Wolfwalkers (2020)

Prachtige film, zowel qua animatie als qua verhaal. Allereerst bevalt mij dus de teken- en aquarelstijl: ietwat vrij en abstract maar zeer effectief om een sprookjeswereld uit te drukken. Het verhaal is spannend en intelligent: het maakt duidelijk gebruik van elementen uit bekende sprookjes zoals de weerwolf en Roodkapje maar bouwt daarop een eigentijds, emanciperend verhaal over mens vs. natuur, stad vs. bos, beschaving vs. heelheid, christendom vs. heidendom, 17de eeuwse Engelsen vs. 17de eeuwse Ieren, bewuste vs. onbewuste (slaap) en man vs. vrouw. De film geeft zo een kritiek op onze vernietiging van de natuur maar er is ook een duidelijk feministisch thema: de man staat voor de rationaliteit en dominantie, dus de beschaving die de natuur vernietigt, en de vrouw staat voor de heelheid (magie) en de natuur zelf die de man wil temmen en domineren (de vrouw zit al in de gevangenis van haar huis zoals ze ook de wolf willen vangen).

De Britse soldaat Bill Goodfellowe [Sean Bean] doet er alles aan om in de gratie te komen van de veeleisende Ierse Lord Protector [Simon McBurney], zodat zijn dochter Robyn [Honor Kneafsy] in veiligheid kan opgroeien. Robyn kijkt enorm op tegen haar vader en wil hem laten zien dat ze net zo'n goede jager is als heij. Wanneer ze haar vader stiekem achtervolgt terwijl hij jaagt op een groep wolven, wordt ze zelf door een wolf gebeten en verzorgd door Wolfwalker Mebh [Eva Whittaker]. Tussen Mebh en Robyn ontstaat direct een bijzondere vriendschap en Robyn keert terug naar huis in de hoop iedereen ervan te overtuigen dat de wolven en de Wolfwalkers niet vijandig zijn. Maar 's nachts blijkt dat haar verwonding blijvende gevolgen heeft waardoor ze een spil wordt in de strijd tussen de mensen en de Wolfwalkers.

Prachtig vormgegeven animatiefilm schittert vooral in de (letterlijke en figuurlijke) magiescènes, maar blinkt ook uit wanneer het de wereld toont zoals een wolf die hoort, ziet en vooral ruikt. Net als in de beste sprookjes haalt het verhaal volwassen thema's aan als vriendschap, familie, trouw en vooroordelen. Het voegt daar echter precies de juiste gradaties aan humor en actie toe. Deze spannende, grappige, oogstrelende en ontroerende animatiefilm profiteert van een fraaie score en de liedjes zijn eveneens uitmuntend. Kneafsy en Whittaker zijn voortreffelijk in de hoofdrollen.

Prachtig. Weer een schot in de roos van regisseur Tomm Moore na The Secret of Kells (2009) en Song of the Sea (2014), en als ik hem een paar dagen eerder had gezien had hij absoluut mijn eindlijst gehaald. Nu zal hij die van 2021 halen, dat is een ding wat zeker is.

Moore is een van die animatoren die niet zozeer tegen het gebruik van computers is, maar wel de nadruk blijft leggen op met de hand getekende animatie, en de grenzen op dat vlak te blijven verleggen. Ook Wolfwalkers heeft weer een unieke stijl, met eenvoudige karakterdesigns maar plotselinge explosies van kleur en de meest prachtige details in de achtergronden.

In het door Engelse soldate bezette Ierland van 1650, ontvouwt zich een verhaal vol mythologie en folklore in het spanningsveld tussen stad en wildernis, de mens en zijn pogingen de natuur de onderwerpen. Dit alles begeleid door een prachtige soundtrack van Bruno Coulais en Kila (die ook al verantwoordelijk waren voor veel van de muziek in Song of the Sea). Visueel is Wolfwalkers een pareltje, en het is leuk om te zien dat Moore af en toe ook de stijl van afbeeldingen en kaarten uit die tijd meeneemt in de look van de film. Dit betekent dat veel shots niets enorm veel diepte hebben maar het geeft en film wel echt een eigen smoel, en als het dan ineens wel erg ruimtelijk wordt wanneer we de wereld vanuit wolvenogen zien, is het effect des te groter.

We hebben met grote ogen zitten kijken, het is spijtig dat er voor elk meesterwerkje als dit tien films als The Secret Life of Pets 2, Sing 2, Minions 2 en Despicable Me 4 uitkomen. Niets mis mee, er worden vast een hoop mensen blij van, maar wat zou het fijn zijn als we een paar van dat soort titels in konden leveren voor iets meer van dit.

