Wolfwalkers (2020)

Trailer - Wolfwalkers — Official Teaser | Apple TV+ - YouTube

Het lijkt wel een eeuwigheid geleden sinds de aankondiging van dit project. Zelfs de concept-teaser (begin 2017) zit al redelijk ver in mijn geheugen. Maar het is visueel alvast weer ontzettend bevredigend. The Secret of Kells vond ik redelijk fantastisch. Song of the Sea had dezelfde kwaliteiten, maar wist mij nergens te verrassen op vlak van verhaal. Beide films hadden ook een bijzonder mooie soundtrack met prachtige zang. Benieuwd of Wolfwalkers dat ook brengt. Sterk vermoeden van wel.

Vanaf 25 november in de bioscoop (Periscoop Film)

Vanaf 11 december op AppleTV+

Adembenemend mooie film. Vol verbeelding. En schitterend geanimeerd, van begin tot eind een lust voor het oog. Een jeugdfilm, maar ook een voor het jaarlijstje van deze veertiger.

Prachtige film, met verschillende tekenstijlen en een fijn verhaal waar je helemaal ingezogen wordt. Tekenfilm met een beetje een boodschap. Over macht en oorlog. Ook een aanrader voor volwassenen, voor de allerkleinsten misschien wat eng, vandaar kijkwijzer 6.

De animatie beviel me wel redelijk, maar het verhaaltje was me veel te simplistisch. Meer dan middelmatig was dit niet.

Prachtige film, zowel qua animatie als qua verhaal. Allereerst bevalt mij dus de teken- en aquarelstijl: ietwat vrij en abstract maar zeer effectief om een sprookjeswereld uit te drukken. Het verhaal is spannend en intelligent: het maakt duidelijk gebruik van elementen uit bekende sprookjes zoals de weerwolf en Roodkapje maar bouwt daarop een eigentijds, emanciperend verhaal over mens vs. natuur, stad vs. bos, beschaving vs. heelheid, christendom vs. heidendom, 17de eeuwse Engelsen vs. 17de eeuwse Ieren, bewuste vs. onbewuste (slaap) en man vs. vrouw. De film geeft zo een kritiek op onze vernietiging van de natuur maar er is ook een duidelijk feministisch thema: de man staat voor de rationaliteit en dominantie, dus de beschaving die de natuur vernietigt, en de vrouw staat voor de heelheid (magie) en de natuur zelf die de man wil temmen en domineren (de vrouw zit al in de gevangenis van haar huis zoals ze ook de wolf willen vangen).

Mogen wij ons hier na het bekijken van de film, in de bioscoop afgelopen zaterdag, bij aansluiten?

Van ons krijgt de film een 8!

Ja, goed stuk van filosoof. Maakt de film niet beter.

Al die dit VS dat gedoetjes doet me vooral denken aan Spy VS Spy zoals je dat vroeger kon lezen in de MAD.

De Britse soldaat Bill Goodfellowe [Sean Bean] doet er alles aan om in de gratie te komen van de veeleisende Ierse Lord Protector [Simon McBurney], zodat zijn dochter Robyn [Honor Kneafsy] in veiligheid kan opgroeien. Robyn kijkt enorm op tegen haar vader en wil hem laten zien dat ze net zo'n goede jager is als heij. Wanneer ze haar vader stiekem achtervolgt terwijl hij jaagt op een groep wolven, wordt ze zelf door een wolf gebeten en verzorgd door Wolfwalker Mebh [Eva Whittaker]. Tussen Mebh en Robyn ontstaat direct een bijzondere vriendschap en Robyn keert terug naar huis in de hoop iedereen ervan te overtuigen dat de wolven en de Wolfwalkers niet vijandig zijn. Maar 's nachts blijkt dat haar verwonding blijvende gevolgen heeft waardoor ze een spil wordt in de strijd tussen de mensen en de Wolfwalkers.

