Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga (2020)

Matige film over een muzikaal duo die mee willen doen aan het Eurovisie Songfestival. Mooie beelden van o.a. de omgeving van IJsland. Vermakelijke personages ingevuld door een leuke cast. Maar net als het echte Eurovisie Songfestival duurt deze film te lang. Hier en daar wel grappig, maar voornamelijk toch aan de flauwe kant.

Dit is een ietwat vreemde eend in de bijt betreft Ferrell films. Je verwacht iets compleet absurdistisch en over de top, maar eigenlijk komt dit sporadisch naar voren. Tegeijkertijd worden een heleboel dingen ook weer zo overdreven serieus naar voren gebracht dat dit op zichzelf eigenlijk al dwaas genoeg is. Ferrell en McAdams hebben overduidelijk lol in hun rol en de film moet het echt van de charmes hebben. Ik maakte me van tevoren ook zorgen of die 2 uur niet veel te lang was. Maar juist doordat de film niet compleet over de top gaat, voelt de film niet fragmentarisch aan en zit er wel een flow in waardoor de film de 2 uur met gemak weet vol te maken.

De liedjes zijn verder ook erg aanstekelijk en niet eens zo heel erg bizar. Hetzelfde geldt ook voor die singalong, erg leuk gedaan. Op deze manier vind ik musical aspecten in films ook prima te behappen.

Eurovision is geen compleet over de top en absurdistische dijenkletser geworden. Misschien had ik wel iets meer willen lachen, want de film had zo zijn momenten. Maar de film is eerder erg lieflijk en aandoenlijk. Dit zal er echter wel voor zorgen dat de film een beetje tussen wal en schip kan gaan vallen. De mensen die van de complete absurdistische films van Ferrell houden zullen dit misschien niks aan vinden en tegelijkertijd zullen romcom liefhebbers wellicht die rare elementen die Ferrell films vaak kennen absoluut niet begrijpen. Songfestival fans zullen ongetwijfeld wel blij zijn met het feit dat de show niet compleet te kakken wordt gezet, al had het misschien op dit gebied wel iets diepgaander gemogen. Je krijgt niet een betere blik achter de schermen dan wat je normaal al op tv hebt gezien.

Ik ben benieuwd hoe de reacties hier zullen gaan zijn.

3,0*

Lollig.

Ja een wedstrijd die al zo belachelijk is in zijn soort kun je eigenlijk niet nog belachelijker maken. Het voelt ook alsof Ferrell het songfestival vooral bewonderd voor zijn vreemdheid en het is dus eigenlijk meer een ode geworden dan een spoof. Ik vond het wel werken. Ferrell is zoals altijd lekker flauw. Lekker lang doorgetrokken ook als hij weer terug naar IJsland gaat. McAdams met haar Bjork stemmetje was ook lekker flauw en geestig.

Op voorhand was ik wat angstig voor die 2 uur. Maar in de praktijk valt het reuze mee met hoe lang het aanvoelt. Toch had het wellicht ietsjes scherper geweest als het ietsjes dichter bij die 90 was gebleven.

Het is een klein smetje op een verder grappige film die waarschijnlijk leuker is als je het songfestival wel eens kijkt. Blijft een mooi land IJsland.

3.5 sterren.

⭐️ 3,5 Leuke film! Lekker fout, maar lekker luchtig. Beter dan ik had verwacht! Goede chemie tussen de hoofdrolspelers, aan het accent kon ik wel snel aan wennen. Mooie shots van het landschap. Er zat één hilarisch moment tussen waarin ik hélemaal stuk ging ! En het ultieme lied, zo mooi (& tekst ook) gezongen wist mij wel te raken. Ik raad deze film zeker aan! My 12 points goes to... Fire Sagaaa!

Zo, hier keek ik als Will Ferrell fan naar uit. Wat kan er nou mis gaan als Ferrell een komedie maakt over het grootste kitch-feest in de wereld? Weinig. En toch is het een matige film geworden.

