Lunana (2019)

Mijn tweede film uit Bhutan is mij nog beter bevallen dan mijn verrassende kennismaking van destijds met een film uit het Himalaya-staatje. Het is het hartelijke verhaal over een moderne onderwijzer die naar een afgelegen dorpje in het onherbergzame noorden wordt gestuurd om les te geven aan een handjevol kinderen. Een warme film, die qua uitstraling af en toe doet denken aan Not One Less (1999) van Yimou Zhang. Naast het verhaal maakt het ongedwongen acteerwerk van de onervaren cast de nodige indruk. De schitterende opnamen van de spectaculaire omgeving doen de rest.

Een prachtige film met een fraaie slotscène. Ik word helemaal blij van het feit dat de film genomineerd is voor een Oscar.

Om te voldoen aan zijn maatschappelijke dienstplicht reist Ugyen Dorji [Sherab Dorji] met frisse tegenzin af naar Lunana, waar hij les moet geven in de meest afgelegen school in Bhutan. Met behulp van Michen [Ugyne Norbu Lhendup] en Singye [Thsering Dorji] bereikt hij na een meerdaagse voetreis zijn bestemming waar hij warm wordt onthaald. Toch ziet Ugyen niet goed in wat hij kan betekenen voor deze geïsoleerde gemeenschap. Zijn kennismaking met Saldon [Kelden Lhamo Gurung], een jonge vrouw met een prachtige zangstem, brengt daar verandering in. Prachtig gefilmd op locatie en over het algemeen goed geacteerd, maar uitermate braaf en voorspelbaar.

Zoals Bbarbie al terecht opmerkte een soortgelijke film als No one less, de Chinese film van Yimou Zhang. Erg fijne film dit waarbij een leraar wordt uitgestuurd naar een onherbergzaam dorpje van een 50-tal inwoners in het Bhutaanse Himalayagebergte. Nuja, ik vond het er op 3 en 4km nog erg groen uitzien.

Zeer genoten van deze ontwapende film met enkele fijne gebeurtenissen zoals de zanglessen met de kinderen en de mascotte Norbu, de yak. Ook fijn hoe Ugyen open bloeit als leraar en als mens, hoewel hij zijn droom om het te maken in Australië nooit heeft opgeborgen.

Sterk aanbevelingswaardig voor wie van wereldcinema houdt.

Feelgood en ook wel hartverwarmend filmpje over een stukje wereld dat diametraal tegenovergesteld staat tov het drukke westers bestaan.

Het sober verhaal wordt even sober en even keurig gebracht en daarnaast valt er toch ook te genieten van het sublieme landschap.

"Not one less", nog steeds één van mijn lievelingsfilms, sprak me toch meer aan, maar op zich toch mooi.

Vooral een heerlijke onthaastingsfilm. Traag, maar met precies een juist tempo. Daardoor verveelt de film geen moment en is het lekker toeven in de hoge Himalaya. Ook wel bijzonder dat de film best een lange aanloop kent en daardoor de scènes in het dorp zelf vrij kort zijn en uiteindelijk ook net niet helemaal gaan leven. De hoofdpersoon kennen we, enkele nevenfiguren ook, maar dat dorpje niet. Verder lief en warm met een stukje propaganda op het einde dat ergens een wrang gevoel achterlaat (en dat bedoel ik positief). De film overtuigt net niet genoeg en blijft niet genoeg hangen voor een echt hoge score. 3,5*.

Een paar dagen geleden The Monk and The gun gezien, en ik vond hem zo prachtig dat ik nu deze heb gezien. Ook de was weer een pareltje, ik heb er weer intens van genoten.

En dan te weten dat de mensen uit het zeer hoog gelegen Lunana gewoon meespeelde in de film, dus geen enkele acteerervaring hadden, maar het beter deden dan sommige Hollywood acteurs...prachtig