Prachtig vormgegeven animatiefilm schittert vooral in de (letterlijke en figuurlijke) magiescènes, maar blinkt ook uit wanneer het de wereld toont zoals een wolf die hoort, ziet en vooral ruikt. Net als in de beste sprookjes haalt het verhaal volwassen thema's aan als vriendschap, familie, trouw en vooroordelen. Het voegt daar echter precies de juiste gradaties aan humor en actie toe. Deze spannende, grappige, oogstrelende en ontroerende animatiefilm profiteert van een fraaie score en de liedjes zijn eveneens uitmuntend. Kneafsy en Whittaker zijn voortreffelijk in de hoofdrollen.

Na Song of the Sea wederom een voltreffer van Cartoon Saloon, ook al heeft deze uiteindelijk een minder verhaal en wat minder emoties. Deels doordat de verder prima Kneafsey niet zo goed is met het echte drama, deels door wat formulewerk in het script en een wat ondermaats geschreven vaderrol. Maar het verhaal blijft erg pakkend, en thematisch is het ook sterk allemaal. Verstedelijking versus natuur, de onderdrukking van de Ieren, religie en vrouwen, het werk allemaal goed in de film. Vond Mebh en de Claude Frollo-achtige Lord Protector ook prima hun rol vervullen.

Waar de film echter uitblinkt is wel nog steeds echt de animatie. Het gebruikt van kleuren en perspectief, hoe alles beweegt, echt een schitterende mix van stijlen weer. De film bruist van de creativiteit. Hoe Kilkenny en het bos worden weergegeven is bijvoorbeeld prachtig, en als we Robyn 's nachts voor het eerst als wolf door het bos zien rennen is het gevoel van bevrijding echt voelbaar. Richting het einde wordt de animatie zo mogelijk nog mooier. Ook erg gaaf hoe de zintuigen van de wolven worden gevisualiseerd. Ik heb nog niet zoveel animatiefilms gezien dit jaar, maar ik verwacht niet veel beter meer te zien. 4.0*.

Prachtig. Weer een schot in de roos van regisseur Tomm Moore na The Secret of Kells (2009) en Song of the Sea (2014), en als ik hem een paar dagen eerder had gezien had hij absoluut mijn eindlijst gehaald. Nu zal hij die van 2021 halen, dat is een ding wat zeker is.

Moore is een van die animatoren die niet zozeer tegen het gebruik van computers is, maar wel de nadruk blijft leggen op met de hand getekende animatie, en de grenzen op dat vlak te blijven verleggen. Ook Wolfwalkers heeft weer een unieke stijl, met eenvoudige karakterdesigns maar plotselinge explosies van kleur en de meest prachtige details in de achtergronden.

In het door Engelse soldate bezette Ierland van 1650, ontvouwt zich een verhaal vol mythologie en folklore in het spanningsveld tussen stad en wildernis, de mens en zijn pogingen de natuur de onderwerpen. Dit alles begeleid door een prachtige soundtrack van Bruno Coulais en Kila (die ook al verantwoordelijk waren voor veel van de muziek in Song of the Sea). Visueel is Wolfwalkers een pareltje, en het is leuk om te zien dat Moore af en toe ook de stijl van afbeeldingen en kaarten uit die tijd meeneemt in de look van de film. Dit betekent dat veel shots niets enorm veel diepte hebben maar het geeft en film wel echt een eigen smoel, en als het dan ineens wel erg ruimtelijk wordt wanneer we de wereld vanuit wolvenogen zien, is het effect des te groter.

We hebben met grote ogen zitten kijken, het is spijtig dat er voor elk meesterwerkje als dit tien films als The Secret Life of Pets 2, Sing 2, Minions 2 en Despicable Me 4 uitkomen. Niets mis mee, er worden vast een hoop mensen blij van, maar wat zou het fijn zijn als we een paar van dat soort titels in konden leveren voor iets meer van dit.

4,5*

He dit was een leuke film. Als volwassene met plezier en spanning zitten kijken. Aanvankelijk denk je wie gaat er in de deze tijd van Pixar animatie en playstation games nog naar houterige tekenfilms kijken maar dit was erg mooi om naar te kijken. Even uitvinden wat meer uit deze studio is gekomen.

