhuis. Ook subliem geacteerd door Heather Matarazzo.

Ik heb met groot ontzag naar deze film gekeken. Matarazzo speelt fantastisch. Je krijgt als kijker sympathie voor haar. Hoewel sommige van haar acties ondoordacht over komen, kun je ze wel plaatsen. Solondz lijkt als schrijver en regisseur weinig hoop te bieden. Zoals Dawn's oudere broer zegt: High school's better than junior high. They'll call you names, but not as much. Confronterend, zielig, maar o zo overtuigend.

Ik heb de hele film echt een ontzettend medelijden-gevoel gehad, dus overtuigend was het zeker!

Dat zusje was écht vreselijk...

3,5

Wat een schattig zusje! Verder een weinig boeiende film helaas.

Een zwarte comedy, duidelijk van de (vroege) hand van Todd Solondz. Prachtige visuele vondsten ook, dawn met haar lullige brilletje stapt uit bed en blijkt dan een hamer in haar hand te hebben. In en in triest, geen ontsnapping mogelijk. Naar beneden trappen biedt zelfs geen soelaas.

Welcome to the Dollhouse is een originele zwarte comedy van Todd Solondz, de film doet een beetje lowbudget aan maar heeft een goede sfeer en degelijke acteurs.

Het verhaal is met tijden vrij bizar en past perfect thuis in de stijl van Todd Solondz.

Ook het titelnummer vond ik passend en een nummer wat lekker in het gehoor ligt.

Het einde was een beetje te snel, had deze film graag wat langer in zijn speelduur gezien maar niet te min heb ik hier zeker van kunnen genieten

Kortom: Bizarre en leuke zwarte comedy, met vrij zware onderwerpen, goed gekozen muziek en een zeer degelijke cast.

3,5*

Welcome to the dollhouse.

Wrang, zwartgallig, bizar en toch grappig. Woorden die goed passen bij Welcome to the dollhouse en bij Solondz.

Matarazzo speelt op indrukwekkende wijze het meisje Dawn, in wiens leven het allemaal niet echt meezit. Gaandeweg de film kreeg ik steeds meer sympathie voor de hoofdpersoon (alhoewel ze niet altijd vrijuit gaat) en meer walging richting de andere personages. De onderwerpen die voorbij komen zijn soms vrij zwaar, maar passen goed binnen de algehele sfeer die de film met zich meebrengt.

Wat verder opviel was de goed gekozen soundtrack.
Wel gaat het verhaal op een gegeven moment een beetje van de hak op de tak en voelt het wat gehaast aan hier en daar (met name het gedeelte rondom de ontvoering van Missy). Dit is zo'n film die van mij iets langer had mogen duren en nog meer de diepte in had kunnen gaan.
Het einde is dan wel weer oke.

Ik geef 4*.

whaaa

Aardig maar niet overweldigend, daar is het allemaal te vluchtig voor. Het gezins- en schoolleventje van Dawn is wel lekker cru neergezet. Bloedirritant klein zusje dat altijd voorgetrokken wordt en geluk heeft - zelfs tijdens en direct na een kidnapping - de haat/liefde-verhouding met een pestkop, verliefd zijn op een onbereikbare gozer en dat soort coming-of-age dingen.

Dawn is een aandoenlijk personage en de soundtrack mag er ook zijn, vooral bij de overgangen van scenes. Denk alleen niet dat de film me lang bij zal blijven.

Uitstekende fillm over een brugklasmeisje die flink gepest wordt en altijd aan het korste eind lijkt te trekken. Het onmogelijke bestaan van een puber met alle onzekerheden die daarbij komen, komt hier goed naar voren. De humor is zwart, sarcastisch en bijtend. Heather Matarazzo is erg goed en ook erg goed gecast.

Ik was nogal huiverig voor deze film omdat ik nog altijd een vieze nasmaak heb na Solondz' Palindromes, maar degene van wie ik deze film leende was daar ook geen fan van en verzekerde me dat dit anders zou zijn. En ze had gelijk. Aangenaam, lekker filmpje waar ik anderhalf uur met volle aandacht naar heb zitten kijken. Dat ik geen 4,0* geef heeft echt alleen te maken met dat de film voor mij net dat spectaculaire, mooie of uitzonderlijke miste wat alle films in mijn stemmenlijst boven de 3,5* wel hebben.

Maar dus evengoed een mooie 3,5*. Prettige wegkijker.

