Body Cam (2020)

De welbekende pak-unlock-en-check drang. Dat zie ik vaak op straat. Eigenlijk overal. Hoe het werkt?

De trigger.

In het geval van een telefoonverslaving zijn dat de notificaties. De bekende rode bolletjes, bliepjes, pingetjes en visuele pop-ups op je beeldscherm.

De routine.

Dat is je slechte gewoonte. Je pakt je telefoon en gaat meteen vanalles checken. Voordat je het weet ben je weer enkele minuten van je leven compleet in je apparaat verzonken.

De beloning.

Het meest typische verslavingskenmerk. Je brein geeft het blijheidsstofje dopamine vrij zodra je je behoefte bevredigd hebt.

Ben blij dat ik geen social media en geen internet buitenshuis heb op mijn nieuwste Galaxy phone. Al 23 jaar dezelfde PrePaid nummer en nooit een abonnement afgesloten. Wat een vrijheid! Mij zie je bijna nooit telefoon in de hand. Tegenwoordig zijn de abonnementen helemaal niet zo duur en ik zie/hoor ze eindeloos bellen. Vaak zijn dat gespreksstoffen ook nog eens van een bedroevig niveau.

Een verhaal waarvan het verloop en de clou al na een klein kwartiertje bekend is. Gevolg : geen spanning, saaie zit. Ook de personages blijven oppervlakkig en weten niet te boeien. 4/10

Een horror die politiegeweld en racisme op de korrel neemt. Vaker zie je dergelijke thema’s voorbij komen in een drama of desnoods een thriller. Dus extra nieuwsgierig naar de maatschappijkritische uitwerking in een bovennatuurlijke setting.

Dat het in deze film om bovennatuurlijke verschijnselen gaat, wordt meteen in de eerste scène duidelijk. Prima scène, waarin iemand op mysterieuze wijze wordt vermoord. Spannend geschoten. Met gebruikmaking van korte snelle cuts wordt de moord in beeld gebracht. Het penetrante geluid van de ruitenwissers van een politiewagen in een spannend ritme op de achtergrond. Regen klettert neer. De dashcam van de auto integreert found footage materiaal in de scène. De atmosfeer is onheilspellend en onmiskenbaar bovennatuurlijk. Een fijn duister begin van de film die uiteraard verwachtingen schept voor het vervolg.

En dan blijkt natuurlijk dat de eerste scene de beste was. De verdere scènes bestaan uit variaties op de eerste prachtige scène. Weliswaar steeds iets explicieter en bruter, maar de cinematografische kern is steeds dezelfde. Op zich staand is zo’n scène het aanzien absoluut waard. Als zoveelste scène in een gelijksoortige reeks is hij echter weinig verrassend.,

Het tonen van politiegeweld past uitstekend in een horrorfilm. Als excessieve en brute component voldoet het prima. Als serieuze maatschappijkritiek functioneert het niet. En dat leek me toch ook een doel dat de film zich stelt. In plaats daarvan worden politiegeweld en racistische tendensen sensationeel ingezet. Logisch natuurlijk. Horror draait om spanning. Om shock. En in fysiek en visueel opzicht lukt dat heel behoorlijk.

Body Cam verzuimt echter om in de film een psychologische component te brengen als serieuze tegenwicht voor de sensationele insteek. Een goed doordacht verhaal ontbreekt. Een verhaal met karaktervorming voor de personages en verrassende zijsprongetjes. Die dingen miste ik.

En zo verloopt de film toch enigszins teleurstellend. Na een veelbelovend begin volgt veel meer van hetzelfde. Enige verdieping in de personages gebeurt halfslachtig. De film richt zich met name op shockelementen, is in beginsel visueel heel aangenaam, maar voegt daarna te weinig inhoudelijke componenten toe om de aandacht over de volle lengte vast te houden.

heel zwak filmpje.

die zich bijna geheel in het donker afspeelt.

heb m afgekeken in de hoop dat t nog iets zou worden.

maar helaas ,lekker laten liggen dit prul

Redelijk thriller met een horror sausje. Het verhaal is eenvoudig en een wat vreemd aanvoelende mix van sociaal drama en bovennatuurlijke horror. De uitwerking is best te doen. De film kent een grauwige sfeer en speelt zich met name af in het donker en in de regen. De spanning wordt daarmee extra ondersteund en een aantal scènes zijn ook zeer geslaagd. Richting het einde schiet de film iets uit de.bocht. Het acteerwerk is verder in orde. Beetje een vreemde combi maar wel okay. 3.0

Middelmatig horrorwerkje, dat na een sterk begin langzaam maar zeker afzakt naar een bedenkelijk niveau. Het uitgangspunt heeft wel enige potentie en de cast is niet al te beroerd, maar script en personages zijn gewoonweg te vlak en dertien-in-een-dozijn om op te kunnen vallen binnen het overvolle genre. Een paar enge momenten, that's it.

Ai.

Body Cam weet voor een erg groot deel nog best een vermakelijke horrorfilm te zijn. Dat is meteen ook het frustrerende van de film, want voor een groot deel is wat je ziet erg aardig vermaak waar je gemakkelijk doorheen komt. Wat vooral helpt is dat de film niet meteen uit de doeken doet wat er precies gaande is.

Het helpt daarnaast ook nog als je daadwerkelijk interessante personages hebt. De achtergrond die ze krijgen is wat vermoeiend, maar de charisma weet wonderen te brengen. Vooral Wolff staat een leuk figuurtje. Het mysterie rondom de zogenaamde bedreiging en hoe ze erachteraan gaan wordt ook met genoeg flair en tempo gebracht om de kijker aan de haak te slaan.

Visueel ingericht met een aardige omgeving, maar ook niet briljant. Vooral iets te weinig energie vanuit de camera zelf, maar dat is uiteindelijk niet echt het pijnpunt van de film. Het teleurstellende element is vooral de inhoud van de film. Het script kent nogal wat gaten en lijkt regelmatig stukken over te slaan, maar de keuze die richting de finale wordt gemaakt om een echt eigen stempel op de film te drukken is vooral suf te noemen.

De zoveelste variant op een soort wraakgeest die niet echt in de film past. Ik vond het matig uitgewerkt en vooral erg kort door de bocht. Je hoopt dat de film dan nog wat lol trapt met bloedspetters, maar ook dat gebeurt niet. Hierdoor neemt de film dusdanig veel gas af in de derde akte dat de zure indruk vooral het overheersende smaakje is dat op je tong achterblijft. Jammer, want het was best interessant en het tempo zat er lekker in.