Mijn petekind was helemaal wild van Song of the Sea. Ze vond het wondermooi en was zeer enthousiast over zowel het tekenwerk als de muziek. Ze heeft ook iets met wolven, dus deze staat bij haar heel hoog op de kijklijst. Ik hoop dat Wolfwalkers alsnog op DVD of BR verschijnt.

Mooi qua animatie en er is duidelijk veel werk gaan zitten in de vormgeving, maar ik kon er niet zoveel mee. Verhaal en thematiek zijn dun, de personages weinig boeiend en de stemmencast degelijk maar onopvallend. Eigenlijk is de film ook best wel saai. De fraaie tekenstijl en het bijzondere kleurgebruik zorgden ervoor dat ik nog net de eindstreep haalde, maar ik had er moeite mee.

Erg mooie Ierse animatiefilm van Moore. In navolging van Song of the Sea (2014) dat ik eveneens ontzettend mooi vond. Ik heb ontzettend genoten van Wolfwalkers dat ik hem dit weekend verplicht opleg voor mijn kinderen.

Fijn om ondergedompeld te worden in de folkloristische sfeer van een Ierse legende over wolven. De film heeft veel weg van Song of the sea, maar staat toch volledig op zichzelf. Een film met een moraal ook. Daarnaast prachtig geanimeerd met vele kleuren en veel details. Er wordt gebruik gemaakt van erg veel symmetrie. Vele shots zijn elkaars spiegelbeeld als je een dwarsdoorsnede neemt. Ook het taaltje is sappig met dat accent waardoor je je helemaal in de film kan gooien.

Een verademing tussen het vele commerciële werk door. Top!

Je kunt ernstiger falen in je taak als ouder, dan ze dit op te leggen

Voila, “Cinema Corona” is hier achter de rug. De kinderen (8 en 10) genoten van hun namiddagje Wolfwalkers. Ze houden bij tijd en stond wel van een filmpje en hierbij wil ik hen naast Frozen en Boss baby ook laten zien dat er heus nog wat anders op de markt is. Als ik het al niet doe, wie dan wel? Ik moest de stemmen 4,0* en 4,5* doorgeven

Ik sta er van te kijken dat deze animatie film zo'n hoge waardering krijgt. Ik vond het maar een gewoon sprookje en de animatie heb ik wel eens beter gezien dan dit. De meeste hier zijn er nogal van onder de indruk. Songs Of The Sea, waren ze toen ook al zo weg van, dat kon ik ook al moeilijk begrijpen. Maar afijn, het is maar goed ook dat niet iedereen dezelfde smaak heeft. Een aardig filmpje maar niet meer dan dit.

Deze animatiefilm moet het voor mij helemaal hebben van de schitterende animaties én de prachtige Ierse muziek van componist Bruno Coulais die we o.a. te horen krijgen tijdens de aftiteling. Het verhaaltje is aardig, maar niet meer dan dat. De moraal die ik hieruit zou kunnen aflezen is dat wij respect moeten hebben voor het dier en de natuur, waar de "grote boze wolf" en het af te branden bos symbool voor staat.

4,0*

Tomm Moore maakt heerlijke animatie. Een stijl die past bij de sprookjesachtige verhalen. Sprookjesachtig, maar toch niet cliché met prinsessen en draken maar oude sagen en legendes. Een mooie vaart en humor die past in het verhaal, geen domme oneliners om het allemaal wat grappig te maken.

Het mooie aan de stijl zijn de stills in 2D waar Tomm Moore soms gebruik van maakt. Alsof hij de link wil leggen naar prenten uit een oud boek of een oud schilderij. Dat dan meteen terug tot leven komt in de fantasie van de verteller. De man mag nog meer van dit soort films maken.

Tomm Moore's stijl ligt mij echt. Na Song of the Sea is dit weer een absolute voltreffer. Ik wil op gevoel eigenlijk ook weer een 5* geven, maar ik ga het voorlopig ook 4,5* geven, net zoals Song of the Sea dat ook tegen die 5 hurkt en aan niets aan kracht inboet. Song of the Sea en WolfWalkers zijn met afstand mijn favoriete animatiefilms. De stijl is gewoon wonderschoon. Het verhaal is heel pakkend, emotioneel en ook erg spannend. Ik ken weinig films die dit allemaal kunnen combineren. Het symbolisme en het moraal kan ik me ook enorm in vinden voor een milieuactivist zoals ik. Voor mij hoort dit tot de absolute top.