Ik snap best het Songfestival parodiëren lastig is, want het is al een grote parodie van zichzelf. Maar dan nog had je er zoveel meer van kunnen maken. Ze gingen niet over de top, wat prima had gekund. Dat is hét handelsmerk van Ferrell. Kijk zijn leukste werken als Ron Burgundy of Step Brothers maar eens. En bij het Songfestival had het helemaal gekund met alle gekkigheid. Het is een beetje een halfslachtige mix geworden tussen komedie en romantiek en beide zaken zijn niet goed genoeg uitgewerkt. Ik heb wel een paar keer moeten lachen (met het rad, met de Amerikanen in de slotfase) en richting het einde werkte de romantiek ook wel een beetje, maar het is net niet. Het ligt niet aan Ferrell en McAdams, die doen het hartstikke leuk met veel enthousiasme. Met twee uur duurt de film ook enorm lang voor een komedie, had hier gewoon eens een half uur uitgesneden.

Het eindresultaat is een beetje als een gemiddelde Netflix Original film. Je verwacht er veel van en uiteindelijk blijf je het toch een beetje teleurgesteld achter. Ik heb liever dat ze wat minder films zelf maken, maar dat wat ze maken wel een beetje kwaliteit bezit. Niettemin is deze film best te kijken hoor, daar niet van.

2,5*

Tegenvaller. Flauwe grappen die hooguit voor een glimlach zorgden bij mij. Verbazingwekkend weinig uitleg over het festival (lijkt me nodig voor Amerikanen) en een beetje politieke correctheid over Rusland. De romantische kant(en) en komische kant vind ik geen beiden goed gelukt. Dat de inhoud van het songfestival niet klopt, vergeef ik de makers. Maar een bijrol voor William Lee Adams (wiwiblogs) had voor mij écht niet gehoeven. Muziek past opvallend goed bij het festival.

Ik kijk al sinds ik 10 jaar oud ben ieder jaar naar het songfestival, dus eigenlijk kon ik deze film, ondanks mijn bedenkingen, niet overslaan. De bedenkingen zaten hem toch vooral in het feit dat er Engels in een raar accent gesproken wordt om een Europese taal na te bootsen. Voor Amerikanen werkt dat, voor het Europese publiek toch echt minder.
Afijn, ik heb de film een kans proberen te geven en het feit dat o.a. Jon Ola Sand, Graham Norton en een aantal oud-deelnemers hun medewerking hebben verleend gaf me weer wat hoop.

Het begint nog niet eens zo erg. De scènes in IJsland hebben wel een paar keer voor een (glim)lach gezorgd. Wel is Will Ferrel overduidelijk meer dan tien jaar ouder dan tegenspeelster McAdams, terwijl ze volgens het verhaal dezelfde leeftijd zouden hebben. Brosnan als vader van Ferrel is ook extreem ongeloofwaardig. De film is niet bedoeld als serieuze en bijzonder geloofwaardige film, maar het ging me gedurende de film steeds meer storen. Ik snap dat Ferrel als schrijver en producent een aardige vinger in de pap heeft gehad, maar het had hem gesierd als hij geaccepteerd had dat deze rol, tegenover McAdams de film niet veel goeds doet. Beter had hij een rol als bijvoorbeeld deelnemer van een ander land aan kunnen nemen. De chemie tussen Ferrel en McAdams is dan ook volledig ongeloofwaardig en de hele film lang hoop je dat McAdams dit ook in zal zien. Maar helaas..
Het Eurovisie avontuur an sich is Amerikaans over de top en daarmee gewoon echt niet mijn humor. Het Eurovisie songfestival is al belachelijk en daar hoeft maar subtiel mee gespeeld te worden om het tot grote komische hoogte te brengen. Zo zorgt een McAdams die aan het begin van de act zegt dat haar sjaal zo lang is ervoor dat je minutenlang zit te wachten tot er iets mis gaat met die sjaal. Dan rolt hamster-Ferrel het publiek in met McAdams in zijn kielzog en de muziek speelt gewoon door op de achtergrond, niemand komt de twee te hulp en het publiek raakt niet gewond. Te overdreven en daardoor niet leuk.
Een hoop andere bijzaken slaan de plank ook compleet mis, zoals de Russische kandidaat die maar even gay is om kritiek te hebben op Ruslands lhbt-beleid, maar het personage op geen enkele manier uitdiept en de Amerikaanse toeristen die worden toegesproken op een manier waarop ik een Europeaan nog nooit over Amerikaanse toeristen heb horen spreken.