'k had deze al een tijdje liggen en me er eens aan gewaagd. 'k vond het een prima tragikomedie met een goeie verhouding tussen de twee genres.

Het acteerwerk was ook van een hoog niveau en het kwam overtuigend over.

De muziek was opmerkelijk, maar wel goed.

Het verhaal kon me ook boeien en viel zeker niet tegen.

'k had niet echt verwachtingen bij deze film, maar 'k heb het me niet beklaagd.

Schitterende film die niet in een hokje te passen is.

Todd Solondz en de zwarte komedie. Dit keer over een buitenbeentje dat door iedereen als vuil wordt behandeld. Wat mij dan wel aanspreekt is dat hij haar ook niet uitsluitend in een slachtoffer-rol duwt. Ze gaat, zeker in eerste instantie, zelf ook niet helemaal vrijuit, de kleine klikspaan. Niet lief. Matarazzo heeft in alles het uiterlijk en de maniertjes voor een rolletje als dit.

Ander pluspunt is dat Solondz zijn film als het ware boven de realiteit tilt, zonder het contact daarmee te verliezen. Het zusje is een engeltje (de muziek wanneer ze weer een dansje inzet!), de broer is een nerd van een andere orde, moeder is onuitstaanbaar en dat zijn dan typetjes, maar het wordt nergens een klucht en je krijgt hoe langer, hoe meer met het meisje te doen.

Als ze uithaalt naar Ralphy, ook niet lief, kan je dat haar nauwelijks nog kwalijk nemen. Het is een zelfde soort reactie als het gedrag van Brandon, zij het wat minder extreem. Daarmee heeft Solondz zijn punt, of één van, gemaakt. Met zijn volgende film kwam hij nog wat scherper voor de dag, maar Welcome to the Dollhouse is een behoorlijke vingeroefening. Pijnlijk, bitter, enz.

In de herziening!

Helaas gaat de waardering dan toch ietsje naar beneden. Voornamelijk een pijnlijk onleuk verslag van het onmogelijke leven van het impopulaire 11-jarige meisje dat er voor een impopulaire 11-jarige nog wel een gecompliceerd liefdesleven op na houdt.

Ongeveer de helft van alle situaties treft doel, maar soms blijft het ook als een losse flodder hangen en al die zuurstokkleurtjes maken het allemaal ook al niet al te realistisch.

In ieder geval vergelijkbaar met "Happiness" al was ik daar ook maar matig over tevreden.

Todd Solonz en ik zullen nooit goede vrienden worden, maar hier kon ik soms nog wel wat mee.

Sterk. Een van de beter coming of age films die ik zag. Solondz is toch echt wel een ontzettend fijne regisseur, van wat ik to nog toe zag. Toch zijn andere werk maar eens opsporen. Btw, dit jaar komt Wiener-Dog uit, met Gerwig in de rol van Dawn. Mattarazzo wees een hervatting van de rol naar het schijnt van de hand. Gelijk het zeer sterke Happiness ook weer eens herzien (smaken verschillen Wendy )

Onderhoudende film met een mix tussen coming-of-age en zwarte komedie. Eigenlijk is het helemaal niet grappig om een jong meisje steeds vernederd te zien worden en eenzaam te zien voelen, maar ze is ook wel pijnlijk naïef en apart met haar acties. Fantastische rol van Heather Matarazzo, die zo overtuigend speelt dat je de film alleen al vanwege haar moet zien. Ik kwam er trouwens ook achter dat Todd Solondz de regisseur van de briljante film Happiness is, iets wat je qua stijl en sfeer goed in deze Welcome to the Dollhouse herkent. Ik leefde mee met Dawn, maar zoals ik al zei waren haar acties soms ook wel stupide. Toch bleef ze sympathiek, helemaal ook omdat iedereen om haar heen echt heel naar was, haar moeder, zusje en juffrouw voorop. De scene aan de eettafel waar ze haar toetje niet krijgt is echt zo sneu. Net als het moment dat de familie de feestvideo kijkt en later ook helemaal niet door had dat ze naar New York was. De film blijft pijnlijk tot het laatste moment. Wel had van mij het deel met de ontvoering eruit gemogen, paste niet goed in de sfeer van de film.