4,5*

He dit was een leuke film. Als volwassene met plezier en spanning zitten kijken. Aanvankelijk denk je wie gaat er in de deze tijd van Pixar animatie en playstation games nog naar houterige tekenfilms kijken maar dit was erg mooi om naar te kijken. Even uitvinden wat meer uit deze studio is gekomen.

Mooi qua animatie en er is duidelijk veel werk gaan zitten in de vormgeving, maar ik kon er niet zoveel mee. Verhaal en thematiek zijn dun, de personages weinig boeiend en de stemmencast degelijk maar onopvallend. Eigenlijk is de film ook best wel saai. De fraaie tekenstijl en het bijzondere kleurgebruik zorgden ervoor dat ik nog net de eindstreep haalde, maar ik had er moeite mee.

Erg mooie Ierse animatiefilm van Moore. In navolging van Song of the Sea (2014) dat ik eveneens ontzettend mooi vond. Ik heb ontzettend genoten van Wolfwalkers dat ik hem dit weekend verplicht opleg voor mijn kinderen.

Fijn om ondergedompeld te worden in de folkloristische sfeer van een Ierse legende over wolven. De film heeft veel weg van Song of the sea, maar staat toch volledig op zichzelf. Een film met een moraal ook. Daarnaast prachtig geanimeerd met vele kleuren en veel details. Er wordt gebruik gemaakt van erg veel symmetrie. Vele shots zijn elkaars spiegelbeeld als je een dwarsdoorsnede neemt. Ook het taaltje is sappig met dat accent waardoor je je helemaal in de film kan gooien.

Een verademing tussen het vele commerciële werk door. Top!

Deze animatiefilm moet het voor mij helemaal hebben van de schitterende animaties én de prachtige Ierse muziek van componist Bruno Coulais die we o.a. te horen krijgen tijdens de aftiteling. Het verhaaltje is aardig, maar niet meer dan dat. De moraal die ik hieruit zou kunnen aflezen is dat wij respect moeten hebben voor het dier en de natuur, waar de "grote boze wolf" en het af te branden bos symbool voor staat.

4,0*

Tomm Moore maakt heerlijke animatie. Een stijl die past bij de sprookjesachtige verhalen. Sprookjesachtig, maar toch niet cliché met prinsessen en draken maar oude sagen en legendes. Een mooie vaart en humor die past in het verhaal, geen domme oneliners om het allemaal wat grappig te maken.

Het mooie aan de stijl zijn de stills in 2D waar Tomm Moore soms gebruik van maakt. Alsof hij de link wil leggen naar prenten uit een oud boek of een oud schilderij. Dat dan meteen terug tot leven komt in de fantasie van de verteller. De man mag nog meer van dit soort films maken.

De zoveelste tegenvallende animatie-film. Oke, het ziet er best leuk uit en de verbeeldingen van het wolfleven qua geursporen vond ik mooi, maar goedemiddag, wat een absurd simplisme en treurigstemmende clichématigheid in het verhaal. Die hele vader-dochter relatie, die Lord Protector, het natuurthema, daar kan je toch niet mee wegkomen? Ik begrijp gewoon niet dat dit niet voor meer mensen een probleem is. "O father" jammert de één, omdat 'ie maar niet luisteren wil, en "o mammy" de ander omdat d'r moeder kwijt is, en dat dan 20x. Elke fysieke inspanning wordt opgeluisterd met "oehhh" en "aaaahh". Tergend. Verder is het nogal jammerlijk dat de wolf zelf er als een soort keeshondje vanaf komt hier, omdat eigenlijk de halfmenselijke 'wolfwalkers' in volledige controle zijn. Ik las afgelopen jaar het boek The crossing van Cormac McCarthy, waarin een wolf wordt gevangen en een jongen er dan weken mee optrekt, maar die tekst creëert juist ontzag voor het mysterie van wildheid, iets wat in deze film totaal niet aan de orde is. Nogmaals, visueel is Wolfwalkers best leuk, ook het vervormde perspectief soms, maar dat is geen afdoende excuus voor dit banale scenario.

Een fraai gemaakte animatiefilm, de tekenstijl is erg mooi. De film kijkt mede daardoor ook erg prettig weg. Het fantasierijke verhaal is gebaseerd op Ierse folklore en wordt voorzien van een bijpassende soundtrack. Diverse thema's, waaronder vriendschap en de relatie tussen mens en natuur, passeren op geslaagde wijze de revue. De hoofdpersonages zijn sympathiek - op de Lord Protector na uiteraard - en de stemmencast (met onder meer Sean Bean) is sterk. Zeker de moeite waard!