2,5 ster voor de decors, de grappen die wel geslaagd zijn en de cameo’s.

Redelijk.

Het eerste half uur is prima: één of andere belachelijke intro met ABBA als inspiratiebron voor de hoofdpersonages. De eerste clip waarin Fire Saga figureert, doet het effectief lijken op een parodie. Satire wil ik het nergens noemen, want dat is het op geen enkel moment. Maar nadien neemt de film een bocht, neemt het wat gas terug. En blijkt het een 'lieve' en 'schattige' romcom te zijn met het Eurovisiesongfestival als achtergrond. De Glee-achtige scène waarin godbetert Conchita Wurst en die dikke kip hun ding kunnen doen, tonen aan hoe braaf de film wel niet is. In plaats van dat soort figuren te parodiëren, wordt er beroep op gedaan om de film wat herkenning te geven en dat opgeklopte Eurosong-gevoel van 'wij zijn één en iedereen is blij!' te creëren.

Bon, dat gezegd zijnde, scoort de film op andere vlakken. De tandem Will Ferrell en (de verrukkelijke) Rachel McAdams werkt goed, zeker laatstgenoemde is me de laatste tijd meer en meer aan het overtuigen. Maar de leukste rol komt van Dan Stevens als Russische George Michael, da's echt een goed karikatuur, het is zelfs nog geloofwaardig.

Hoe dan ook, uiteindelijk nog wel behapbaar als tussendoor, maar men had gewoon een dwaze parodie moeten maken en geen middenweg moeten zoeken.

3

PLAY JA JA DING DONG!!!! Achja, als parodie te slap (is dit uiteindelijk ook niet echt), maar wel met wat lollige zaken tussendoor. Dan Stevens als homo uit Rusland, de minister van financiën die wordt neergestoken door een elfje, die agressieve gast in de plaatselijke kroeg die maar 1 nummer wil horen, etc. Ferrell is zoals altijd, soms bijzonder grappig, soms wat te flauw. McAdams blijft mooi, net als het prachtige IJsland. Tegenvaller was dat de te lange speelduur me steeds liet wachten op 'Volcano Man'. Ik dacht echt dat deze briljante plaat hét nummer zou zijn, tijdens de finale in ieder geval. Niet dus.

Wellicht iets te eerbiedig, te lang en net niet mallotig genoeg, maar ik vond dit toch wel een grappige en vooral lieve film. Ferrell en McAdams doen het uitstekend in de hoofdrollen, maar het is Dan Stevens als de Russische inzending die wegloopt met de film. Wat een rol heeft die gast zeg, geweldig. Hij raakt precies de juiste snaar en zijn muzikale intermezzo, het totaal over de top Lion Of Love, is fantastisch fout. Was de hele film maar zo goed.

Ik zou mezelf wel een Songfestivalfan durven noemen, dus was benieuwd wat dit ging worden. Vreesde een beetje voor één groot op de hak nemen door Amerikanen die er zelf weinig van begrijpen maar dat viel nog redelijk mee. Ik denk dat IJslanders erger gekwetst zijn.

Alles op en rondom het Songfestival zelf was, ook door de cameo's en de herkenning eigenlijk nog wel het leukste deel. De scènes tussen Sigrit en Lars en de andere acteurs echter had ik allemaal wel willen skippen. Flauw, kinderlijk, alsof je naar schooltoneel zit te kijken of zo. Heb volgens mij nog nooit een film met Will Ferrell gezien, dus dat zal zijn stijl verder wel zijn, maar kan niet zeggen dat dat me beviel, afgezien van een incidenteel grapje dat wel leuk was.

De Eurovisie optredens van de verschillende landen zijn leuk benaderd en zoals gezegd zitten er voor de kenner wel leuke dingetjes in, de rest, mwe.