Goed he.

Ja, ik dacht dat Disney's en Pixars al de maks waren vroeger (soms toch) maar als je dit dan ziet, verbleken ze allemaal ermee. Zowel qua verhaal/inhoud en qua stijl. Het worden soms Europese Ghibli's genoemd maar de vier films van Ghibli die ik tot nu toe zag deden het niet echt. Al moet ik vooral Grave of the Fireflies terugkijken. Maar heb onlangs Howl's Moving Castle gezien en terwijl ik dat tot nu toe iets beter vind dan Spirited Away, was het niet zo raak zoals ik met dit wel heb. [Ik vermoed wel dat ik qua smaak naar Ghibli aan het toegroeien ben en dat Spirited Away me beter zal bevallen. Als ik als kind Ghibli's zou gezien hebben, had ik ze vrijwel zeker gehaat omdat ik niet zo openminded was als toen en niet zo into fantasy was.]

Die fantasy is ook het probleem, en hetgeen dat verschilt tussen Ghibli en hier. De fantasy is minder willekeurig hier, maakt meer sense maar is zeker aanwezig. Het valt alleen beter te behappen, wellicht omdat er meer focus is op bepaalde elementen. En ik denk dat dit komt omdat Song of the Sea en WolfWalkers beiden gebaseerd zijn op Ierse mythologie en folklore, waarbij de Ghibli's niet echt gebaseerd waren op iets, en dat de regisseur, schrijver en producenten er ook een beter geheel van kunnen maken. Nu op basis van dat zou het kunnen dat The Tale of Princess Kaguya me ook wel zou kunnen liggen, en thematisch gezien zou Princess Mononoke dat ook wel moeten doen. Ponyo en Totoro lijken me ook iets simpeler omdat het meer gericht is op de kleintjes (hoewel dat volwassenen er ook van kunnen genieten). In theorie zouden die me allemaal beter moeten liggen.

Thematisch gezien ook al iets dat me ligt. (Weer)wolven, selkies vind ik zeer interessant maar dat is ook zo voor heksen en tovenaars van Howl's moving Castle. Begrijp me ook niet verkeerd. Als ik deze 2 niet gezien had, zou Howl's Moving Castle een van mijn favoriete animatiefilms zijn denk ik, zeker qua stijl terwijl dat voor het verhaal eerder The Lion King en Coco zou zijn. Maar binnenkort maak ik wel eens een toplijst voor animatie.

Zal er nog een heleboel zien voor eind mei, want ben wel redelijk into animatie atm. Maar er staan vooral Ghibli's op de watchlist en ook Mary and Max, The Red Turtle en nog een van deze regisseur (zijn eerste). En misschien vergeet ik wel iets.

Snap ik heel goed, ik heb hier ook iets meer mee dan met de Ghibli stijl. En de onderwerpen en hoe karakters zich gedragen (en ingesproken zijn) liggen me gewoon ook beter. Maar ook de mythologie en muziek spelen een rol. Ghibli heeft gelukkig Joe Hisaishi, maar veel anime (bijvoorbeeld in de films van Makoto Shinkai) heeft de meest wanstaltige j-pop ballads. Zal anderen misschien niet storen, maar ik ben er dan meteen uit. Doe mij deze score van Coulais en Kila dan maar!

Ik ben heus blij met Ghibli overigens, begrijp me niet verkeerd; bijna alles gezien en van veel genoten, maar ik houd altijd het outsider gevoel dat ik iets zie wat ik niet helemaal begrijp of op waarde kan schatten. Grave of the Fireflies heb ik overigens heel hoog staan, en ik heb zeker een aantal Ghibli's behoorlijke waarderingen gegeven, waaronder Kaze Tachinu (2013). Als het allemaal zoet, bouncy en wollig is, daar kan ik ook niet altijd evenveel mee, rauw randje wordt wel op prijs gesteld. Spirited Away heeft dat ook zeker wel (4* bij mij), maar als ik moet kiezen tussen die en Wolfwalkers dan weet ik het wel. Zullen vast legers animatieliefhebbers opstaan om me te vervloeken, maar dat is dan maar zo.