3,5*

Ik vond dit vooral een eerlijke film: de manier waarop Dawn door het leven moet gaan hypothekeert haar toekomst al meteen en Solondz windt daar geen doekjes om. Geen verhaal van het lelijke eendje dat tot een mooie zwaan blijkt uit te groeien. Keihard. Maar eerlijk. En soms grappig, ondanks.

Coming-of-age à la Solondz.

Schaamteloos dus, en lekker cynisch, met een stel etters die geen kans onbenut laten om elkaar een hak te zetten. Of zoals stefan dias het benoemt: een eerlijke film.

Wie de poster voor ogen krijgt, verwacht misschien een olijk filmpje. Maar dan ken je de regisseur nog niet. Tjonge, wat maakt hij er weer een foute boel van. Solondz mag dat, hij heeft de ballen en het vernuft om een zin als "I'm gonna rape you" hilarisch te doen klinken. Ik ken niet veel filmmakers die het hem nadien.

De film drijft verder op geweldige acteerprestaties, met Matarazzo op kop natuurlijk. Het plaatje klopt volledig! Met zo'n snoet - en ik wik mijn woorden - geef je het pesters natuurlijk vrij spel. Een eervolle vermelding ook voor Matthew Faber (het broertje), die qua geekiness Martin Starr uit Freaks and Geeks naar de kroon steekt.

Sure, nerds zijn een makkelijk doelwit. En naar het einde toe verliest de film wel wat van zijn bijtende humor. Blijft wel allemaal entertainend. 3,5*

Lekker vage, droge en inktzwarte film weer van Solondz. De film is vaak hilarisch en hij gaat ook weer echt de provocatieve kant op, maar het knappe is dat de film ook een gevoelige en heel echte kant heeft. Je ziet en begrijpt wel waar iedereens gedrag vandaan komt. Matarazzo steekt er van de cast echt bovenuit met naturel spel. Zo mooi en tegelijk ook pijnlijk hoe overdreven veel zij steeds weer de lul is, ook bij de volwassenen. Haar broer Mark is me er ook wel eentje, haha. En die hele band ook, en Steve als de onbereikbare slungelige puber. Dawns relatie met Brandon is ook wel een heel aparte. 3.5*.

Leuk filmpje, met die typisch ongemakkelijke humor die Solondz kenmerkt. Het eerste shot doet zwaar denken aan het laatste shot van Repulsion, alsof Solondz meteen wil zeggen dat het niet goed gaat aflopen met Dawn. Ze wordt dan ook flink gepest en vernederd (“Why do you hate me?“ “Because you’re fucking ugly”)

Dawn is trouwens zelf ook geen engeltje, met een obsessieve haat voor haar irritante zusje. Geweldige vertolking van Heather Matarazzo. Goed getroffen ook de rol van de nerderige broer.

Leuk! Ik heb mij van begin tot eind vermaakt met deze film. Een boeiend verhaal, goed geacteerd, grappige humor, maar soms ook erg zielig. Ik vind Dawn een interessant meisje, en het zusje vind ik lief. Persoonlijk houd ik wel van films die over buitenbeentjes gaan. Ik geef 4,5*, en ik heb een favoriet erbij!

Na het zien van deze film ben ik een groter liefhebber geworden van het werk van Solondz. Toch kon Welcome to the Dollhouse mij niet enorm bekoren. Paradoxaal maar waar.

De elementen die in het briljante ‘Happiness’ zitten, zijn ook hier aanwezig. Zeer fijnbesnaard, onconventieel, vrijgevochten, eerlijk en doeltreffend gemaakt. Het was bijvoorbeeld genieten als het zusje balletent door de tuin zwierf (knap hoe Solondz iets ‘gewoons’ iets moois kan laten worden)

Toch is dit het voor mij niet helemaal (waar Happiness dat wel is) dat heeft met 2 dingen te maken. Ik had nul emphatie of gevoel bij de hoofdpersoon Dawn. Ik vond het simpel gezegd, maar een naar kutkind (mag ik dat woord hier gebruiken. Enfin ik waag het erop) en de belevingswereld van het ‘nerdie kind’ kan mij ook niet echt interesseren. Eigenlijk precies hetzelfde wat ik bij Anderson’s ‘Moonrise Kingdom’ ook had.

Voor liefhebbers van Wes Anderson’s kinderfilms of Linklater’s high-school-movies is dit echt een aanrader. Voor mij slecht 3 schamele sterren. Puur alleen voor de vorm. Niet voor de inhoud