2,5*

Ja, wat moet je ervan zeggen. Het is leuk voor de ESF-fans (ondanks enkele ongeloofwaardige ESF-situaties) en zeker de (brave) cameo's van bekende gezichten als Graham Norton en enkele oud-kandidaten zijn leuk voor de kenners. De cameo's van oud-kandidaten zijn overigens samengepropt in één scene, dat meer aanvoelt als een geforceerd sing-along ESF-promofilmpje. Waarschijnlijk was dat nodig om de medewerking en financiering van Jon Ola Sand (executive producer van het ESF én deze film) te garanderen en gebruik te kunnen maken van het 2019-podium en het Eurovisie-logo?

Hoe dan ook, de film zelf is verder nogal raar en lang niet altijd grappig. Dat het ESF en Europa/IJsland vanuit een nogal Amerikaans perspectief worden benaderd is tot daaraan toe, maar ook werkt de film op primair niveau niet echt. Will Ferrell vind ik sowieso al nooit echt grappig, maar ook vind ik hem veel te oud voor zijn rol. Rachel McAdams kan er nog mee door, maar is als tegenspeelster dan weer te jong voor Ferrell.

Het was allemaal wel zoals ik verwacht had, maar eerlijk is eerlijk, het had ook véél slechter gekund.

Een 2,5*

Ben een liefhebber van Ferrel dus dit past goed in mijn straatje. Niet zo zeer een fan van het Songfestival, maar kon de meeste verwijzingen wel begrijpen. Tuurlijk is het flauw, maar voor thuis toch wel een leuke wegkijker. Denk wel dat er meer in het concept had gezeten als ze het verhaallijn met die Rus weg hadden gelaten.

3.5*

Na het matige Holmes & Watson en eigenlijk niet veel betere Get Hard begon ik er haast aan te twijfelen of ik ooit nog een leuke film met Will Ferrell zou tegenkomen , terwijl ik de beste man best hoog heb zitten. Een film over het songfestival leek me echter wel echt iets voor hem, dus ik ging hier met positieve verwachtingen heen kijken.

Ik had wel het geluk dat ik al gelezen had dat dit niet 100% overdreven Ferrell ongein zou zijn, zoals je gewend bent van onder andere Step Brothers, Blades of Glory en Anchorman. Als ik met die verwachtingen was gaan kijken, was dit mogelijk wel wat tegengevallen. De film kent bij vlagen een serieuze ondertoon en de focus gaat geregeld volledig uit naar de romantiek. Toch is de film niet volledig vrij van de debiele humor waar ik op hoopte. Het openingsnummer 'Volcano Man' - en bijbehorende videoclip - van Fire Saga zijn daar eigenlijk al een prachtig voorbeeld van Ook simpele grappen zoals de manier waarop het duo mag deelnemen, de uitvoering tijdens de halve finale en de populariteit van het nummer 'Jaja Ding Dong' zijn leuk. Daar staan overigens ook grappen tegenover die volledig mislukken, zoals Ferrell die met zijn spiegelbeeld in de fontein gaat praten.

Dergelijke mislukte grappen zijn altijd een beetje ongemakkelijk. Gelukkig draait de film dat zelf wel grotendeels recht. Het siert de film dat het daadwerkelijke podium, het typische Eurovision deuntje en Graham Norton als commentator gebruikt worden. Daardoor heerst er wel een redelijk authentieke songfestival sfeer. Een perfecte film? Verre van. Half IJsland vindt het kennelijk fijner om Engels te spreken, de romance tussen Rachel McAdams (die het overigens heel leuk doet) en Will Ferrell komt niet helemaal uit de verf en de film duurt ook net iets te lang. Er had in het middenstuk iets gesneden mogen worden, want de finale (inclusief het autoritje) vond ik wel volledig de moeite waard. Ik heb me prima vermaakt hiermee. Misschien niet helemaal typisch Ferrell, maar wel terug op niveau.

3*

Wel ok.

Eigenlijk had ik er minder van verwacht. Het was ook niet het plan om deze al zo vroeg op te zetten, maar het gezelschap had de film uitgekozen. Ferrell is doorgaans ook niet mijn favoriete komedieacteur, maar dit concept is wel iets wat leuke ideeën op kan leveren.