Kaguya is trouwens ook mooi hoor, kun je rustig een kansje geven. Ik had die wel ergens in mijn eindlijst dat jaar. Erg mooie stijl.

Mary and Max is best donker trouwens Tornado. Kijken wanneer je ok in je vel zit, niet na een zware dag !

Wat een vreemde generalisatie. Bij Shinkai is het net een element waarmee hij zich onderscheidt binnen de meer klassieke anime films.

Bij het series is het een ander verhaal, maar dan nog ...

Ik snap niet wat je wilt zeggen OH?

Je kunt je onderscheiden door compleet toondoof te zingen, maar dat maakt het toch nog geen pluspunt? Als je niet van zoete, gelikte J-pop houdt, is het toch niet raar dat je dat uit je immersie van zijn mooie animatie haalt?

Voor mij is het emotie, emotie, conclusie! BAM, goedkope sentimentele kutmuziek. Harsh I know, maar meer kan ik er echt niet van maken

Of bedoel je dat bij meer klassieke animefilms (die ik dan niet gezien heb?) nóg erger is?

Grave of the Fireflies heb ik op een verkeerd moment gekeken. Ben zo goed als zeker dat daar een verhoging inzit, mogelijk een flinke. The Wind Rises is ook iets dat op mijn kijklijst staat.

Shinkai's animes ben ik vergeten, maar weet niet goed wat ik daarvan moet verwachten, maar ze staan ook op de radar.

Het gaat mij om het woordje "veel". Alsof J-Pop iets is wat je regelmatig tegenkomt in grote anime films Fijne soundtrack hier inderdaad, maar als ik het dan naast het werk van Kenji Kawai leg, of Susumu Hirasawa, dan zie ik toch ook nog groeimarge voor Cartoon Saloon.

Dat je J-Pop niks vindt zal best, ik heb er ook geen CDs van liggen.

In degene die ik zie wel, maar dat zou natuurlijk kunnen komen doordat zulks in de films die tot mijn bubble doordringen, oververtegenwoordigd is. Jij heb 40 keer zoveel anime gezien als ik, gok ik uit de losse pols. Maybe more.

En als het bij de rest niet zo is, des te beter; dan zal ik alleen maar blij verrast zijn wanneer er geen zoetgevooisde, kwelende jongeling is om me uit de emotie van het verhaal te halen met zijn uithalen.

Ik zal ze eens opzoeken OH, Kenji Kawai en Susumu Hirasawa zeggen me uit het hoofd niets. Maar ik laat me graag verrassen.

Edit: ja ok, die ken ik beiden wel degelijk

Maar ik weet niet uit het hoofd hoe goed die scores waren, alleen hoe goed de films waren.

Fair enough, ik sprak iets te generaliserend. Maar: voor Shinkai geldt het wel

Ik denk dat het komt door wat ik de laatste jaren heb gezien, dat gevoel. Zou dat kunnen? Vooral de recente anime films? Dit was mijn animatie-dieet vanuit Japan afgelopen 5 jaar:

Kimi no Na Wa. (2016)

Kono Sekai no Katasumi Ni (2016)

Mirai no Mirai (2018)

Koe no Katachi (2016)

Tenki no Ko (2019)

Kaijû no Kodomo (2019)

Kimi no Suizô o Tabetai (2018)

Hey drama genre is wel gegroeid binnen de anime langspeler, dus dat zou wel kunnen inderdaad. Het is ook wel eens zo dat er J-Pop achter de credits staat en/of in de trailer gebruikt wordt, maar die komt dan niet voor in de film zelf. Zie je ook bij de Japanse live action, is toch altijd lucratieve promotie voor beide partijen.

Maar Shinkai heeft daarin vooral een lans gebroken, echt courant zou ik het echter nog niet noemen. Misschien komt het omdat de anime film het de laatste 15 jaar ook niet echt geweldig meer gedaan heeft.

Edit: En ja, als je dan vooral de softere drama films opzoekt, dan vergroot die kans ook wel