Becoming (2020)

Kwade machten die bezit nemen van mensen, kom je in horrorfilms vaker tegen. Het is een fijn subgenre met de klassieker The Exorcist (1973) als bekende en misschien wel beste exponent. Het subgenre tiert ook heden ten dage nog welig. Enigszins logisch is dat wel. Met een beperkt budget ben je in dit subgenre niet kansloos. Met een make-up doos en een acteur die het vermogen bezit om duistere en waanzinnige blikken in de camera te werpen, kom je al een heel eind. Grootse effecten zijn weliswaar prettig, maar niet per sé nodig en dat is goed voor de portemonnee.

Films over bezetenheid spelen in op de angst van de kijker om de macht over zich zelf kwijt te raken. Controleverlies over het eigen doen en laten is een oerangst. In de film Becoming overkomt het personage Alex die met zijn verloofde Lisa een roadtrip onderneemt.

Tot Alex' repertoire behoren een kwaadaardige en een angstige blik met een zweempje verbazing. Hij doet die blikken best aardig. De momenten waarop Alex vol afschuw en angst bemerkt dat er met hem iets niet pluis is, zijn de beste momenten van de film. Ik voelde zijn verbazing en ongemak en was zelfs lichtjes in contact met zijn boosaardigheid maar geloofde daarna niet in zijn bezetenheid. Hij mist namelijk de waanzinnige blik. Daar is hij blijkbaar niet op gecast. Hoe ongelooflijk!

Over Lisa en Alex komen we niet veel te weten. Amper achtergrond. Erg vlakke personages. Alex is iets beter af. Hij kan tenminste nog bogen op bezetenheid. Lisa is zelfs dat niet. Het is trouwens merkwaardig dat Lisa zo oppervlakkig blijft. Het verhaal wordt vanuit haar perspectief verteld. Dan moet je juist voor de invulling van haar personage wat extra moeite doen, zou je denken. Nee dus. Lisa wordt nooit een intrigerend personage. En dus wordt het verhaal dat wordt beleefd door een bleek en afstandelijk karakter ook nooit een aangrijpend of spannend verhaal.

De dialogen dan maar. Ook daar is weinig werk van gemaakt. Dat is niet uitzonderlijk in low budget films, maar zo inspiratieloos als in deze film hoor je ze maar zelden. Ik had hier graag een voorbeeldje gegeven, maar ik was na afloop zo teleurgesteld in de film dat ik die meteen van de harde schijf heb gewist. Sorry! Geloof me maar op m‘n woord.

Regisseur Omar Naim heeft best aardige ideetjes. Ik zag van hem ooit The Final Cut (2004). Een betere film, maar eveneens een film waarin interessante ideetjes oppoppen en de nieuwsgierigheid prikkelen om vervolgens snel weer te verdwijnen ten koste van een ander willekeurig plotlijntje of wendinkje, dat vervolgens ook weer verdwijnt. Etc.

Becoming is niet best.

Beperkt.

Becoming behoort tot het soort film waardoor ik me ga afvragen of Tony Kebbell niet stiekem gewoon een omhooggevallen acteur is. Wat hij in deze film laat zien is in ieder geval ver onder professioneel niveau. Mitchell steekt daar met kop en schouders bovenuit, die met een veel beperktere en saaiere rol een veel beter figuur speelt.

Regisseur Naim is niet onbekend binnen het vak, maar met deze film laat hij nergens zien bekwaam te zijn. Het voelt vooral aan alsof hij toevallig iets mocht regisseren. Becoming lijkt op een debuutfilm, met beperkte middelen en weinig creatieve improvisaties. De film oogt kaal. Het bevat een hoop saai kleurgebruik, armoedige cameraregie en oninteressante plotontwikkelingen. De wendingen van het verhaal zijn aardig bedenkelijk (en uitgekauwd), maar er wordt toch moedig geprobeerd om het allemaal zo mysterieus mogelijk te houden. Erg serieus kan ik het achterliggende idee alleen niet nemen.

Naar mijn inzien is het vooral Mitchell die genoeg enthousiasme uitstraalt om de film op sleeptouw te nemen. Er is tot zekere hoogte chemie te bekennen en het duurt niet lang voordat de credits over het scherm rollen. Het had alleen spannender, sfeervoller en vooral creatiever moeten zijn. Becoming zal voor nu snel verbleken tussen de andere horrorthrillerfilms die in sneltreinvaart worden gemaakt anno 2023.