Ik schrok bij vlagen vooral van de regie zelf, die wat meerwaarde gaf. Sommige scenes zijn namelijk geweldig geschoten. Het is ook zo geregisseerd dat het daadwerkelijk lijkt alsof er een uitzending van het songfestival plaatsvindt. Maar de song-a-long scene was ook heerlijk geschoten moet ik zeggen.

Ferrell speelt hier het type wat ik het liefst van hem zie. Niet al te schreeuwerig, wat menselijker en wat minder flauw dan normaal. Zo kan ik hem veel beter waarderen. Soms wel wat te flauw en te makkelijk, maar het is beter dan wat ik normaal van hem zie. Ik zie hem liever deze types spelen ipv de hele overdreven types.

McAdams doet het ook niet slecht, was wel verbaasd dat ze hiervoor had getekend. Lijkt me als actrice namelijk te hoog gegrepen voor een komedie zoals deze. Maar bon, het was prima. Een aantal bijrollen slagen ook wel, ik heb niet echt een slechte acteerprestatie kunnen spotten in ieder geval.

Ook mooie omgevingen natuurlijk. Zo'n omgeving als bij de Volcano Man-song is ook prachtig om te zien natuurlijk. Jammer dat deze niet al te vaak in beeld komen, maar ik kan me voorstellen dat de kijker niet kijkt voor Scandinavische omgevingen maar voor het Eurovision zelf.

Aardige shows, maar wel wat voorspelbaar op dat gebied. De mankementjes, de foutjes en de ovatie die pas na de show volgt. Het zijn allemaal stukjes die je kan verwachten. Opzicht niet storend, pas tijdens de mierzoete slotfase wordt het echt storend. Jammer dat dat soort eindes nog in gebruik worden genomen.

Grapjes zijn niet al te briljant. Heb niet echt stuk gelegen. Paar keer moeten glimlachen, en dat was het wel. De sterk aangezette accentjes werken niet echt, en de romance is wel erg weinig creatief neergezet. Ook de speelduur is voor zo'n nonsense-gebeuren wel erg lang. Maar het vermaakt allemaal wel gelukkig.

Will Ferrell en Rachel McAdams spelen twee matige IJslandse artiesten die het op miraculeuze wijze schoppen tot inzending voor het Eurovisie Songfestival.

Natuurlijk mag de kijker zich verkneukelen over de dorpse IJslanders, die worden neergezet als aimabele figuren maar uiteraard niet zonder de nodige stereotypering. Van alomtegenwoordige visserstruien tot bijgeloof in elven en zelfs een paar verwijzingen naar incest worden niet geschuwd.

De makers bedienen zich gelukkig niet louter van deze voorspelbare kneuterigheid maar stellen daar een viertal Amerikaanse toeristen tegenover: een kwartet zeer aanwezige jeugdige grootbekken die gedurende de film meerdere malen door Will Ferrell worden aangesproken op hun nare Amerikaanse gewoonten.

De personages van Farrell en McAdams hebben een vriendschappelijke relatie waarvan één van beide hoopt dat het ooit uitgroeit tot meer. Dit is de basis van een voorspelbaar romantisch verhaaltje dat onmogelijk een film zou kunnen dragen.

Gelukkig wordt dat ruimschoots gecompenseerd met de perfecte Eurovision vibe. Het festival wordt zeer treffend neergezet als de over de top, homoseksuele, uitbundige maar uiterst vermakelijke freakshow die het is.

Van de Russische kasthomo tot een grotesk feest in een landhuis waar diverse echte Songfestival artiesten meezingen in een schitterende mashup van bekende Songfestival nummers en typische uptempo gay anthems: de film heeft veel details die allemaal prima uitgevoerd zijn.

Het is jammer dat de film vooral kiest voor cameo's van freakshow artiesten zoals Netta de kip, Conchita Wurst, die spast uit Portugal en nog een paar travestieten. Onze Duncan Laurence, nota bene de winnaar van vorig jaar, doet niet mee. Jammer.

Het is ook prettig dat het verloop van het Songfestival in deze film vrijwel gelijk is aan hoe het in het echt gaat. Van overdreven blije presentatoren met corny grapjes tot en met de puntentelling.

Qua plot komt de film met weinig verrassingen en aan het einde kun je terugkijken op de kleurrijke feelgoodfilm die je vooraf al verwachtte.

Toch vind ik dat er qua humor zeker meer in had gezeten. Dat gevoel heb ik wel vaker met films van Will Ferrell. De bijrol van Graham Norton voelt ook slecht geschreven, in het echt is hij veel snediger.

Het songfestival wordt met fluwelen handschoentjes beetgepakt. Als de film iets minder een ode aan het songfestival was geweest en wat meer scherpe randjes had gehad, had dat misschien wat cameo's gekost, maar vele lachsalvo's opgeleverd.

3 sterren

Ik kan elk jaar wel genieten van de show rond het Songfestival. Op een enkel liedje na is het qua muziek allemaal weinig bijzonders, maar hetgeen eromheen vind ik wel geinig. Deze film wil daar een soort parodie op geven, maar het is allemaal wel heel mak. Echt grappig werd de film voor mij nooit. Verder vond ik het acteren te overdreven, dat de acteurs te duidelijk weten dat ze in een komedie zitten maar juist dat soort acteren trekt me niet. Ook al is te zien dat de acteurs wel met veel plezier op de set staan. De leukste momenten zijn de muzikale intermezzo's die wat meer pit hebben en even het tempo omhoog gooien, maar daarna zakt de film steeds weer snel weg. 1,5*.

Goed beschouwd ben ik met twee handicaps aan deze film begonnen. Allereerst ben ik absoluut geen fan van Will Ferrell en ten tweede is het vele, vele jaren geleden dat ik nog eens naar het Songfestival gekeken heb.

In weerwil van dat alles heeft de film mij aangenaam verrast. Ferrell speelt op zijn gebruikelijke irritante wijze weliswaar weer gewoon zichzelf, maar voor het overige is het een vrolijke film met een aardig achtergrondverhaaltje en een handvol leuke muzikale intermezzo’s. Ik heb mij eerlijk gezegd best vermaakt.

Vooraf waren mijn verwachtingen hooggespannen. Een film over het Songfestival gemaakt door Amerikaanse ogen met Will Ferrell, Rachel McAdams en Pierce Brosnan. Dat zou toch wel een succes moeten worden. In de praktijk valt het toch allemaal wat tegen.

McAdams en Ferrell zijn samen best vertederend. Ik vond het vooral leuk om McAdams weer eens in een komische rol te zien en naast Ferrell blijft ze prima overeind. Maar helaas is het allemaal niet goed genoeg. Het eerste half uur is best sterk maar naar mate het Songfestival meer in zicht komt daalt het niveau van de film en ook de sympathie voor de personages.

Het blijft allemaal hangen in een aardig basis idee maar met uitzondering van een paar goed getimede grapjes is het toch vaak pijnlijk onleuk met als absoluut dieptepunt de songfestival Medley in het midden van de film. Vanaf daar kakte het voor mij allemaal in om pas weer een beetje op te bloeien in de laatste 10 minuten.

Als de film beter doordacht was geweest en een half uur korter dan had hier veel meer ingezeten. Voor de liefhebbers van het Songfestival is het toch wel een must voor alle andere kijkers zal het best een opgave zijn om het einde te halen.

Een hele kleine voldoende.

How can something so wrong feel so right?

Geen parodie op het Songfestival, dat van zichzelf al belachelijk genoeg is, maar een eerbetoon in de vorm van een soort romcom. De muziek past perfect.

Lang niet alles in deze film werkt - Graham Norton, de scènes met de Amerikanen - maar al met al heb ik me kostelijk vermaakt. Het nieuwe Mamma Mia!.

Ik ben zelf groot fan van het Eurovisie songfestival, maar een komediefilm over dit evenement vond ik voor het zien van deze film een tenenkrommend concept. Ik zie weleens de presentatoren grappen maken tijdens een editie van het Eurovisie songfestival, maar het evenement presenteert zich zo onironisch dat ik er nooit om moet lachen.

Toch viel het mij allemaal niet tegen. Ik moest het wel bekijken met mijn vriendin, want alleen was ik er zeker niet doorheen gekomen. Er zit een aardig tempo in waardoor het een lekkere wegkijkfilm wordt en ik zelfs een flauwe grap kan gedogen. Uiteindelijk is het allemaal hartstikke braaf en had ik aan het einde van de film meer sympathie voor de Russische deelnemer dan voor de hoofdpersonage. Dat lijkt mij niet de bedoeling. Wat dit mij ook bevestigt is dat Will Ferrell een extreem matige acteur zonder goed gevoel voor komedie en timing. Maar dat wist ik al een tijdje.

Hierboven schrijft iemand dat als je de film na 10 minuten nog niks vind, afzetten! Maar daar ben ik het niet mee eens. In het begin moet je erg wennen aan de zeer slechte humor en acteerprestaties.

Maar op een gegeven moment wordt de film toch best iets leuker. Er komen veel songfestival deelnemers voorbij, een aantal goede acteurs. Dus het is het kijken net waard.

Natuurlijk blijft het een 'bagger' film die voor mij net een voldoende krijgt, maar puur omdat er in die veel te lange 2 uur en nog wat minuten een paar best leuke (slapstick) grappen zitten. Vooral het optreden wat fout gaat in de halve finale is komisch.

Pretentieloos vermaak met Will Ferrell die voor de zoveelste keer de underdog speelt.

Geniale parodie op het Songfestival circus met de gebruikelijke kinderachtige pipi en kaka humor van Ferrell er in.

Ook Rachel McAdams is een frisse verschijning en leuke rol van Pierce Brosnan als norse vader.

Kan er niet aan doen maar ben een fan van puberale foute humor en heb me met deze film best vermaakt.

Muzikale komedie die het Eurovisiesongfestival in gelijke mate omarmt en op de hak neemt profiteert van het uitstekende spel van Ferrell en McAdams als Lars en Sigrit, een IJslands muzikaal duo dat droomt van deelname aan het Eurovisie Songfestival. Maar door maar liefst twee spelingen van het lot mogen ze onverwachts IJsland vertegenwoordigen in Edinburgh.

Brosnan is vermakelijk als Lars' norse vader en verschillende bekende Eurovisie-gezichten hebben een cameo in een goed gearrangeerde, feestelijke medley op een feestje. Maar het hoogtepunt is het festival zelf met de kleurrijke choreografie, de over-the-top visuals, de bizarre kostuums en vooral de liedjes die precies de juiste mix van kitsch en kwaliteit bevatten. De overtuigende optredens en de indrukwekkende stem van My Marianne, die de zang voor McAdams voor haar rekening nam en in 2006 zelf op 14-jarige leeftijd deelnam aan Junior Eurovision Song Contest, maken dit een aanrader voor de Eurovisie-fans. Jaja, Ding Dong!

Deze was onlangs op tv, dus ook maar eens bekeken. Het was wel een leuke film. Wat cameo' s en knipoogjes naar het Eurosong en ook wel wat humor.

Ondanks de lange speelduur verveelde het eigenlijk niet en de cast deed het ook wel goed.

Leuker dan verwacht. Bij camp als het Songfestival hoort natuurlijk een extreem campy film, en 'Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga' (2020) voorziet daarin ruimschoots. Met lekker vet aangezette clichés over IJsland als wanneer walvissen uit het water springen bij een zoenscène of magische elfjes die wensen vervullen of slechteriken vervloeken. Of de hommages aan semi-hippe songfestivalmuziek vol middelmatige B-bands, rookmachines en gekke outfits. Ook droog dat Will Ferell als gevoelige songfestivalnerd steeds de erkenning probeert te krijgen van Pierce Brosnan als stoïcijnse vissersvader. Wel lafjes dat 'Eurovision Song Contest: The Story of Fire Saga' (2020) opzichtig wegblijft van 't queer-aspect rond deze muzikale traditie. Op een veilige manier wordt de diversiteitsboodschap (accepteer jezelf zoals je bent!) opgehangen aan een heteroseksueel liefdeskoppel. En dat terwijl er expliciet een politiek geladen boodschap is gekoppeld aan een onsympathieke Russische kandidaat.

Vermakelijke film met een leuk thema dat heel wat amusante scènes weet te brengen en de kijker voldoende weet te entertainen met muziek, humor en dramatiek. 6/10